பூப்பூ,,,,,

நண்பர்களே, கிராமத்தில் பிறந்து, நகரத்திற்குச் சென்று வாழ்பவர்கள் அதிகம். ஆனால் நகரத்தில் பிறந்து, கிராமத்தில் தஞ்சம் புகுந்தவர் இவர்.

     ஒரு கிராமத்தில் மனிதன் இருப்பதற்கும், ஒரு மனிதனை கிராமம் வளர்ப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிந்து, உணர்ந்து வளர்ந்தவர் இவர்.

     தோட்டம், காடு, வயல் வெளிகள் என பசுமை நிறைந்த மண் வாசனையினையும், மண்ணின் ஈரத்தினையும், மண் சார்ந்து வாழ்வு நடத்தும் மனிதர்களின் ஈர மனதினையும் ஒரு சேர அறிந்தவர் இவர்.

     இடுப்பில் அழுக்கேறிய சிவப்பு டவுசரும், தோளில் துண்டுமாய், உழைப்பு, உழைப்பு, உழைப்பு என இருபத்து நான்கு மணி நேரமும உழைப்பிற்கே, தன் வாழ்வினை உரிமையாக்கி, கிராமம் தாண்டாமல் வாழ்ந்தவர் இவர்.

     கொஞ்சம் படித்து, நிறைய உழைத்து, பாண்டியன் கிராம வங்கியில் ஊழியராய், இவர் இணைந்தது தனிக் கதை.

    வங்கியில் எண்களோடு மட்டுமே உறவாட வேண்டிய வாழ்க்கையில் நுழைந்த இவர், எழுத்துக்களின் வழியாக வெளிப்பட்டது வியப்பிற்குரிய நிகழ்வுதான்.

     எழுத்து என்றால் கிராமிய மணம் கமழும் எழுத்து. கிராமத்து மண்ணைக் கிளறிவிட்டால், எழுமே ஒரு மண் வாசனை, ஈர மண் வாசனை, அந்த ஈர மண் வாசனையினையும், ஈர மனிதர்களின் வெள்ளந்திப் பேச்சுக்களையும், ஒவ்வொரு எழுத்திலும், ஒவ்வொரு சொல்லிலும் சுமந்து வரும் எழுத்து இவரது எழுத்து.

நண்பர்களே, இந்த எழுத்திற்குச் சொந்தக்காரர் நண்பர் விமலன் அவர்கள்தான், என்று நான் சொல்லி, நீங்கள் அறிய வேண்டிய நிலை இல்லை, என்பதனையும் நான் அறிவேன்.

      வலையுலக உறவுகள் அனைவருமே இவரை நன்கறிவார்கள்.

காக்காச் சோறு

2008 ஆம் ஆண்டு முதற் பதிப்பு கண்ட இவரது நூல்,

ஆறு ஆண்டுகள் கடந்து,

மீண்டும் ஒரு பதிப்பு கண்டு,

தமிழ் உலகை வலம் வரத் தொடங்கியிருக்கிறது.

    பல நூல்கள் அச்சக அறைகளிலேயே, கட்டாய ஒய்வு எடுக்கும், இக்கால கட்டத்தில், ஒரு நூல் மீண்டும் அச்சேறி, அரியணை ஏறுவது மகிழ்ச்சிக்கு உரிய செய்தி அல்லவா?. இதற்காகவே விமலன் அவர்களை ஒரு முறை பாராட்ட வேண்டும்.

     அங்குட்டிங்குட்டு தூரந் தொலவுல இருக்குற கூடப் பொறந்தவுங்க ரெண்டு பேருமே, இங்க வந்துருங்க, இங்க வந்துருங்கன்றாங்க.

     மதுரையில இருக்குற தம்பி வீட்லதான் கக்கூசு பாத்ரூம் சகிதம் இருக்கு.

     ஆனா பாட்டிக்கு அங்கன போக மனசு ஒப்பல.

     தனியாளா இருந்தாலும், இங்கன இருக்குற சௌகரியம் அங்க வருமாங்குறா. என்ன இருந்தாலும், இன்னோர்த்தங்க வீட்ல போய், பெட்டிப் பாம்பா எப்படி இருக்க? அப்பிடீங்குறா, என்ன செய்ய சொல்லு?

     பேச்சற்று கடந்த சிறிது நேர இடைவெளிக்குப் பின் அவரேதான் தொடர்ந்தார்.

     சீக்கிரமா கொண்டு போ, வீட்ல புள்ளைங்க ஆசையா காத்து கெடக்கும்.

     எங்களுக்குத்தான் இப்படி ஒரு குடுப்பின இல்லாமப் போச்சு.....

     சொல்லும் போதே குரல் தழுதழுத்தது. அழுதவாறே உட்கார்ந்து விட்டார் தாத்தா. பக்கத்திலேயே அவரது கண்ணீரைத் துடைத்தவளாய் பாட்டியும்.

     நண்பர்களே, இன்று எத்தனை வீடுகளில் தாத்தா, பாட்டி இருக்கிறார்கள். நண்பர் விமலனின் ஒத்தப்பனை இது.

     வணக்கம் நண்பனே, இறந்துபோன உனக்கு கடிதம் எழுதுவதென்பது, அவ்வளவு பெரிய தேச விரோத செயலா என்ன? பலர் சொல்கிறார்கள். பரவாயில்லை, சொல்லிவிட்டுத்தான் போகட்டுமே. அந்த தேச விரோதச் செயலை செய்து விட்டுப் போகிறேன். என்ன லாஜிக்காய் கொஞ்சம் இடிக்கும். விடு நண்பா, இங்கே லாஜிக்காய் எதுதான் ......?

    

      உயிருடன் உள்ள உறவுகளுக்குக் கூட, கடிதம் எழுத, எழுதுகோலை திறக்க மறுக்கும் மனிதர்கள் நிரம்பி வழியும் இவ்வுலகில், இறந்து பேன, தன் நண்பனுக்கு ஓர் கடிதம் எழுதுகிறார் இவர். சுடரினுள்ளே .. எனத் தலைப்பிட்டு. கடிதம் இருளில் விளக்கொளியாய் மின்னுகிறது.

     ஆம்பள இல்லாத வீடுன்னு தெருவுல திரியுர கண்ட கழுதைகளெல்லாம், மோப்பம் புடிக்குது, மூஞ்சக் காட்டுது. அந்நேரம் ஈரக்கொலையே ஆடிப் போகுது.

     இருக்குறப்ப நல்லவுங்களா தெரிஞ்சோம். இப்பம் இல்லாதப்ப, பொல்லாதவுங்களா தெரியுறம்.

     கழுத எங்கிட்டாவது தூர தேசமா போயிரலாம்னா, அதுக்கும் வழியில்லை. எங்கயாவது ஆத்துல கொளத்துல விழுந்து உசுர மாச்சுக்கிறலாம்னு பாத்தா, புள்ளைங்க மொகம் வந்து கண் முன்னாடி நிக்குது.

      இன்றைய சமூகத்தில் மனிதாபிமானம் கிழிந்து போய் கிடப்பதை, வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும், இச்சிறுகதையின் பெயர் கிழிசல்.

     இப்படியான பேச்சுக்களையும், பார்வைகளின் அனர்த்தங்களையும், தூது விடல்களையும், விடலைகளின் சீண்டல்களையும், சொந்தங்களிடமும், உடல் முடியாத தாய் தந்தையிடமும் சொன்னபோது,..

      எல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியத்தாம்மா செய்யுது, தாலி அறுத்தவ தலவிதி அதுதான் என்றார்கள்.

       நீர்க்குமிழி நெஞ்சை விட்டு அகல வெகு நேரமாகும்.

மறு பதிப்பு கண்ட

காக்காச் சோறுக்கு

வாழ்த்துக்கள் நண்பரே.

வெளியீடு

வம்சி புக்ஸ்,

19, டி.எம்.சாரோன்,

திருவண்ணாமலை 606 601

தொலைபேசி 04175 251468

அலைபேசி 94448 67023

(எனது காக்காச்சோறு சிறுகதைத்தொகுப்பிற்கு கரந்தை ஜெயக்குமார்அவர்கள் எழுதிய விமர்சனம் 
அவரின் வலைத்தளமுகவரி /http://karanthaijayakumar.blogspot.com/)

விமர்சனப்பூ,,,,,,,

           

விளையாட்டும் பேச்சுமாய் கலவையினூடாக கீழே கிடக்கிற செய்தித்தாள் கிழித்துப் போடப்பட்ட வாராந்திர, மாதந்திரிகளின் பக்கங்களை சேகரித்தெடு த்து அவைகளில் சிலவற்றை எனது சட்டைப்பையிலும் புத்தகப்பையிலுமாய் வைத்து பாதுகாத்த பழக்கத்தின் நீட்சியே என்னை ஓரளவு இலக்கியம் படிக்க வைத்தது எனலாம்... அப்படியான நாட்களின் நகர்வுகளில் உருவான வாசிப்புப் பழக்கம் இயக்கமும் என்னை கைப்பிடித்து இழுத்துக் கொண்டுபோய் இலக்கி யத்தில் அனா, ஆவன்னா  எழுத வைத்தது என்று தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளும் விமலனை அநேகமாய் பதிவுலகில் நிறையப்பேருக்குத் தெரிந்தி ருக்க வாய்ப்புண்டு.

அவர் எழுதிய பந்தக்கால் என்னும் புத்தகத்தை சமீபத்தில் வாசித்தேன். தொகு ப்பில் மொத்தம் இருபத்திரெண்டு கதைகள். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ரகம். இந்நூலினை “என்னை  சற்றே ஆழமாக இம்மண்ணில் பதியனிட்ட எனது பெற் றோர்களுக்கு” என அழகாக சமர்ப்பித்துள்ளார்.இந்நூலினை சரவணா பதிப்ப கத்தார் வெளியிட்டுள்ளனர். எளிமையான வடிவமைப்பில் அழகாக உள்ளது.

பாலம் எனும் சிறுகதையில் வர்ணனை அருமை. ஒரு சின்ன நிகழ்வை அழகான கதையாக வடிவமைத்துள்ளார். வானத்திற்கும் பூமிக்கும் நட்டு வைத்த வெள்ளிக்கம்பிகளாய் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது மழை.அடித்த காற்று மொத்த மழையையும் இங்கிட்டும் அங்கிட்டுமாய் தாலாட்டிக் கொண்டி ரு ந்தது. என்று அழகான வர்ணனையுடன் ஆரம்பித்து விளாரான ரத்தக்காயங்க ளுடன்படுத்துக்கிடக்கிறதுஎன்றுபாலத்தின் மோசமான இயல்பையும் ரசிக்கும் படி எழுதியுள்ளார். கதையின் முடிவில் ஒரு சின்ன நிகழ்வை கோடிட்டு காட்டி கதையை முடித்துள்ளார். அதுவும் நெஞ்சைத்தொடும்படி..

பதியம் எனும் கதையில் மரக்கன்றுகள் நடுதல், மீதமான மரக்கன்றை யாரு க்குகொடுப்பதுஎன்ற குழப்பம்,“பெரும்பாலும் செடிகளையும், மரக்கன் றுகளை யும் பார்த்தே பேசினாள்..” என்று மரக்கன்று வாங்கும்போது நர்சரிப் பெண் ணின் இயல்பு என்று கலந்து கட்டுகிறார். 

  குருத்து எனும் கதையில் மருத்துவமனைகளில் மனிதர்களை நடத்தும்விதம் அதுவும் அவர்களின் பிரத்தியோக பாஷையான ’கேஸ்’ என்ற வார்த்தையின் வலியை சொல்லியுள்ளார். ஒரு பெண் குழந்தை பெத்துக்கனும் எனும் முடிவு வெகு அழகு.

 பன்றிகள் மேயும் பெருவெளியில் ஒரு பன்றிக்குட்டி அது வாழும் இடம் அதனால்எரிச்சலுறும்ஒருமனிதமனம்எனகதைநகழ்கிறது.முடிவில்அடிபட்டுக் கிடக்கும் பன்றிக்குட்டியை நாயை விரட்டியதின்மூலம் காப்பாற்றப்பட்டதாய் நினைக்கும் மனித மனத்தை என்னவென்று சொல்வது.

 எனது மனதை பாதித்த கதைகளில் ‘சாயங்களில்..!’ எனும் ஒரு கதை. தவசி லிங்கத்தின் கதாபாத்திரத்தை நம்மோடு அழகாக அழைத்துச்சென்று அவர்மீது ஒரு பரிதாபத்தையும் உண்டாக்குகிறார். பெரும்பாலும் இவரின் கதைகளில் அது ஒரு நிகழ்வாகவே பதியப்பட்டிருக்கும். வாசிக்கும்போது கதாபாத் திரங்க ளினூடே நாமும் பயணிக்கலாம். ஐந்து பைசாவுக்கு கை நிறைய அள்ளித்தரும் பெட்டிக்கடை தவசிலிங்கம் இறுதியில்கால் ரூபாய் பிச்சை எடுப்பது நெஞ்சை அழுத்தும்.

 சைக்கிள்காரக்கா கதாப்பாத்திரத்தின் மன உறுதியை ‘ஒற்றைச்சிறகு எனும் கதையில் காணலாம். இன்றும் பல பெண்கள் அந்த மன உறுதியுடன்தான் வாழ்க்கையை வாழ்கின்றனர்.

  பந்தக்காலு எனும் கதையில் ‘நாம ரெண்டுபேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு கண்ணுமணிகளா ரெண்டு பையங்களை பெத்தெடுத்து இந்த ஊரையே என்ன ன்னு கேக்கனும்’ என்ற வார்த்தை ஏனோ நண்பா! அந்தப்பெண்ணை பார்த்த தும் மின்வெட்டாய் இந்த வார்த்தைகள் வந்து போனது எனக்குள் என்று  நண்ப னிடம் கூறுவது உணர்ச்சிபூர்வமாக இருக்கும். 

 பசி என்ற கதை படிப்பதற்கு சற்று அயர்வைத் தந்தது. பெரிய பத்தியாக இருந்ததே காரணம் என நினைக்கிறேன். ஆனால் கதையும் கதையின் முடிவு ம் வெகு அழகு. இவருக்குப்பிடித்தமான டீக்கடையின் வர்ணனை இந்த நூலில் அவ்வளவாகஇல்லை.எல்லாகதைகளைப்பற்றியும்எழுதஆசைதான். எனக்குப் பிடித்த பல கதைகளை எழுதிவிட்டேன். மற்ற கதைகளை மற்றவர்களும் படிக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். விமலனைப்பற்றி மேலும் தெரிந்து கொள் ள பூப்பதெல்லாம்... என்ற என் பழைய பதிவைக்காணலாம். விமலன் அவர் களின் சிட்டுக்குருவி என்னும் தளத்தில் அவரின் எழுத்துக்களை வாசிக்கலாம்.

Read more: http://alaiyallasunami.blogspot.com/#ixzz3IaD5wNJL

(அலையல்ல சுனாமி திரு விச்சு அவர்கள் எனது பந்தக்கால் சிறுகதை தொகுப் பிற்கு எழுதியுள்ள விமர்சனம்,,,)

பூந்தூவலாய்,,,,,

 

விமலன்எழுதிய"பந்தக்கால்"சிறுகதைத் தொகுப்பு வாசித்துக் கொண் டு இருக்கிறேன்..

மூன்றுவேலைசாப்பாடும்,(சாப்பாடு என்ன..கம்மங்கஞ்சி,துவையல், கேப்பைக் கூழ்,பச்சை வெங்காயம் தான்..)வருசக் கடைசியில் சொற்பமாய் கொடுக்கும் ஒரு தொகை,பண்டிகை காலங்களில் ஒரு கைலி,துண்டு இவற்றிக்காக தோட்ட வேலைகளை செய்து வந்த சுப்‌பு மாமா பற்றிய கதை மனதை நெகிழச் செய்கிறது..காலம் போன பிறகு, கல்யாணம் செய்து கொண்டு, பிள்ளை குட்டிகள் ஆனபிறகு, கட்டுப்படியாகாமல்,ஒரு மில் வாட்ச்மேன் வேலை பார்க்கத் தொட ங்கி இருக்கும் சுப்‌பு மாமா தன்னை சந்திக்கும் ஊர் பையனிடம் "முன்னைக்கு இப்ப நல்லாயிருக்கேன் மாப்ள.." என்றும் சொல்லும் போது, வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதல்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் எப்படி எல்லாம் இருக்கிறது என வியப்படைய வைக்கிறது..

கணவனால் கைவிடப் பட்ட ஆண்டாளுக்கு, பட்ட மரமாய் தனித்து நின்றஅவளுக்கு,ஒரு குழந்தையின் வடிவில் இளைப்பாருதல் கிடை க் கிறது. குழந்தையும்,அதன் அப்பாவும் அவளுக்கு ஆதரவாய் வரும் வேளையில், ஊர்காரர்களின் எதிர்ப்பால், பிரிய நேரிட்டு, பைத்திய மாக அலைகிறாள் ஆண்டாள்..

தனியார் பள்ளி அட்மிசனுக்காக தவம் கிடக்கும் தகப்பனின் கதை "அட்மிஷன்"..அரசு பள்ளியில் படிக்கும் மகனை, ஐந்தாம் வகுப்பில் இருந்து மெட்ரிக் பள்ளியில் படிக்க வைக்க படும் அவஸ்தைகளை நன்றாகவே சித்தரித்து இருக்கிறார்..

தொகுப்பை இன்னும் முடிக்கவில்லை..மண் சார்ந்த உணர்வுகள் ஊடு சரடாய் செல்கிறது இவரது எல்லா கதைகளிலும்..இது இவரின் ஐந்தாவது தொகுப்பு என நினைக்கிறேன்..பாண்டியன் கிராம வங்கி யில் பணி புரியும் விமலன், நுட்பமான உணர்வுகளுக்கு சொந்தக் காரர்.கவிதை வரிகளாய் பல இடங்களில்..

கரிசல் மண் வாசம் அடிக்கிறது பல கதைகளில்.

தொடர்ந்து எழுதுங்கள் விமலன்...வாழ்த்துக்கள்..இவர் முகநூலிலும் இருக்கிறார்..

முக நூல் நண்பர் திரு R Narumpu Nathan அவர்கள் என்னுடைய பந்தக்கால் நூல் பற்றி எழுதிய விமர்சனம்/

விமர்சனமல்ல மனம் தோனியசொற்களாய்,,,,,,

மருந்துதோன்றியாய்உருவாகிபின்மருதோன்றியாய்மருவிஅதன்பின்மருதாணியாய் உருப்பெற்றுஉயிர்ப்பெற்றஒருஉயிர்தாவரமேஇங்குகவிதைப்புத்தகமாய்பூத்திருக்கிறது, “நீவைத்த மருதாணி” என்கிற பெயர் தாங்கி/

பெயரில்என்னஇருக்கிறதுஎன்பதல்ல,பெயரிலும்இருக்கிறது கவிதையும் அதற்கான சந்தமும், சப்தமும்என்பதை நிரூபிக்கிறது புத்தகம்.

சொல்லியசொல்லைவிடசொல்லாத சொல்லுக்குஅடர்த்தியும்அழகும் பரிமாணமும் ஜாஸ்தி தான்என்றாலும்கூட சொல்லாதசொல்லுக்கு விலையேதும் இல்லைதான் என நினைத்தோ என்னவோஎல்லாவற்றையும்சொல்லமுனைந்திருக்கிறார்கவிஞர்.கருணாகரசுஅவர்கள்/

தான் பார்த்தது,படித்தது,கேட்டது, பேசியது,பகிர்ந்துகொண்டதுஎன,,,,,,இந்தமண், மண் கொண்ட மனிதர்கள்,அவர்களின் அன்றாடப்பாடு,பிழைப்பிற்கான அவர்களின் உயிர் அவஸ்தை,,,,,,,,, எனஇன்னும்இன்னுமாய்நிறைய,நிறைய சொல்லிச் செல்கிறஇவரின்நீவைத்தமருதாணி புத்த கத்தைஒரு குழந்தையை கையில் தாங்கி எடுக்கும் பாங்குடனும் மனம் மிகுந்த களி கொள் ளலுடனும் வாரி எடுத்து உள் பிரிக்கையில் ஆ,,,,,அட்டகாசம் என சொல்ல வைக்கிறது புத் த கம்,

அச்சிடப்பட்ட வெள்ளைத்தாள்களை 127 பக்கங்களாய் வரிசை காட்டி காட்சிப் படுகிற இப் புத்தகத்தில் ஒவ்வொருபக்கமுமாய் இருக்கிற படங்களே ஒரு கவிதையாய் காட்சிப்பட்டு விரிகிறது.

அப்படிக்காட்சிப்படுகிற அப்படங்களின் மேல் கையூன்றி சுவர் பிடித்து தன் பிஞ்சுப் பாதம் பதித்து நடை பழகும் குழந்தையின் விடாமுயற்சியுடனும், எளிய பாங்குடனு மாய்நகர்கிற கவிதைகள்ஒவ்வொன்றும்இச்சமூகத்தின்மேல்அக்கறைகொண்டும் இப்புவிப்பரப்பின் அநியா யம் கண்டும்பொங்கி எழும் எண்ணப்பதிவுகளாகவே/

நாம் விழித்துக் கொள்ளும் தருணமிது

இல்லையேல் விழித்துக் கொள்ளும் ஆர்ட்டிக்

என”உலகவெப்பத்தில்”சுழியிடுகிற இவரது கவிதை தொட்டுச்செல்லாத இடப் பரப்பு மிகவும் குறைச்சல் எனலாம்,

”மகிழ்ச்சியை விற்பவர்” என்கிற தலைப்பில் புல்லாங் குழல் விற்பவரின்வற்றியவயிற்றில் இவரதுகவிதைக்கண்பட்டுப்படர்கிறபொழுதுஅவர்வாசிப்பதென்னவோசோகசுரம்தான்.விற்பதோ புல்லாங்குழல் என்கிறார்.

ஒருபெண்ணின்கொலுசொல்தாங்கிய நடை வீணையின் மென்சுரத்தை ஞாபகப் படுத்துகிற து இவருக்கு,நமக்கும் சேர்த்துத்தான் கொலுசொலி கவிதையில்/

அதை நமக்கும்அப்படியே தன் வார்த்தைகளில் பரிமாறுகிற இவர் கை ரேகை பார்ப்பதில் அல்ல கைரேகை தேய்வதில்தான் உன் வாழ்க்கையின் பதிவு இருக்கிறது என்கிறார் கைரே கை கவிதையில்/

அவ்வளவு வலியிலும், உதிரத்திலும் அழுக்கிலுமாய் பிறக்கிற குழந்தை உணர்வு இருண்ட தருணத்தில்பிறக்கிறவெளிச்சம் எனவெளிச்சம் கவிதையின் மூலமாய் சொல்லும் இவர்,,,,,,,

கடவுள் வாழும் கல்லறையில்பறிபோகிறது கற்பு

எனும் செய்தி கேள்விப்படும் பொழுது

இடம் மாறுகிறது என் கோபம்

பூசாரியின் மீதிருந்து கடவுளுக்கு,,,,,,,,

எனச் சொல்லவும் மறக்கவில்லை ”இடம் விட்டு இடம்” கவிதையில்/

நீ பூவை தலையில் வைத்துக்கொண்டாய்,

பூ தன் தவத்தை முடித்துக்கொண்டது

 

எனதவம் கவிதை மூலம் சொல்லிச்செல்கிற இவரால்இத்தேசத்தின்சாகாவரமான  வறுமை குறித்தும்,குறித்தும் பயங்கரவாதம் குறித்தும் வருத்தப்படவும் சாடவும் அதன் முகத்தில் காறி உமிழவும் முடிந்திருக்கிறது.மதிப்பீடுகள்,பயங்கரவாதம் என்கிற இரு கவிதைகள் மூல மா கவும்’/

(வறுமை தின்ற பாரதிக்குவாய்க்கரிசிபோடாத

சமூகம் அவன் கோபத்தை

இன்று கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறது).

இதுஇப்படி என்றால் பால் சுரப்பிஎன்கிற கவிதை கவிதைக்கு தேவையில்லை பொய் வார் த்தை ரத்தமும் சதையுமான எங்களது அகதிகளின்கிழித்துநிர்மூலமாக்கப் பட்ட வாழ்வே வலு எனச் சொல்லிச் செல்கிறது.

நாற்றைபிடுங்கி வேறொரு இடத்தில் நடுங்கள் தயவுசெய்து அல்லது நட அனுமதி யுங்கள் என மறுநடவு கவிதை மூலம் இப்படியாய் பதிவு செய்கிறார் இச்சமூகம் துச்சமென மதிக் கிற திருநங்கைகளை

(எங்களை மதிக்க வேண்டாம்,

உங்களது கால்களை நகர்த்துங்கள்,

உங்களது செருப்பின் கீழ் உயிர் அறுபட்டுக்கிடக்கின்றோம்)

என ஒவ்வொன்றின் அவஸ்தை பற்றியும்அழகுபற்றியும் அதன் தன்மை பற்றியும் அதன் உள்ளீடுகள் பற்றியும் பேசுகிற கவிதையின் அடர்த்தி நிறைய நிறையவாய் சொல்லிச் செல்கிறது,

வானம் வசப்படும்,சகுனம், போருக்குப் பின்,,,,,,,,போன்ற, மனம் நிறைந்த தலைப்புகளிளெல் லாம்கவிதைஎழுதியகவிஞர்கடைசியாய் தான் படித்தபள்ளிபற்றி எழுதிய கவிதையில்

என் நீள் வாழ்க்கை முழுவதும்

நினைவுக்குள் நிற்கும் நிகழிடம்,,,,,,,

மாணவமாணவிகளுக்கு மட்டுமல்ல

மகிழ்ச்சிக்கும் திறந்தே இருக்கும்

அந்த நுழை வாயிலுக்குள் திரும்பத்துடிக்குது மனது,

திரும்ப அழைக்குது வயசு,,,,,,,

என முற்றுப்புள்ளியிட்டு முடிக்கிறார்,இக்கவிதைத்தொகுப்பை/

இதுதவிரஇந்தஇடத்தில் சொல்லப்படாததும் இன்னும் இன்னுமாய் அடர்த்தி தாங்கியும் பய ணிக்கிற, நிறைய பேசியும், சொல்லியும் செல்கிற இவரதுகவிதைகள்வேறுஎங்கோஅமானு சியத்தில்இருந்துஊருவி எடுக்கப்பட்டவைகளாய் இல்லா மல்தன்னைச்சுற்றி நடக்கிற வகை ளையும்,தனக்குநேர்ந்தவைகளைப்பற்றியும்எழுதியிருப்பது இன்னும் அழகாகயிருக்கிறது,

ஆம் அதற்கு ஒரு தனி தைரியம் தேவைப்படுகிறது இன்றைய கவிதை சார் உலகில், நான் இப்படித்தான் இதுதான் என் எழுத்து,நான் சார்ந்தும் வாழ்ந்துமாய் நிற்கிற இச்சமூகத்திற்கா யும்அதில்இருக்கிறவைகளையும்எழுதாமல்வேறெதைஎழுதஎனக்கேட்டு தன்கவிதை தொகுப் பான நீ வைத்த மருதாணி யில் சுழியிட்டிருக்கிற அவரது எழுத்து (கவிதைதொகுப்பு) அனைவராலும் படிக்கவும் பாதுகாக்கப்படவும் வேண்டிய ஒன்று மிகவும் தைரியமாய் சொல்ல முடிகிறது, வாழ்த்துக்கள் கருணாகரசு சார்,எழுதுங்கள் தொடந்து உங்களது எழுத் துக்களை படிக்கவும்ஆதரிக்கவும் என் போன்ற நாங்கள் இருக்கிறோம், எழுத்துதொடர/

தொடர்பிற்கு”

சி கருணாகரசு,

தமிழ் பதிப்பகம்

உ,நா குடிக்காடு,

மணப்புத்தூர் அஞ்சல்

செந்துரை வட்டம்,

அரியலூர் மாவட்டம்-621709

 மின்னஞ்சல் karunakarasu@gmail.com

விமர்சனச்செறிவு,,,,,,,,

                                              பூப்பதெல்லாம் ...

மூலையிலோர் சிறுநூலும் புதுநூ லாயின்

முடிதனிலே சுமந்து வருந்து தருதல் வேண்டும்

                                  பாவேந்தர் பாரதிதாசன்

     நண்பர்களே, புதுமைப் பித்தன் அவர்களை வாசிக்காதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. வழிவழியான நமது நம்பிக்கைகளை, கற்பனைகளை, கனவுகளை, பொய்மைகளை நம் கண் முன்னே போட்டு உடைத்தவர்தான் புதுமைப் பித்தன்.

     உன் சித்தாந்த புனைவுகளுக்குள், புராதண மதிப்பீடுகளுக்குள் இருப்பதல்ல வாழ்க்கை. இதோ என் கதைகளுக்குள் இருப்பதுதான் பச்சையான வாழ்க்கை. இதுதான் உன் யதார்த்தம் என்று நம் முகத்தில் அறைந்தாற்போல், யதார்த்தத்தைப் புனைவதில் புதுமைப் பித்தன், புதுமைப் பித்தன்தான்.

     முடிவில் தர்மத்திற்கு வெற்றி கொடுக்க வேண்டியது கலைத் தொழிலில் ஈடுபடுகிறவனுடைய கடமை என்பதைப் புதுமைப் பித்தன் ஒத்துக் கொண்டவரல்ல. வாழ்வை பலவித கோணங்களில் இருந்து புரிந்து கொள்வதற்கான சாதனமே இலக்கியம் என்பதை உணர்த்தியவர் புதுமைப் பித்தன்.

    நண்பர்களே, உங்களின் எண்ண ஓட்டம் புரிகிறது. என்ன இவன் திடீரென்று புதுமைப் பித்தனைப் பற்றிப் பேசுகிறானே என்று நீங்கள் எண்ணுவதை என்னால் உணர முடிகிறது.

     பூப்பதெல்லாம்... என்னும் ஓர் சிறுகதைத் தொகுப்பினைப் படிக்கப் படிக்க, புதுமைப் பித்தனின் புது நூல் ஒன்றினைக் கண்டெடுத்த மகிழ்ச்சி மனமெங்கும் பரவுகிறது.

     விருது நகரில் ஓர் புதுமைப் பித்தன். கதை மாந்தர்களை நம் கண்முன் விளையாட விடுகிற சாமர்த்தியம் இவருக்கு இருக்கிறது. கதை என்றாலே, ஒரு தொடக்கம், ஒரு பிரச்சனை, ஒரு தீர்வு என்ற பழைய வரையறைகளைத் தகர்த்தெறிந்த சிறு கதைகள் இவருடையது. இவரது எழுத்தில், சொற் கோர்வையில், நடையில் புதுமைப் பித்தனைக் கண்டேன்.

     ஒரு நிகழ்வினை அதன் இயல்பான போக்கில், யதார்த்த நடையில் கூறி, நம்மை நினைவுகளின் பிடியில் சிக்க வைத்துவிட்டு, சாமர்த்தியமாய் அடுத்த கதைக்குச் சென்று விடுகிறார்.

     இவற்றை கதைகள் என்று கூறுவது கூட தவறுதான். தான் வாழ்வில் கண்டதை, கேட்டதை, உணர்ந்ததை, எழுத்தாக்கி, நூலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் விளையாட விடுகிறார்.

     நண்பர்களே, யாரைச் சொல்கிறேன் என்பது புரிகிறதா? நமது விமலன் அவர்களைத்தான் குறிப்பிடுகிறேன்.

சிட்டுக் குருவி

http://vimalann.blogspot.com/

     விமலனின் இயற்பெயர் எஸ்.கே.வி.மூர்த்தி. பிறகு எப்படி இவர் விமலன் ஆனார் என நீங்கள் கேட்பது என் காதில் விழுகிறது. இவரது மனைவியின் பெயர் விமலா. எனவே இவர் விமலன் ஆனார்.

     வேற்று ஜாதிக்குள்ளும் உறவு வைத்து அழைத்துக் கொள்ளும் பழக்கத்தை, இன்றுவரை பாதுகாக்கும் பாசமிகு கிராமத்தில் பிறந்தவர், தவழ்ந்தவர், வளர்ந்தவர்.

     இதனால்தான், மத்தியான வெயிலில் ஓடை ஓரமாக, வன்னி வேலா மரத்தின் நிழலில் அரைவட்டமாக அமர்ந்து, பசி போக்க, கைக் கஞ்சி வாங்கிக் குடித்த நாட்களின், நினைவும், அன்று குடித்த கம்பங் கஞ்சியின் வாசமும், இன்றும் காயாமலும், மாறாமலும் இவரது எழுத்துக்களில் வெளிப்படுகிறது.

     நிப்புக் கம்பெனித் தொழிலாளர்கள், பட்டையன் செட்டித் தெரு சந்து, தனலட்சுமி ஹோட்டல், சங்கர பாண்டியபுரம் மண், அறிவொளி இயக்கம், பாண்டியன் கிராம வங்கி ஊழியர் சங்கம், பிற இயக்கங்கள் என எல்லாவற்றையும், பிசைந்து உருவம் உண்டாக்கி, உயிர் கொடுக்கின்றன இவரது எழுத்துக்கள்.

     காக்காச் சோறு, தட்டாமாலை, வேர்களற்று என்பன இவரின் எழுத்துக்கள் வலம் வரும் சிறுகதைத் தொகுப்புக்களாகும்.

இவற்றுள்,

காக்காச் சோறு

சிவகாசி காந்தகப் பூக்கள் அமைப்பின்

சிறப்பு விருதையும்,

தட்டாமாலை

சேலம் தாரைப் புள்ளிக்கார அறக்கட்டளை

எழுத்துக் களம் இலக்கிய அமைப்பின்

இலக்கிய விருதையும்

பெற்றுள்ளது.

பூப்பதெல்லாம் ...

விமலனின் நான்காவது நூல்.

     நூலின் முகப்பு அட்டையே பூப்போலத்தான் இருக்கிறது. புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்த உணர்வே வரவில்லை. பூ ஒன்றினை அலுங்காமல், குலுங்காமல், அழுத்தாமல் எடுப்போமல்லவா? அதைப் போலத்தான், இந்நூலும். பக்கங்களை மென்மையாய், மெதுவாய், இதமாய் புரட்டத்தான் தூண்டுகிறது.

     பக்கத்துக்குப் பக்கம் மண் வாசனை. கிராமத்துத் தெருக்களில், மண் தரையில், லேசான தூறல் விழும் பொழுது, மழைத்துளி விழும் வேகம் தாங்காமல், மணல் துகள்கள், எம்பி விழுந்து, ஒருவித மண் வாசனையினை, நம் நாசிக்குள் அனுப்புமல்லவா, அதைப் போன்ற, மண் வாசனையினை, பக்கத்துக்குப் பக்கம், நீங்கள் உச்சி முகந்து அனுபவிக்கலாம்.

     விமலன் நமக்கு அருகில் அமர்ந்தவாறு, கதைச் சொல்லிச் செல்கிறார். நமது கை பிடித்து, தோள் தடவி, ஈரம் படிந்த கண்களைத் துடைத்து, வலி போக்கி, கவலை உண்டாக்கி என வேறு வேறு உணர்ச்சிகளுக்கு நம்மை ஆட்படுத்துகிறார்.

     ஒரு காலத்துல காடு, கரைன்று வௌஞ்சு கெடந்தப்ப, பக்கத்து மனுஷன் ஒறவு வேணும்ன்னு நினைச்சோம். பெத்தவுங்க, பெறந்தவுங்க, அண்ணன், தம்பி, ஜாதி, சனம் எல்லாம் தேவையில்லைன்னு இப்ப ஆகிப் போச்சு. அனுசரிச்சு மொகம் பார்த்து பேசுனது, பழகுனது எல்லாம் மாறிப் போச்சு தம்பி.

     நாணல் புல்... என்னும் முதல் கதையே நம்மை வெட்கித் தலை குனிய வைக்கிறது.

     போகிற போக்கில் கண்ணில் தட்டுப் படுகிறவைகளைக் கூட, கண்டு கொள்ளாமல் போகிற காலமிது. வேகமும், பெரும் சோகமுமாய் நடமாடிக் கொண்டிருக்கிற சாமானிய மனிதர்களின் கூட்டம் மிகுந்த காலமிது.

     விலாசம் நிரந்தரமற்றது என்பதை கனக்கிற மனதோடு பதிவு செய்கிறார்.

     பையனுக்குப் படிப்பு வரல சார். அங்கிட்டு இங்கிட்டுன்னு, ஆடி ஓய்ஞ்சு போயி, இப்பத்தான் நெலைக்கு வந்துருக்கான். ஒரு வருசமா, குடி கூத்துன்னு ரொம்ப கெட்டு தூந்து போனான் சார். இப்பத்தான் கையக்கால புடிச்சி, ஒங்கள மாதிரி ரெண்டு பேர விட்டு பேசவுட்டு சம்மதிக்க வச்சிருக்கு சார்.  கேரளாவுக்கு வேலைக்கு போறேன்று ஒத்துக்கிட்டான். சாப்பாடு, தங்குறயெடமெல்லாம் அவுங்களே குடுத்துறம்ன்றாங்க. சரின்னு அனுப்பி வச்சிருக்கு. பார்ப்போம், அவன் மூலமாவது குடும்பத்துக்கு ஒரு விடிவு வருமான்னு.

     ஒரு தந்தையின் தவிப்பை, ஏக்கத்தை, எதிர்பார்ப்பை கத்தரிப்பான்... என்னும் கதையில் உணர்வு பொங்கச் சொல்லுகிறார்.

     இப்ப வந்து போனான் பாருங்க. காலேஜில படிக்கிறான். தலைக்கு எண்ணெய் வைக்காம, தலை சீவாம, சமயத்துல குளிக்காம கூட காலேஜ் போயிருவான். இன்னும் நாலு பேரு கூட பேசத் தெரியல, பழகத் தெரியல. இங்கேயிருந்து சைக்கிள எடுத்துட்டு ஓடுறான் சார், ரெண்டு கிலோ மீட்டர் தள்ளியிருக்கிற ப்ரெண்டு வீட்டுக்கு. ஆனா பக்கத்து வீட்டுப் பையன்கூட ஒரு வார்த்தைப் பேசிப் பழக மாட்டேங்குறான்.

     வேறொரு தந்தையின் கவலையை, இன்னும் இன்னுமாய் எதை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம், எதைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம் எனத் தெரியாமலேயே ஒரு சமூகம் இருந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை, கிளியாஞ்சட்டி...யில் வேதனையுடன் பதிவு செய்கிறார்.

     இவரது கதை நெடுகிலும், ஊதா கலர் வந்து ஊஞ்சலாடுகிறது.

     நண்பர்களே, இவரது எழுத்துக்களை வாசிக்க, வாசிக்க, ஓர் எண்ணம், நம் மனதில் ஆணி அடித்தாற்போல அமர்ந்து விடுகிறது. பாசமும், நேசமும் வழிந்தோடும் நல் மனதுக்குச் சொந்தக்காரர் விமலன் என்பது புரிகிறது. இருப்பினும் ஒரு சந்தேகம், இவர் உடலில் ஓடுவது உதிரமா அல்லது மாதவன் டீ கடையின் தேநீரா, என்னும் சந்தேகம் வருகிறது.

       சற்றேறக்குறைய அனைத்து சிறு கதைகளிலுமே டீக் கடை வருகிறது. டீகடையினை இவர், விவரிக்கும் விதமே அலாதியானது.

     கலங்கலான ஒரு டீ. ஒரு மாதிரி திவ்யமாய் குடிக்க கிக்காய் இருந்ததாய் ஞாபகம். டீயை வலது கையில் வாங்கியவாரே, தட்டில் மிதந்த வடைகளையும், பஜ்ஜிகளையும், இனிப்பு உருண்டைகளையும் பார்த்தவாறே எச்சில் முழுங்கிவிட்டுக் குடிக்கிறேன் என்கிறார் ஒரு கதையில்.

     எத்தனைபேர் கடைக்கு டீக் குடிக்க வந்த போதிலும், ஒவ்வொரு டீயாக ஆற்றிக் கொடுப்பார் சார்லஸ் விக்டர். அவரது நிதானம் அவருக்கே இருக்கட்டும். கூட்டம் வரும்போதாவது, சற்று மொத்தமாக டீப் போட்டுக் கொடுக்கக் கூடாதா என்ற வருத்தத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிற தருணங்களில், கடகடவென சிரித்து வைப்பார். மொத்தமாக டீப் போட்டு, இதுநாள் வரை எனக்குப் பழக்கமில்லை. தவிர ஒவ்வொரு க்ளாஸாக டிப் போட்டால்தான் எனக்கும் திருப்தி. ருசியும் இருக்கும் என்பது எனது நம்பிக்கை என்பார் என வேறொரு கதையில் டீக்கடையினை விவரிக்கிறார்.

     இப்படி டீக்கடையினைக் கூட அங்குலம், அங்குலமாக ரசித்து எழுத விமலனால் மட்டுமே முடியும்.

     இத்துப்போன மனுசங்க. இத்துப்போன பொழப்பு அவுங்களது. அவுங்கள என்ன செஞ்சாலும் கேக்க ஆளு கெடையாதுன்னு, நாங்க இங்க பொழப்பு தேடி வந்த புதுசுல, ஒரு சளதாரி நாயி, ஏங் மச்சான் வீட்டுக்குள்ள புகுந்துட்டான். அன்னைக்கு அரிவாள் தூக்கிட்டு, நாந்தான் அவன வெரட்டுனேன். மறு நா விடிஞ்சி, எந்திரிச்சு, வீட்டைவிட்டு வெளியே வரயில, ஏங் மச்சான் வீட்டு வாசல்ல, நாலு பேரோட நிக்கிறாரு. என்னான்னு கேட்டதுதான் தாமதம். படக்குன்னு கண்ணுல தண்ணி வடிச்சிட்டு, ஏங் கைய புடிச்சிக்கிட்டாரு. அப்புறம் பெரியாள்க பேசி முடிச்சாங்க. ஏந் தங்கச்சிய அவரும், அவரு தங்கச்சிய நானுமா கட்டிக்கிட்டோம். குண்டாம்மாத்து சம்பந்தம். நல்லாத்தான் இருக்கோம் ரெண்டு குடும்பமும்.

     பூப்பதெல்லாம் கதையில் நம்மையும் நெகிழ வைக்கிறார்.

     சரி அப்ப கிளம்புறேன் என்ற ஒற்றை பேச்சிற்கும், சொல்லிற்கும், சரி என்ற புன்னகைக் கீற்றை உதிர்த்த மனைவிக்கு, இன்றுதான் பதினெட்டு பிறக்கிறதா? அப்படித்தான் இருக்கிறாள், பார்த்தால் இந்த 42 வயதிலுமாய்.

     சுழியிடம் என்னும் கதையில் இப்படித்தான் எழுதுகிறார். விமலன் என்ற புனைப் பெயரின் ரகசியம் புரிகிறதா நண்பர்களே.

     விமலன் நல்ல சிறுகதையாளர் மட்டுமல்ல. கதை சொல்லியும் கூட. நாம் அன்றாடம் பார்க்கின்ற, சந்திக்கின்ற மனிதர்களைச் சொல்லியுள்ளார்.

     பூப்பதெல்லாம் .....

     நூல் முழுக்க பூக்கள் விரவிக் கிடக்கின்றன. மலர்ந்த பூக்கள், காய்ப்புக்காகக் காத்திருப்பதைப் போல், சில பூக்கள் உதிர்ந்தும், சில பூக்கள் காய்த்தும் என்றில்லாமல், பெரும் தோப்பாய்.

     பூப்பதெல்லாம் ...

     நறுமனம் வீசும் நந்தவனம்.

     வாருங்கள் நண்பர்களே,

     இந்த நந்தவனத்தில்

     காலார நடந்து பாருங்கள்

     பூக்களின் வாசத்தை

     மனமார முகர்ந்து மகிழுங்கள்.


(என்னுடைய பூப்பதெல்லாம் சிறுகதை தொகுப்பிற்கு திரு கரந்தை ஜெயக்குமார் அவர்கள் தன்னுடைய வலைத்தளத்தில் http://karanthaijayakumar.blogspot.com எழுதிய விமர்சனம்)