17 May 2020

சூறைக்காற்று,,,,,,

அவனது இருப்பு தர்மசங்கடப்படுத்துவதாயும்,கொஞ்சமாய் மனக்கிலேசத் தை உண்டு பண்ணுவதாயும்,,,/

திடு திப்பென அறிமுகமற்ற ஒரு அந்நிய மனிதர் வீட்டின் முன் அமர்ந்திருக் கிறார் என்றால் கொஞ்சம் யோசனையாகத்தானே இருக்கிறது,

கால்கள் இரண்டையும் நீட்டி வேப்பமரத்தில் தலையைச் சாய்ந்து படுத்திரு ந்தார்,

காலையில் வாசல் தெளிக்க எழுந்திருந்த மனைவிதான் பதட்டமாய் வந்து எழுப்பினாள் இவனை,

நல்ல தூக்கம் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் இப்படியாய் தூங்க வாய்ப்பது பாக்கியமே என்கிற எண்ணம் எப்பொழுதுமே இவனிடம் இருந்ததுண்டு. காரணம் அதற்கு முந்தைய நாள் முன் இரவு இஷ்டத்திற்கு கண்விழிக்கலாம், தாமதமாய் தூங்கலாம்.தொலைக்காட்சி அல்லது கையில் இருக்கிற கைபேசி வழியாய் ஏதாவது படம் செய்தி பார்க்கலாம்,இப்படிப்பார்க்கிற எதுவும் பிடிக்கவில்லையெ ன்றாலும் கூட யூட்யூப்பில் ஏதாவது குறும்படம் அல்லது மனம் பிடித்த பேச்சு, அல்லது கதையாடல் நிகழ்ச்சி என பார்ப்பதுண்டு.

இவனைபொறுத்த வரையில் இப்படியாய் பார்க்க,கேட்க,உணர,நேர்கிற எந்த ஒரு நல்ல நிகழ்வும் வீண் என நினைத்ததில்லை.அதனால்தான் அப்படியான நிகழ்வுகளின் நினைவுகளை வருடமெல்லாம் அசை போட்டுக்கொண்டிருக்க வாய்க்கிறது,

போடுகிற அசைவின் நன்மையும்,தீமையும் நன்றாகவேஅமைந்து விடுகிறது ண்டுதான் பெரும்பாலுமாய், நேற்று இரவு அப்படி ஒன்றும் பெரிதாக பாதித்த இரவாய் ஞாபகம் இல்லை.

சாப்பிட்டதும் சிறிது நேரம் படித்துக்கொண்டிருந்தான்,என்ன புஸ்தகம் என்பது ஞாபகத்தில் இல்லை,மனம் ஒட்டாத படிப்பு,படிக்க வேண்டுமே என வம்பாய் படித்துக்கொண்டிருந்தான், பசிக்காத வயிற்றில் வம்பாய் கொண்டு சோற்றை வைத்து விட்டு வந்தது போல் தெரிகிறது,சிறப்பு அனுமதியெல் லாம் வாங்காமல் ஸ்டிக்கர் ஒட்டிக் கொண்டு போகாமல்,டிக்கெட் ஏதும் எடுக்காமல் உள்ளே ஏணி போட்டு இறங்கி சிறிது சாப்பாட்டை இறக்கி வைத்து விட்டு வந்து விடுகிற ஆபத்து நிகழ்ந்து போவதுண்டுதான், இறக்கிய சோற்றின் மணம் ருசி, உப்புப்புளி, காரத்தின் அளவு அனாவசியமாகிப் பட்டுத்தோணிப்போகிறதுதான் அங்கு/ ,பசி இல்லாது வம்பாய் சாப்புடுகிற போது அதன் ருசி இரண்டாம் பட்சமா கி தெரிகிறதுதான்,

நேற்று இரவும் அப்படித்தான் ,

தோசைக்கு ஊற்றிக்கொடுத்தாள், இவன் அறிய சின்ன வயதில் தோசை இட்லி என்பது தேவலோகத்து வாசிகள் மட்டுமே உண்கிற அபூர்வ பண்டாகித் தெரிந்ததுண்டு,

”அடி ஆத்தி,அவுங்க வீட்டுல இட்லிக்குப் போட்டுருக்காங்களாம்த்தா,அவுங்க வீட்டுல தோசைக்காமுல்ல போட்டுருக்காங்களாம், ஆத்தி,,, என கன்னத்தில் வைத்து ஊர் பெரு மூச்செறிகிற திருவிழா மற்றும் விசேஷ நாட்களில் ஊரின் மையமாய் இருக்கும் பெரிய ஆட்டு உரலில்தான் ஊரே தோசைக்கும், இட்லிக்கு மாய் மாவு ஆட்டும்,மற்ற நாட்களில் ராமண்ணன் போன்றவர்கள் தங்களதுஒற்றைக் காளைக்கும்,மற்றவர்கள் தங்களின் ஜோடி மாடுகளுக்கும் பருத்தி விதையும்,கம்பும் ஊற வைத்து அறைத்துக்கொண்டு போனார்கள்.

அது அப்படித்தான் ராமு அண்ணனைப்போல நிறையப்பேர் ஒற்றைக்காளை மாட்டை வைத்திருந்தார்கள்,அவர் வைத்திருந்தது இடத்து மாடு என்றால் யாரிட மாவது இருக்கிற வலத்துக்காளையை வாங்கிக் கொண்டு போய் வேலையை முடித்துக்கொண்டு வருவார்.

உழவுக்கு ,குப்பை அடிக்க,வண்டி அடிக்க என ஆடி மாதம் தவிர்த்து அவர்களுக்கு வேலை இருந்தது, ராமு அண்ணன் தன்னிடமிருக்கிற ஒற்றைக் காளையை வைத்துக்கொண்டு வருடமெல்லாம் ஏதாவது வண்டி மாட்டு வேலைக்கும் ,உழவு வேலைக்குமாய் போய்க்கொண்டிருப்பார்,ராமு அண்ண னிடம் இருந்ததைப்போல மந்தை வீட்டு பெருமாளிடம் இருக்கிற ஒற்றை மாடும், வடக்குத்தெரு முனியசாமியிடம் மாட்டு வண்டியும் வருடமெல்லாம் விவசாய நிலத்தின் மேல் நடந்த எல்லா வேலைகளுக்கும் போய் வந்தது, இது விஷயத்தில் பரஸ்பரம் மூவரின் கையும் மனமுமாய் பிணைந்திருக்க ஒரு கூட்டு வைத்துக் கொண்டார்கள்.

தன்னிடமில்லாத வலத்துக்காளையை இடத்துகாளைக்காரரிடமும்,. தன்னி டம் இல்லாத மாட்டு வண்டியை அதை வைத்திருப்பவரிடமுமாய் பரஸ்பர நட்பில் பரிமாறிகொண்டார்கள்,

அது போலவே ஒரே உரலில் பண்டிகைக்கும்,தனது வீட்டு விசேசத்திற்குமாய் ,மாவரைத்தவர்கள் இட்லி மாவு கொஞ்சத்தை அதை அரைக்காதவர்களிடம் கொடுத்து விட்டு தோசை மாவை அவர்களிடமிருந்து கொஞ்சமாய் வாங்கிக் கொண்டார்கள்,

வண்டி மாடுகளின் பரிமாற்றம் விவசாய நிலங்களிலும் இட்லி தோசை மாவுக ளின் பரிமாற்றம் வீடுகளிலுமாய் இருந்த நேரம் நினைவுக்கு வந்து போவது தவிர்க்க முடியாது போகிறதுதான்,

பொதுவாக தோசை சாப்பிடுவது இவனுக்கு ஆகாது அல்லது பிடிக்காது, எத்தனை வகை சட்னி அல்லது சாம்பார் வைக்கிற போதும் கூட தோசை என்றால் முகம் ஏழு கோணலாய்த்தான் போய் விடுகிறது,

“அந்த மானிக்கி அரைச்சி வச்ச சட்னியையும்,ஊத்தி வைச்ச தோசையையும் தூக்கி தலை வழியா கவுத்தி விட்டுருவேன் தெரியுமா,,,/ எப்பவாவது அத்தி பூத்தாப்புல ஹோட்டலுக்கு சாப்புடப்போகும் போது ஸ்பெசல் தோசைதான் வேணும்,அது சாப்புட்டா என்னோட எனர்ஜி ஏறி பயில்வான் மாதிரி ஆகிப் போவேன்னு சத்தியம் செஞ்சது போல தோசை மட்டுமே வாங்கி சாப்புட்ட கையோட வேற எதுவும் சாப்புடாம அப்பிடியே எந்திரிச்சிர்றீங்க,கூட வந்த பாவத்துக்கு நானும் ஆசைப்பட்டதக்கூட சாப்புடாம கடனுக்கு என்னத்தை யாவது சாப்புட்டுட்டு எந்திரிச்சு ஒங்க பின்னாடியே ஓடி வந்துரற துண்டுதான, இதுக்கு எதுக்கு கடைக்குப்போகணும் இதுக்கு எதுக்கு சாப்புடணுமுன்னு தெரியல, கடைக்குள்ள நீங்களும் நானுமா நொழஞ்ச ஒடனேயே சர்வர்லயிருந்து அடுப்புல நிக்கிற சரக்கு மாஸ்டர் வரைக்கும் சாருக்கு ஒரு ஸ்பெசல் தோசைன்னு சொல்லீருவாங்க,எனக்கு என்ன வேணுமுன்னு மறந்து போயிக்கூட கேக்க மாட்டாங்க,நானா ஆர்டர் சொன்னாத்தான்,அப்பிடி சொல்றதுலயும் ஒரு வம்பு இருக்கு,புருஷன்தோசை மட்டும் சாப்புடும் போது பொண்டாட்டிக் காரி இஷ்டத் துக்குஆர்டர் பண்ணி சாப்புடுறாளேன்னுநெனைச்சிறக்கூடாது.அந்த நெனைப்பு வந்துருச்சின்னா சாப்புடறது ஒடம்புல ஒட்டாது, நிம்மதியா சாப்புட முடியாது ,அவக்கு தொவக்குன்னு சாப்புட்டுட்டு எந்திரிக்க வேண்டியதிருக்கும்,ஏதோ பெரிசா ஒரு குத்தம் செஞ்சிட்டு மாதிரி பீலிங்கோட ஹோட்டல்ல இருந்து வர வேண்டியதா இருக்கு, அதுக்குத்தான் பேசாம ஒங்க கூட சாப்புட வார இருந்துக் குறது பெட்டர்,எதுக்கு ஒங்க கூட வந்துக்கிட்டு ,கடையில சாப்புடப்புடிக்கிற பண்டம் வீட்ல சாப்புடப்புடிக்காம போறதுக்கு என்ன காரணமுன்னு வீண் ஆராய்ச்சி பண்ணிக்கிட்டு,,,,,, இதுக்கு பேசாம வீட்டுலயே இருந்துட்டுப் போகலாம், நீங்க ஒங்களுக்குப் புடிச்சத சாப்பிடுங்க என்பாள்,

வேண்டாததத்தின்ற காண்டா மிருகமாய் நுனி விரலால் ஒரு தோசையை மட்டும் பிய்த்து சாப்பிட்டு விட்டு படுத்து விட்டான், அன்றைக்கு மனசுக்குப் பிடித்த பழைய சோறு இல்லை.,

அச்சங்களின் பிடியிலும் அதன் வசத்திலுமாய் இருக்கிற மனது மிகவும் சங்கடமாகியே/

வீட்டிற்கு வெளியில் வந்து பார்த்த பொழுது வேப்ப மரத்தடியில் படுத்திருந்த அவன் பக்கத்தில் பைஜாமாவில் ஒரு பெண்,

அவளது வலது தோளில் குழந்தை, அனேகமாக இருவரும் அவனது மனைவி குழந்தையாக இருக்க வேண்டும்,

சிவப்பின் தீற்றலாய் குழந்தை அழகாய் இருந்தது,வெளிர்க்கலரில் சட்டையும் சிவப்புக் கலரில் அணிந்திந்த பாவாடையும் பார்க்க அழகாக இருந்தது .பசியி லும் தாகத்திலுமாய் அழுதழுது ஓய்ந்திருக்க வேண்டும் போலும்,

தாயின் தோளில் படுத்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தது,கண்ணீர் வரிகளும் ,அதை துடைத்து பிஞ்சுக் கைகளின் தடமும் அழுக்கு முகத்தில் பட்டுத் தெரிந்தது. அவர்கள் சாய்ந்து படுத்திருந்த வேப்பமரத்திலிருந்து உதிர்ந்த பூக்கள் இரண்டு அவளது உதட்டிலும் ,அவனது தலையிலுமாய் விழுந்தன, உதட்டில் விழுந்ததை எடுத்து தலையிலும்,தலையில் விழுந்ததை எடுத்து உதட்டிலுமாய் வைத்துப் பார்க்கிற பிடிப்பட்டுத்தெரிகிறது அவர்கள் இருவரையும் பார்த்த கணத்தில்./

அந்நேரமாய் கூவிய தூரத்துப் பறவைகள் இரண்டு தன் மரம் அது,தங்களின் குடியிடத்தின் கீழ் யாரது புதிதாக எனக்கேட்டதாய் படுகிறது,

பறவைகளின் பாஷை என்ன தேவை என வருகிற போது தேவ பாஷை கூட புடிபட்டுப்போகும் போலிருக்கிறதுதான்,

சரி அது கைவரும் போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் .உயர்ந்து கிளைத்த கிளைகளுக்கும், அடர்ந்து பாவிய இலைகளுக்கும் ஊடே பறந்து பாவி கூடு கட்டி குடும்பம் கொண்ட எங்களின் இருப்பும் காதலும் அந்நியோன்யமும் சத்தியமானது இந்த கணத்தில் என்கிற உள்ளார்த்தமும் அதன் குரலில் இல்லாமல் இல்லை,

வேப்ப மரத்தில் அடர்வு கொண்ட இலைகள் அதன் இடது புறமாய் இருந்த தென்னை மரத்தின் கீற்றுகளைப்பார்த்து கண்ணடித்துச்சிரித்ததாய் பதிவு கொள்வோமே,யார்யாரோஎதெதெற்கோயார் யாரையோப்பார்த்து சிரிக்கும் பொழுது நான் இன்னொரு மரத்தைப்பார்த்து சிரிப்பதில் தப்பென்ன இருந்து விடமுடியும் பெரிதாய்,,,,,? என்பதுதான் அதன் பதிலாய் இருக்கிறது இந்த நேரத்தில்/

நீ என்னைப் பார்ப்பதும்,கண்ணடித்துச்சிரிப்பதும்,என் தோள் உரச ஆசை கொள்வதும் தப்பிலைதான், ஆனால் மித மிஞ்சிய மருத்துவ குணம் கொண்டு காணப்படுகிற உன்னிடம் நான் எப்படி சமதையாய் பழகி நிற்பது,?மண் பிளந்து துளிர்வு கொண்ட நாள் முதல் வளர்ந்து கிளைத்து நெடித்து பாவி,இலையும் ,பூவும்,காயும் கனியுமாய் ஆகுருதி காட்டி நிற்கிற உன்னில் எதுவும் வீண் இல்லை,எல்லாமே மருத்துவ குணம் கொண்டது.நான் அப்பிடியி ல்லை ஒற்றையாய் நெடித்து உயரம் காட்டி நிற்பதுதவிர்த்து என்ன இருக்கிறது என்னில்/ என்கிற தென்னையிடம் விலை மதிப்பில்லா தென்னங் கீற்றுகளும், தேங்காயும்,இளநீரும்உன்னில்தவிர்த்து வேறு யாரிடம்  இருந்து விட முடியும்,,,?

“ஏங்கிட்ட தஞ்சமடைஞ்ச பறவைங்க இங்க கூடுகட்டிக்கிட்டு ஓங்கிட்ட வந்து குஞ்சு பொரிக்குது,ஓங்கிட்ட குஞ்சு பொரிச்சிக்கிட்டு ஏங்கிட்ட வந்து குடும்பம் நடத்துது.அப்பிடி அங்கயும் இங்கயுமா மாறி மாறி சந்தோஷமா இருக்குற பாக்கியத்த நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வாய்ச்சிருக்குதே, இது பெரிய குடுப்பினை இல்லையா,அந்தக்குடுப்பினைதான் நமக்கு வாய்ச்ச பெருமை இல்லையா,இத விட எனக்கும் ஒனக்கும் வேறென்ன வேணும்,ஏங்கிட்ட மருத்துவ குணம் இருக்குதுண்ணா ஓங்கிட்ட வேற கொணம் இருக்குது,நம்ம ரெண்டு பேருல யாருக்கும் யாரும் கொறைஞ்சவுங்க இல்ல,தெரிஞ்சிக்க, என்றது வேப்ப மரம்.

“இருக்கட்டும் இருக்கட்டும் என்கிற சந்தோஷம் போர்த்தியதாய் மரங்கள் இரண்டும் சிரித்துக்கொண்டே கைகுலுக்கியும் ஒன்றின் மீது ஒன்றுமாய் படர்ந்து கொண்டன,

வாசல் தெளித்து கோலம் போட்டுக்கொண்டிருந்தவள் எல்லாம் போட்டு ஓடோடி வந்து இவனை எழுப்பி விஷயம் சொல்லி கூட்டிக்கொண்டு போனாள்,

அவள் சென்ற வேகத்தில் மரத்தடியில் படுத்திருந்திருந்தவர்களை சிண்டைப் பிடித்து தூக்கி எறிந்து விடுவாள் போலிருந்தது,இவன் மட்டும் இல்லையென் றால் அதுதான் அங்கு நடந்திருக்கும் போல/

அசதியில்தூங்கிக்கொண்டிருந்தவனைஎழுப்பினான்,பதறிப்போய்எழுந்தவன் சொன்ன முதல் வார்த்தை மன்னிச்சிக்கங்கம்மா,ரொம்ப தூரம் நடந்து வந்த அசதியிலயும்,களைப்பிலயும் ,பசியிலயும் தூங்கீட்டம்மா,,,,இந்தா கெளம்பீர் றம்மா,,, என்றவனாய் அருகில் படுத்திருந்த மனைவியை எழுப்பினான்,

ஒன்றை ஒன்று நெருங்காமலும் தள்ளி நிற்காமலுமாய் கறுப்புக் கலரில் மெலிதாக இழுக்கபட்டிருந்த வெள்ளைக்கட்டங்கள் போட்ட சட்டை அவனுக்கு நன்றாக இருந்தது,அதற்கு மேட்சாய் அரை வெள்ளையில் பேண்ட் அணிந்திருந்தான்,

அருகில் படுத்திருந்த மனைவியை எழுப்பி விட்டான். படக்கென திடுக்கிட்டு எழுந்தவள்பேந்தப்பேந்தவிழித்தாள்,மன்னிச்சிக்கங்கம்மா,இதோகெளம்பீடுறோம், என்றவளாய் படுக்கையை விட்டு எழுந்தமர்ந்தவள் அருகில் தூங்கிக் கொண்டு  இருந்த குழந்தை தூக்கி தோளில் போட்டுக்கொள்கிறாள்.

கீழே தரையில் விரித்திருந்த துண்டை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண் டவன் ”ஒரே குழந்தைதாம்மா ,நல்லா வளக்கணுமுன்னு நெனைச்சோம், அவளுக்கு இன்னொரு கொழந்த பெத்துக்குற அளவுக்கு ஒடம்புல தெம்பு இல்லைன்னு டாக்டர் சொல்லீட்டாரு, அத்தை பொண்ணு தான், இவதான் வேணுமுன்னு ஒத்தைக்கால்ல நின்னு கட்டிக்கிட்டேன், கல்யாணமெல்லாம் நல்ல படியாத்தான் நடந்தது,ரெண்டு பேரும் உள்ளூர்க்காரங்கதான்,அவுங்க வீடு மெயின் ரோடு,ஏங் வீடு அந்த மெயின்ல இருந்து பிரியிற சந்துல மூணாவது வீடா இருந்தது,ரெண்டு பேருக்கும் ”கண்டதும் காதல் கட்டுனா இவளத்தான் கட்டுவேன்னு” எதுவும் கெடையாது,அவ வீட்டு வழியா போகும் போது தற்செயலா அவளப் பாத்தேன், வீட்ல வந்து சொன்னேன்,அடுத்த மாசமே கல்யாணம் நடந்துருச்சி, உள்ளூர்லயே இருந்தா பொழப்புக்கு வழி வேணுமே,விருந்தும் மருந்தும் மூணு நாளைக்கு மேல கசந்து போகுமுன்னு சொல்லுவாங்கல்ல,,, அப்பிடித் தான் ஆகிப்போச்சி எங்க பொழப்பு,

“உள்ளூர் பொழப்புக்கு வழி குடுக்க முடியல,வேற வழியில்லாம திருப்பூர் பக்கமா போனோம் ரெண்டு பேரும் ,அங்க போயித்தான் இந்தக் கொழந்தையப் பெத்துக் கிட்டம்,

”புதுசான ஊரு ,புதுசான பழக்கம்,அதுவரை செஞ்சி பழகாத வேலை,,, எல்லாம் கை வந்திச்சி,தேவைக்காகவும் அவசியத்துக்காகவும் ஒருத்தருக் கொருத்தர் சார்ந்து இருக்க பழகீட்டோம், எங்களப்போல பொழைக்க வந்த குடும்பங்க அங்க ஆயிரக்கணக்குல இருந்தாங்க,அனேகமா அவுங்க எல்லாரும் அந்த ஊர தன்னோட சொந்த ஊராத்தான் நெனைச்சாங்க, பொழப்புக்காக போனவுங்க அங்கேயே புள்ளைங்க படிப்பு சொந்த வீடு, கையில் கொஞ்சம் காசுன்னு சேக்க ஆரம்பிச்சி வேர் விட ஆரம்பிச்சிருந்த நேரம் எல்லாம் ஒழைச்சிப்போட்ட மாதிரி இந்த நெருக்கடி வரவும் அப்பிடியப்பிடியே போட்டது போட்ட படி வந்துட்டம்மா, என்னோட சேந்து ஐநூறு பேராவது வந்திருப்பாங்க எல்லாம் இந்த டவுனுக்குள்ள அங்கங்க இது மாதிரி தூங்கிட்டும் தூக்கமில்லாமயும் கெடப்பாங்கம்மா, எங்களுக்கு பொழப்பு தான் போச்சே ஒழிய எங்கள்ல யாரும் பிச்சைக்காரங்க இல்ல, எங்க எல்லாருக்கும் பேங்குல ,சேமிப்பு இருக்கு,இன்னும் சில பேரு பேங்க் செக்புக்கு கூட வைச்சிருக்காங்க,ஏடிஎம் கார்டு,டெபிட் கார்டு, கிரெடிட் கார்டுன்னு வாழ்ந்தவுங்க,இன்னும் சில பேருன்னா தவணை முறையில வீட்டு மனைவாங்குறதுக்கு சீட்டு கட்டி வச்சிருக்காங்க,சில பேரு தெருவுக்குள்ள சீஇட்டுபோட்டு வச்சிருக்காங்க,,,, கையில எப்பவும் அஞ்சி பத்துன்னு ரொக்கம் வச்சிருக்குறவுங்க,என்னதான் வயித்துக்கு இல்லைன்னாக்கூட யார்கிட்டயும் திருட்டுப் பழக்கம் கெடையாதும்மா,வலியப்புனைஞ்சி பொய் சொல்றதோ, ஏமாத்துற பழக்கமோ கெடையாது.

”நாங்க எல்லாம் உண்மையா உழைச்சி,உண்மையா வாழ்ந்து, உண்மையா இருந்து பழகீட்டோம்,இனிமேலும் அப்பிடியேதான் இருப்போம்,எந்த இடர் பாடும் இடையில் வந்தாலும் சரின்னு நெஞ்சு நிமிர்த்தி வாழ்ந்துக்கிட்டு இருந்தோம், திடீர்ன்னு காலம் ஒழைச்சிப்போட்ட சீட்டுக்கட்டாட்டம் ஆகிப் போனம்,

எங்களோட வந்தவுங்க எல்லாம் அங்கங்க படுத்துக்கெடக்காங்க இந்த ரோடு முழுக்க இருக்குற மரத்தடியிலயும் வீடுங்க முன்னாடியுமா,,,,,என்றவன் முடிச்சை கட்டிக் கொண்டு குழைந்தையையும் மனைவியையும் கூட்டிக் கொண்டு கிளம்புவதற்கு ரெடியாகி நிற்கிறான்,

அவனது கையில் இவனும் மனைவியும் கொடுத்த கோதுமை மாவு பாக்கெ ட்டும், கொசம் காய்கறிகளும்,பலசரக்கும்/ கூடவே கொஞ்சம் நம்பிக்கையும்/


19 Apr 2020

படர் கொடியாய்,,,,,


எனது இருபத்தி ஐந்தாவது வயது வரை
அவனை நான் சரியாக பார்த்தாய்
எந்தப்பதிவும் இல்லை என்னில்,
அவன் கருப்பா,சிவப்பா,உயரமா,குள்ளமா
இல்லை இரண்டிற்கும் இடைப்பட்டா
அதுவும் தெரியாது.
காற்றுக்கு தகவல் அனுப்பிக்கேட்ட போதும் கூட
அதையே ருசுப்படுத்தி விட்டுச்செல்கிறது,
அநேகமாய் அவனிலும் என்னைப் பற்றி
அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் தகவல்கள்.
நானும் அவனைப்போல ஒரு சாமாயன் தானே,,,?
அவன் ராம் என்கிற ராம்குமார், எனது நண்பன்,
சரக்குக்கும் சால்னாவுக்கும்,சைட்அடிக்கவுமாய்
கிளைத்ததில்லை அவனது நட்பு,
மண்பிளந்து துளிர்த்து இலை விட்டு கிளைபரப்பி
பூவும் பிஞ்சும் காயும் கனியுமாய்
நிறை கொ ண்ட மனதிலிருந்து விழுதிறக்கியவன்.
தொண்ணூறுகளின் பிற்பகுதியில் நடை பெற்ற
எனது சொந்தங்கள் மற்றும் தோழமை நட்பு வட்டாரத்தின்
திருமணங்களில் எனது கலப்பும் சிரிப்பும்
அடையாளப்பட்டிருந்த அடர் பொழுதுகள்/
ஒரு மழை மாதத்தின் இளங்காலைப்பொழுதில்
”வெள்ளென முகூர்த்தம்” என்கிற அடையாளத்துடன்
நடைபெற்ற நண்பனின் திருமணத்தில்
எனக்கு முன்பாய் வந்து நின்றிருந்தான்
அவன் மாப்பிளையின் தோழனாகவும்
,படர்ந்து பட்ட உறவினனாகவும்/
கொஞ்சம் பேச்சு,அதிராத மென் சிரிப்பு,ஆழ்ந்த அமைதி,,,,,
இவைகளுடன் மட்டுமே முடியிட்டு அடையாளப்பட்டிருந்தான்.
மேல் நோக்கி நீட்டுகிற ஒற்றை சுட்டும் விரலின்
பின்னால் போய் அவசரம் காட்டி
ஒழிந்து கொள்கிற பூஞ்சை உடல் அவனது,
ஒட்டி குழி விழுந்த கன்னம்,ஒடுங்கி உள்ளடங்கிய கண்கள்.
ஏறிய நெற்றி,தலையில் நட்டு வைத்தது போலாய்
அலசலாய் இருந்த முடிகள்,
அளவிற்கு மேல் இருந்தால் வலிக்கும் உடலுக்கு
என்பதாலோ என்னவோ மிகச்சொற்பமாய்
எலும்புகளையும்,அதை மூட சதையையும்
கொண்டவனாய்  தெரிந்தான்,
அதனால் என்ன எலும்பும் சதையும் மட்டுமல்லவே உடல்,,,,,?
உள்ளமும், உயிரும், மேலோ ங்கிய உணர்வுகளின்
கலவைதானே உடல்,,,,/
என நெருக்கம் காட்டி பேச விழைந்த நாட்களில்
அவரை ஒருமையில் அழைக்கவும்,
பேசவும் பழகவும் உரிமம் பெற்றிருந்தேன்,
அவன் சென்ற திருமண மற்றும் விஷேச நிகழ்வுகளுக்கு
இவன் சென்றானா இல்லை,
இவன் சென்ற திருமண மற்றும் விஷேச வைபவங்களுக்கு
அவன் வந்தானா தெரியவில்லை.
ஆனால் பெரும்பாலுமாய் இருவரும்
ஒன்றாகவே கலந்து கொள்வோம் திருமணங்களில்,
இத்தனைக்கும் ஒரு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு வரை
அவனை யாரென எனக்குத்தெரியாது,
அவனை யாரென நான் அறிந்திருக்கவில்லை.
இது குருவி உட்கார அல்ல,
அவன் உட்கார இவன்  நழுவி விழுந்த கதை,
”ஊரெல்லாம் திருமணம்,விஷேசங்கள்”,,,,,
எனப் போய்க்கொண்டிருக்கிற நீ
உனது திருமணம் எப்போது என பொழுதுகளில்
தன் வாழ்நாளில் அப்படியொரு பாக்கியம்
இனி இல்லை.தனக்கு வாழ்நாள் நீட்டிப்பு
என இனி இருப்பது அபூர்வமே/
உடல் கொண்ட நோய் உதிரம் குடித்து உயிரைப்போக்குவது உறுதி
ஆகவே மறையப்போகும் முன்னாவது,இம்மண்ணின் பரப்பையும்,
அதில் குடிகொண்ட மனிதர்களையும் பார்த்தே ஆக வேண்டும்
என்கிற உந்துதலும்,வேகமும் என்னில் இருக்கிறது,
அது உறை கொள்ளும் நாள்வரை
இப்படித்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.
ஆகவே என் நலம் பற்றி பேசுவதை தவிர் நண்பா,,
என்றவன் உனது அனுமதியுடன்
”இப்போதைக்கு உன் தோளில் கைபோட்டுக் கொள்கிறேன்”
எனச்சொன்னவனை அதற்கப்புறமாய் இது நாள்வரை
திருமணம் மற்றும் விஷேச நிகழ்வுகளில் பார்க்க முடிந்ததில்லை,

6 Apr 2020

படு முடிச்சு,,,,

பேருந்து அந்தத்திருப்பத்தில் திரும்பும் போதுதான் கையசைத்தவாறே ஓடி வந்து கொண்டிருந்தார்கள் மூவரும்,

பங்குனியின் உக்கிரம் மணி மாலைஆறாகப்போயும் கூட இன்னும் தனியா மல்,உடலெல்லாம் காந்தல் எடுத்தது,ஊறியது,இறுக்கமாகக்கட்டிய சேலைக் குள்ளும் ஜாக்கெட்டுக்குள்ளுமாய் கையை விட்டு சொறிய முடியவில்லை. ஏற்கனவே கசகசத்துக் கொண்டிருந்த உடல் ஓட அரம்பித்ததும் இன்னும் கொஞ்சம் வேர்த்தது. கூடவே மூச்சிரைத்தது.

மேற்கே மறைந்த சூரியன் தன் கலர் காட்டி செவ்வானத்தை முன்னறிவித்துக் கொண்டிருந்தது,

கிரீச்சிட்ட பறவைகள் கூடடைய போய்க்கொண்டிருந்தன,பாதையில் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த எறும்புகள் போவோர் வருவோரை நலம் விசாரித்த வாறே தன் இரை தேடி ஓடியும் ,சேகரித்ததை தன் கூட்டுக்கு சென்று சேர்க்கும் முயற்சியாயும்/

வழியில் இவர்களை முந்தி ஓடிக்கொண்டிருந்த நாய் தனக்கிடப்பட்டிருந்த பணியின் அவசரம் சுமந்து ஓடிக்கொண்டிருந்ததாய்,நாய் விட்ட பெரு மூச்சில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்த எறும்புகள் நான்கைந்து சிதறி ஓடி பபாதையின் ஓரமாய் இருந்த மர இலைகளுக்குள் தஞ்சம் புகுந்து கொண்டதாய்/

மூவரில் ஒருத்திக்கு ஐம்பது வயதிற்கு அருகாமையாய் இருக்கலாம், இளம் வெளிர் நிறத்தில் காட்டன் சேலை அணிந்திருந்தாள்.சேலையில் பெரிதாகவும் சிறிதாகவும் இருந்த பூக்களில் சில அவளது நடையின் வேகத்திலும் அதிர்விலும் கீழே உதிர்ந்து விழுந்து விடும் போலிருந்தது, பரவாயில்லை உதிர்ந்தாலும் அள்ளி அதே டிசைனில் இருந்த ஜாக்கெட்டில் ஒட்ட வைத்துக் கொள்ளலாம். கழுவிய முகத்தில் இருந்த ஈரம் முன் தலைமுடியில் ஒட்டுக் கொண்டு காயாமல் தெரிந்ததாய்,,,/

இன்னொருத்தி தனக்கு இருபத்தைந்து வயதிற்கு மேல் இருக்காது என அறுதி யிட்டுக் கூறினாள்,கோடு போட்ட பச்சைகலர் புடவை அவளுக்கு நன்றாகவே இருந்தது, வெளிர் பச்சையில் இருந்த ஜாக்கெட் கொஞ்சம் ஒட்டாமல் தெரிந்தது, கழுவித்துடைத்த முகத்தில் குங்குமம் இட்டிருந்தாள்.

மற்றொருத்தி முப்பத்தி ஐந்து அல்லது நாற்பது வயதிற்கு மேற்பட்டவளாய்,,/ பளிச்சென துடைத்து வைத்த சிலை போல் தெரிந்தாள்.சேலை முந்தானை யை அள்ளி தலையில் போர்த்தியிருந்தாள்.அனேகமாய் மூவரும் ஒரே ஊராக இருக்க வேண்டும்.அதெப்படி தெரியும் இவனுக்கு என்பதெல்லாம் இங்கு அனாவசியம்.

ஒற்றையாய் விரிந்து நீண்டிருந்த மண் சாலையின் இரண்டு புறமுமாய் குடை போல் கவிழ்ந்து கிடந்த வேப்ப மரங்களும்,புளிய மரங்களும் இன்னும் பெயர் தெரியா சில மரங்களும் அடர்ந்து காட்சிப்பட்டதாய்,,,/

உதிர்ந்த இலைகளும்,மரத்தோர குப்பைகளும் மண் பாதையின் மேல் பூச்சாய் பட்டுத் தெரிகிறது.

கைகோர்த்து நீண்டு சென்ற மரங்கள் முடிவுற்ற இடத்தில் தென்பட்ட ஊருக்கு சற்று முன் தள்ளி இருந்த மில்லில்தான் அவர்கள் மூவரும் வேலை செய்தார்கள்,

“ஏய் வாங்கடி வெரிசா,எல்லாரும் எட்டி நடை போட்டா பஸ்ஸ புடிச்சிறலாம். சீக்கிரம்,சீக்கிரம்,,,,.இந்த வயசுல இப்பிடி ஊர்ந்துட்டு வர்றவ,,,என இருபத்தை ந்து வயதுகாரியை ஐம்பது வயதுக்காரி அவசரப் படுத்திகொண்டிருந்தாள்.

“இந்தா வந்துக்கிட்டுதான இருக்கேன்,அதுக்குள்ள அவசரப்பட்டா எப்பிடி,,,?என முனகியவளைப்பார்த்த முப்பத்தைந்து ஐம்பதின் போய் அது வேற ஒண்ணும் இல்லக்கா,எப்பயும்போல அவளுக்கு பீரியட் டைம் பிரச்சனை.அதான் நடக்கக் கூட முடியாம சொணங்குறா,நீங்க போறதுன்னா முன்னாடி போங்க பஸ்ஸீ வர்ற நேரம்,நான் அவளக்கூட்டிக்கிட்டு அடுத்த பஸ்ஸீக்கு வந்துர்றேன் என்றாள்,முப்பத்தைந்து,

அது என்ன ஒங்களூக்கு ஒரு பாதை எனக்கொரு பாதையா,வாங்க எல்லாரும் சேந்தே போவம்,அவள அந்த மரத்தடியில் கொஞ்ச நேரம் ஒக்காரச்சொல்லி தண்ணி பாட்ல எடுத்துக்குடு,குடிக்கட்டும்,ரோட்டுக்குப்போனதும் கடையில ஒரு டீ வடை சாப்புட்டா கொஞ்சம் தெம்பா இருக்கும்,அப்பிடியே பஸ்ஸீ வரக் காத்திருந்துஏறிப்போயிறலாம்.நேத்துக்கூடகொஞ்சம் தெம்பாத்தான இருந்தா, அதுக்குள்ள என்ன,நல்லா சாப்புட்டு ஒடம்ப கொஞ்சத்துக்கு கொஞ்சமாவது தெம்பா வச்சிருக்கணும்,அணில் கொறிச்சமாதிரி கொறிச்சா இப்படித்தான் வழக்கமா வர்ற பிரச்சனையக்கூட ஒடம்பு தாங்காது,என்கிறாள் ஐம்பது.

”இல்லக்கா ,இன்னைக்கோட அவளுக்கு அஞ்சாவது நாளாம் ,இன்னும் நிக்க மாட்டேதுங்குறா,மாசமாசம் ரத்தப்போக்கு கூடுதே தவிர்த்து கொறையக் காணோம்ங்குறா,”என்றாள் முப்பது.

”என்னதான் செய்யிறது இவளுக்கு இந்த வயசுல இப்பிடிப் பண்ணுதுண்ணா ஒன்னு ஒடம்புக்கோளாறா இருக்கணும்,இல்ல மனசுக் கோளாறா இருக்க ணும்,“மனசுக் கோளாருக்கும் பீரியட் டையத்துக்கும் சம்பந்தம் இருக்குன்னு சொல்றாங்க,இவ ஏற்கனவே அழுத்தக்காரி. மனசுக்குள்ளயே எல்லாத்தையும் பூட்டி வைச்சிக்கிருவா,எதையும் வெளியில சொல்ல மாட்டா,வீட்டுல எதும் பிரச்சனையின்னாலும் சரி,மில்லுல ஏதும் பிரச்சனையின்னாலும் சரி.எதுவும் பெரிசா காட்டிக்கிற மாட்டா,

இப்பிடித்தான் போன வாரம் அந்த எடுப்பு ஏதோ திமிரா பேசிருக்கான்,இவளும் பதிலுக்கு சத்தம் போடாம ரெண்டு நாள் கழிச்சி ஏங்கிட்ட சொன்னா,நான் போயி நாலு சத்தம் போட்டு ஓனர் கிட்டப்போயி நின்னேன்,”அவன் இனிமே இந்த மாதிரி பேசாம நான் பாத்துக்கிறேன்னு,” சொல்லி அனுப்பீட்டாரு,அது மட்டுமில்ல எதையும் வெளிப்படையா பேசி மனச ஆத்திக்கிற பழக்கம் இருந்தாக்கூட இதெல்லாம் சரியாகுன்னுவாங்க.

”நல்ல டாக்டராப்பாத்து வைத்தியம் பாக்கக்கூடாதான்னு கேட்டா இப்பதைக்கு கௌவர்மெண்டு ஆஸ்பத்திரிக்குப்போயி மாச மாத்திரை வாங்கீட்டு வர்றேன் னு சொல்றா அவ்வளவுதான், அத ஒழுங்கா நேரத்துக்கு சாப்புடுறாளோ ,இல்லையோ தெரியலையே, எனக்குத்தெரிஞ்சி அவ அப்பிடி சாப்புட்ட மாதிரி தெரியல,சாப்புட்டிருந்தா ஏன் திரும்பித் திரும்பி இப்பிடியாகுதுன்னு கேட்டா கண்ணக்கசக்குறா,நமக்கும் ஓரளவுக்கு மேல சொல்லுறதுக்கு சங்கடமா இருக்கு,

நேத்துத்தான் கேட்டேன்,இந்த மாதிரி நேரங்கள்ல வீட்டுல இருந்துற வேண்டியதுதான லீவு போட்டுட்டுன்னு சொன்னதுக்கு லீவு போட்டா விட்ல அடுப்பு எரியாதுக்காங்குறா,இதுக்கு மேல என்ன பேச,,,,,

சேலைய தூக்கிக்காமிக்கிறா உள்ளுக்குள்ள ரெண்டு பாவாடை கட்டிருக்குறா, அது போக ஜட்டி வேற போட்டுருக்கேன்னு சொல்றா, பாவாடையெல்லாம் அங்கங்க ரத்தத்திட்டு,அடப்பாவமேன்னு தலையில அடிச்சிக்கிட்டு இதென்னா பொம்பளையா பொறப்பெடுத்ததுக்கு கெடைச்ச வரமான்னு மனசுக்குள்ளயே மருகிக்கிட்டு அவள தேத்திக்கூட்டிக்கிட்டு வந்தேன்.

ஒண்ணு ஆஸ்பத்திரியில குடுத்த மருந்து மாத்திரைகள இவ சரியா சாப்பு டாம இருந்துருக்கணும்,இல்லைன்னா இவ ஒடம்புல ஏதாவது கனமான பிரச்சனை இருக்கணும்.

முன்னைக்கி ஆளே இப்ப ரொம்ப வெளுத்துப்போயில்ல இருக்கா,இதெல்லாம் எங்க வயசுல உள்ள ஆளுகளுக்கு வர்ற பிரச்சனை,இவளுக்கு வருதுன்னா ரொம்ப ஆச்சரியம்தான் போ,,,/இன்னைக்கோட அஞ்சாவது நாளுன்னு வேற சொல்றா,,,,/

இவர்கள்மட்டுமில்லை,மில்லில்.கனகா,லட்சிமி,துர்க்கா,காளீஸ்வரி,,என பத்து பேருக்கும் குறையாமல் வேலை பார்த்தார்கள்.

பத்து பேருடனுமாய் இருபத்தைந்து வயதுக்காரிக்கி நல்ல பழக்கம்,அவர்களது வீடுகளில் விஷேசங்களுக்கு போய் வருகிற அளவிற்கு பூத்திருந்த அந்நி யோன்யம் அவர்களுக்குள்ளாய் இருந்தது,

இதில் துர்க்காக்கா கொஞ்சம் வாயாடுவாள்,அதிலும் இருபத்தைந்து வயதுக் காரியுடன் சமமாக வாதிடுவாள்.

மில் வேலை முடிந்த மாலை வேளையில் மில் பாத்ரூம் அருகில் இருக்கிற தண்ணீர் தொட்டியில் அனைவரும் கை கால் முகம் கழுவிக்கொண்டிருக்கும் போது தொட்டியின் ஒரு பக்க மறைவில் அமர்ந்து கொண்டு குளித்துக் கொண்டிருப்பாள் ஒட்டுத்துணியில்லாமல்.மற்ற எல்லோருமாய் கொஞ்சம் முகம் சுளித்து ஏக்கா இப்பிடி என்றால் ”இப்ப என்ன காணாததய கண்டுட்டீ ங்க, ஒங்க எல்லாருக்கும் இருக்குறதுதான இங்கயும் இருக்கு, அப்புறம் என்ன சோலியப்பாத்துட்டு போங்க என்பாள்.

இருங்க,இருங்க ஒங்க மொதலாளிகிட்ட சொன்னாத்தான் சரிக்கி வருவீங்க,,, ,என்பாள் பதிலுக்கு இருபத்தைந்து/

சொல்லு இப்ப என்ன அவரு வந்து,,,,என்கிறஅவளின்பேச்சிற்கு கோகொல்லே என சிரிப்பார்கள் அனைவரும்/

துர்க்காக்கா நன்றாகச்சாப்பிடுவாள்,எல்லோரும் மதியச்சாப்பட்டிற்கு ஒரு டிபன் டப்பா கொண்டு வந்தால் அவள் இரண்டு டிபன் கொண்டு வருவாள்,

கேட்டால் ”காலையில அவுக்கு தொவக்குன்னு சாப்பிட்டும் சாப்புடாம அரை கொறையா ஓடி வர்றது.அதுமதியம் சாப்பாட்டு வேளை வரைக்கும் தாங்க மாட்டேங்குது,அதான் காலையில பதினொன்றை மணிக்கு டீக்குடிக்க வர்ற வேளையில ஒரு குடுப்பு குடுத்துட்டம்ன்னா (சிறிது சாப்பிட்டு விட்டோம் என்றால்,,)வயிறு அது வாட்டுக்கு கல்லுப் போல கெடக்கும் மத்தியானம் சாப்புடுற வரைக்கும்,,,,,,/யெடைப்பட்ட நேரத்துல நாம சாப்புடுற டீயும் வடை யும் ஒரு தடவை ஒண்ணுக்கு போயிட்டு வந்தா சரியாப் போயிரும்.

நம்மளப் போல ஒழைக்கிற ஜனங்களுக்கு ஒடம்புதான மெயினு,பத்துக்கு பத்து பளுதில்லாம பாத்துக்காட்டிக்கூட பத்துக்கு ரெண்டாவது பாத்துக்கிருவ ம், என்ன சொல்ற நீ” என்பாள் அவள்/

”இதுபோக ஒடம்புல ஒட்டிக்கெடக்குற ஆயிரம் ஆவலாதிக, அது தனி”என்பாள் கூடவே/

அவளது பேச்சு நூறு நரை முடிகளுக்கு இடையில் தென்படுகிற ஒரு கறுப்பு முடி போலவும்,நூறு கறுப்பு முடிகளுக்கு மத்தியில் தென்படுகிற ஒரு நரை முடி போலவுமாய் இருக்கும்,

இதில் துர்க்காக்காவும் இன்னும் சிலருமாய் மில்லுக்கு மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவிலிருந்தும் ஐந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவிலிலுள்ள ஊர்களிலிருந் துமாய் வேலைக்கு வருகிறார்கள்,

இவர்கள் மூவர் மட்டும் பதினைந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவிலுள்ள ஊரிலிரிருந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்,

துர்க்காக்கா கொஞ்சம் தைரியமானவள்,மில்லில் வேலை பார்க்கிற பத்துப் பேரில் முதலாளியிடம் அவர்களுக்காய் தைரியமாய் முன்னின்று பேசுபவள், மற்றவர்களைப்போல் இல்லாமல் எதுவென்றாலும் மென்று முழுங்காமல் பட்டென்று பேசுபவள்,

அதனாலேயே அவளை முதலாளிக்குப்பிடிப்பதில்லை,ஆனாலும் அவள் கள்ள மில்லாத வேலைக்காரி என்கிற படர்வே அவளை மில்லில் இன்னும் இருத்தி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

யாருக்குப்பிடிச்சாஎன்னா,பிடிக்காட்டிஎன்னா,கள்ளம்கபடமில்லாத உழைப்பும் சுத்தமான மனசும் நம்மகிட்ட இருக்கு,அதுல பழுதில்லாம இருக்குறது நம்ம யாருக்கு கை கட்டி நிக்கணும்,என்பாள்.

துர்க்காக்கா கூட அவர்கள் மூவரையும் பார்த்து கேட்பதுண்டு, ஏம்மா மூணு பேரும் ஏழுமணிக்கெல்லாம் இங்க வேலைக்கி வந்துர்றீங்களே, ஏன் எட்டு மணித்தான வேலை,அடுத்த பஸ்ஸீக்கு வர வேண்டியதுதான, என்ன இப்ப கொறஞ்சி போச்சி,ஒருஅஞ்சி நிமிஷம் பத்து நிமிஷம் லேட்டா மில்லுக்குள்ள போகப் போறீங்க,அவ்வளவுதான,அந்த பத்து நிமிஷ தாமதத்த வேலை பாக்குற வேகத்துல சரிக்கட்டீற வேண்டியதுதான,

”நீங்க வந்துதான் இப்ப தூக்கி நிறுத்தப் போறீங்களா? அதான் அடுத்த பஸ்ஸீ எட்டு மணிக்கெல்லாம் வந்துருதுல்ல, இங்க,,,, என்கிற துர்க்காவை இடை மறிக்கிற மூவரில் ஒருவள்,,,,,ஆரம்பிப்பாள்.

”அது அப்பிடியில்லக்கா,,,,நாங்க வர்ற பஸ்ஸீ கரெக்டா எட்டு மணிக்குதான் வரும். அதிலயிருந்து யெறங்கி மில்லுக்குள்ள போயி சேர்றதுக்கு எட்டே காலு மணியாகிப்போகும்,அப்புறம் ஓனர் அதுக்கு வேற காலு பூலுன்னு கத்துவாரு,சும்மாவே அந்தாளு ஆயிரம் கணக்குப் பாப்பாரு, போனவருஷம் தர வேண்டிய போனஸவே இப்பம் வரைக்கும் பிச்சிப் பிச்சித் தந்துக்கிட்டு இருக்காரு ஆயிரம் காரணம் சொல்லிக்கிட்டு/மொத்தமா குடுத்தாளாவது ஏதாவது கை சேரும்,என்னமோ சொன்ன கதையா நம்ம ஆகிப் போனம்.இதுல லேட்டா வேற வந்தமுன்னு வையி,கண்டிப்பா சம்பளத்துல கை வச்சிருவாரு அந்தாளு. அவரு சம்பளத்தப்புடிக்கிறாரோ இல்லையோ அவரோட எடுப்புச் சோறு ஒண்ணு இருக்குல்ல,அது கண்டிப்பா சம்பளத்தப் புடிக்கச் சொல்லி ரெண்டு பிட்டப்போடும்., அது ஒரு முதுகெலும்பில்லாத ஜென்மம்.அது பேச்சக் கேட்டுக்கிட்டு ஓனரும் ஆட்டமா ஆடுவாரு,பன்னி ஒறசுதேனு பதிலுக்கு நம்மளும் பக்கத்துல போயி ஒரச முடியுமா,சொல்லுங்க.இது எதுக்கு நமக்கு வம்பு பொழைக்க வந்த யெடத்துலைங்குற நெனைப்புல ஒதுக்கிறதுதான்க்கா, இப்ப என்ன ஒரு அரை மணி முன்னாடி வர்ற பஸ்ஸீல ஏறி வரப்போறோம், அவ்வளவுதானே,நமக்கு சம்பளம் குடுக்குற மில்லுக்குக்காக ஒரு அரைமணி நேரம் முன்னாடி வர்றதுனால கொறைஞ்சி போயிறப்போறோம்,,? என்கிறவ ளின் பேச்சிற்கு மற்ற இரண்டு பேரும் தலையசைப்பார்கள்.

‘நீங்க பேசுறதெல்லாம் சரிதான், நம்ம வேல பாக்குற மில்லுதான்,நம்ம உழைப்புதான்,நம்மசம்பாத்திச்சிக்குடுத்ததுதான்ங்குறபேச்செல்லாம் சரிதான், ஆனா நமக்கு கைகாலுக்கு ஒண்ணுன்னா ,மேலுக்குச்சரியில்லை ன்னா கொஞ்சம்முன்னாடி வீட்டுக்குப்போக விட்டிருக்காரா அந்த ஓனரு, இல்லைன் னா ஒரு அரை மணி நேரம் லேட்டாப்போன ஒரு மணி நேர சம்பளத்த புடிச்சிக் கிறாருல்ல.அவரு அவ்வளவு கறாரா இருக்கும் போது நம்ம ஏன் மலிஞ்சி போயி போகணுங்குறேன்,காலையில எட்டு மணிக்கு மில்லுக்குள்ள வர்றவுங்க சாய்ங்காலம் ஆறு மணிக்குத்தான வெளிய வர்றோம், மதியம் கொஞ்சம் சாப்பாட்டு நேரம் தவிர்த்து.அதுலயும் சாப்புட்டு ட்டு கொஞ்சம் ஒண்ணுக்கு கிண்ணுக்கு போயிட்டு வந்தா சாப்புட்டு வர இவ்வளவு நேரமா ன்னு ஓனர் கிட்டயிருந்து திட்டு வேற,,/

நம்மள என்ன வீதியிலயா பெத்துப் போட்டுட்டுப் போயிருக்காங்க,நமக்கும் குடும்பம்,புள்ளகுட்டி,வீடு,வாசல்லன்னு இருக்குல்ல, வெறும் மொட்டுக் கட்டைகளா நாம,,,,,,?என்கிற துர்க்காக்காவின் பேச்சிற்கு தலையசைத்தவர் களாய் ”நீ ஒரு மூலையில நின்னு பேசுறக்கா,நாங்க ஒரு மூலையில நின் னு கேக்குறோமுக்கா,,,,ரெண்டு பேரும்எப்ப ஒண்ணு சேருவோமுன்னு தெரியல,  சேந்துருவோம் கூடிய சீக்கிரம்” என்றவாறு சிரிப்பார்கள் மூவரும்/

20 Mar 2020

விட்ட வேர்களும்,துளிர்த்த இலைகளும்,,,,,

அடர்ந்து பூத்துகிடக்கிறது சாலை.வலமும் இடமுமாய் விரித்துவிடப்பட்ட மண் வெளிக்கு நடுவிலாய் கீறி விடப்பட்டு நீண்டோடிய சாலையின் ஆரம்ப மும் முடிவும் எது எனத்தெரியவில்லை, 

இவன் முக்கு ரோட்டில் நின்று கொண்டிருக்கிறான் குடித்த டீக்கும் கடித்த வடைக்குமாய் காசு கொடுத்து விட்டு/ 

டீக்கடை,பழக்கடை,கரும்பு ஜீஸ் கடை,ஆட்டுக்கால் சூப்புக்கடை, வெங் காயம் விற்கிற மினி வேன்,சின்னதும் பெரியதுமான ஹோட்டல்கள்,, மோட்டார் கடை,பேக் விற்கிற கடை, ஜவுளிக்கடை, இங்கிலீஸ் மருந்துக் கடை,,,என அடுக்கப்பட்டுத் தெரிந்த இரு சாரியிலுமாய் மண் சிரித்து மகிழ்ந்து காண்பிக் கிறதாய்,,,/ 

மகிழ்ந்து சிரித்த மண் பயிர்களையும் தானியம் தவசிகளையும் காண்பிப்ப தை விடுத்து மனிதங்களையும் அவர்தம் மாண்புகளையுமாய் காண்பித்து அடை யாளப் பட்டது, 

விட்ட வேர்களும், துளிர்த்த இலைகளும், பரப்பிய கிளைகளும் பூத்த பூக்களும்,  காய்த்த காய்களும் ,பழுத்த பழங்களும் அது பரப்பிய மணமு மாய் காற்று வெளியெங்குமாய் பறந்து திரிந்த பறவைகளை ஈர்த்தும் தன்னில் காத்துமாய் கூடு கட்டி குஞ்சு பொரித்து வாழ்க்கை நடக்க வாய்ப் பேற்படுத்திக் கொடுத்தாய்,,./ 

கனிந்த காதல் ஒற்றையாய் அற்று சுற்றி வந்து கூட்டையும்,குஞ்சுகளையும் அடையாளப்படுத்தியதன்றி மட்டுமல்லாமல் வான் பறந்தவைகளின் இறகு சாட்சியாய்,,,/ 

வடை கொஞ்சம் சுமாரே,டீ நன்றாக இருந்தது, 

மாஸ்டரே சொல்கிறார்”என்னதான் கை வித்தையை காமிச்சாலுமிண்ணே, இப்ப விக்கிற வெலை வாசிக்கு நல்ல சரக்கா போட்டுக்குடுக்க முடியல, அப்பிடி போட்டுக்குடுக்க முடியாத போது இப்பிடியெல்லாம் ஆகிப் போகுது தான், என்ன செய்ய சொல்லுங்க,மன சாட்சிக்கு விரோதமா தொழில் பண்ணித் தான் ஆக வேண்டியிருக்கு,சுத்தமா நல்லதா போட்டுக் குடுக்கலாமுன்னா இந்த வெலையில விக்க முடியாது, கொறைச்சி விக்கிறதுக்கு மைகணக்குல கியூவுல நிக்கிறாங்க, அப்பிடிங்கும் போது எப்பிடி சொல்லுங்க, என்றவரை ஏறிட்ட போது கொஞ்சம் பாவமாய்த் தெரிந்தார், 

”ஊரே ஒங்கள் சார்ன்னு சொல்லும் போது எனக்கு ஒங்கள அண்ணேன்னு கூப்புடத்தான் புடிக்குது, சார்ல இல்லாத ஒரு நெருக்கம் அண்ணேண்ல இருக்கு, தவிர அப்பிடி கூப்புடையில ஒரு மன நிறைவு இருக்கு சார்” 

”எனக்கு நெனைவு தெரிஞ்சி சின்ன வயசுல எனக்கு அண்ணன் இருந்தாரு சார்,அப்பாவுக்கு அடுத்து அவருதான் வீட்ல,காலேஜி படிச்சாரு, நல்லா படிப்பாரு,ஏதோ ஒரு இதுக்காக கோல்டு மெடலெல்லாம் வாங்குனாரு. அப்ப அது எதுக்குன்னு எனக்குத்தெரியாது.நல்லா படிச்சதுக்குன்னு சொன் னாங்க, படிச்சிக்கிட்டு இருக்குறப்பவே லீவு நாட்கள்ல அப்பாகூட சமை யல் வேலைக்குப் போவாரு, வீட்டுல அரிசி,பருப்பு,அரசலவுலயிருந்து தங்கச்சிக்கு மனசுக்குப் பிடிச்ச கலர்ல தாவணி வாங்கித்தர்றது வரைக்கும் அவருதான் போயி நிப்பாரு, 

அண்ணணோட காலேஜில படிச்ச பொண்ணுக்கு அண்ணன் மேல கொஞ் சம் ஈர்ப்பு,அது காதலா என்னன்னு அவருக்கும் தெரியாது,அந்தப் பொண்ணுக்கும் தெரியாது, 

அப்பா இல்லாத பொண்ணு,கொஞ்சமில்ல ரொம்பவே கஷ்டப்பட்ட குடும்பம், சேலம்பக்கத்துல ஏதோ ஒரு கிராமம்முன்னு சொன்னாங்க,அது என்னன்னு மனசுல இல்ல இப்ப, 

அவளுக்கு ஏங் அம்மா கூட பேசுறதுன்னா அவ்வளவு விருப்பம், என்னை க்காவது லீவு நாளையில வீட்டுக்கு வருவா,,,வந்தா ஏதோ வேண்டுதல் பொல அம்மாவிட்டுப்பிரிய மாட்டா,அம்மா அவளுக்கு பிடிச்ச மாதிரி என்னத்தை யாவது ஒட்டித்தட்டிப் போட்டு சமைச்சிப் போடுவாங்க, சாப்புட்டு சாயங்காலம் வரைக்கும் இருந்துட்டுப் போவா, நாந்தான் கொண்டு போயி விட்டுட்டு வருவேன், ஹாஸ்டல் போற வரைக்கும் நானும் ஒண்ணும் பேசிக்கிற மாட்டேன், அவளும் ஒண்ணும் பேசிக்கிற மாட்டா, ஹாஸ்டல் வாசல்ல யெறக்கி விட்டுட்டு வந்துருவேன்,இவ்வளவுதான் நான் அவளப்பத்தி அறிஞ் சது, 

அம்மாவுக்கு தீராத ஆஸ்துமா,,,,,,,அம்மாவோட வைத்தியச் செலவு, தங்கச் சிக்கு காலேஜி பீஸ்,அண்ணனுக்கு பீஸீ,இது போக குடும்ப பாரம் எல்லாம் சேத்து இழுக்கும் போது கொஞ்சமுல்ல ரொம்பவே செரமாகிப் போகும், இதுல அப்பாவுக்கு சீசன்ல மட்டும்தான வருமானம்,,வேற வழியெ இல்லாம அண்ணன் பெயிண்ட் அடிக்கிற வேலைக்குப்போனாரு. யார புடிச்ச நேரமோ, இல்ல யாரு கண்ணுபட்டுச்சோ வேலைக்குப்போன யெடத்துல சாரத்துல இருந்து கீழ விழுந்து பின் மண்டையில அடிபட்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போற வழியிலேயே யெறந்துட்டாரு, 

அன்னைக்கி அந்தப்புள்ள வந்து அழுத அழுகையிருக்கே,ஊர் தாங்காது ,அந்தளவுக்கு அழுதாஅண்ணன தூக்குற வரைக்கும் அம்மா பக்கத்துலயிரு ந்து நகராத அவ பச்சை தண்ணி கூட குடிக்கலை அண்ணனை தூக்குற வரைக்கும்,/ 

என்ன செய்ய நடு வீட்டுல ஒடம்ப வச்சிக்கிட்டு எத்தன நாளு துக்கப் பட்டுக் கிட்டு இருக்குறது, 

எல்லாம் முடிஞ்சி பாக்குறேன் ஆளக்காங்கல அவள்,அம்மா கிட்ட கேட்டேன், ஏங் மருமக கல்யாணம் முடிக்காமலேயே துக்கம் சொமந்து போறாடா, மனசு முழுக்க ஏங்மகன சொமந்து அடைகாத்துக்கிட்டு இருந்ததவ அடை ஒடையாம போறாளேடா,”ன்னு ஒரே அழுகை, எனக்கு ன்னா யாரை சமாதானப்படுத்து றதுன்னு தெரியல, அழுதுக்கிட்டு இருக் குற எங்க அம்மாவையா, இல்ல ஏங் அண்ணன் கூட படிச்சவலையா,,,? 

”எனக்கு ஒரு நிமிஷம் என்ன செய்யிறதுன்னு தெரியல,சைக்கிள எடுத்துக் கிட்டு அண்ண படிக்கிற காலேஜ் பாதையில போனேன்,போயிக்கிட்டு இருந்தா ஒத்தையில பக்கத்துல போயி சைக்கிள நிறுத்தீட்டு ஒண்ணும் பேசத் தோணா நின்னுக்கிட்டிருந்தேன், ஓன்னு அழுவுதவ ஏங்கசைக்கிள்ல சாய்ஞ்சிக்கிட்டு எந்திருக்கவே மாட்டேன்னுட்டா,அவளா பேசுறா,அவளா பொலம்புறா,நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சமாதானப்படுத்தி கூட்டிக்கிட்டு வந்து அங்கயிருந்த கடையில் சாப்புட வச்சி ஹாஸ்டலுக்கு கூட்டிக் கொண்டு போயி விட்டேன். 

”அன்னைக்கி அவ ஏங்கிட்ட பேசுன பேச்சுதான் கடைசி பேச்சா இருந்தது, அன்னைக்கித்தான் அவ பேரு கனகாங்குறைதையும் தெரிஞ்சிக்கிட்டேன், 

என்னதான் மனசுல துக்கம் இருந்தாலும் வயித்துக்குத் தெரியுமா அது. மறு வேலைபசியெடுக்கஆரம்பிச்சிருதுதான,,,? அப்பிடி கட்டாயத்துக்கு வேலைக்கு வந்தவந்தான் நானு,என்றார் மாஸ்டர். 

”கொஞ்ச நாள்ல அவ காலேஜீ படிப்பே வேணாமுன்னு போயிட்டதா அண்ணன் கூட படிச்ச பசங்க ரோட்டுல பாக்கும் போது சொன்னாங்க, 

”இப்ப அவ எங்க இருக்கா,எப்பிடி இருக்கான்னு தெரியல,,,,இந்நேரம் கண்டிப்பா கல்யாணம் ஆகி கொழந்த குட்டின்னு இருப்பா, 

அவர் கொடுத்த டீயை விட அவரது பேச்சு ஸ்டார்ங்காய் இருக்க கிளம்பி விட்டான்,அவ்விடத்தை விட்டு/ 

பூவும் பிஞ்சும் காயும் கனியுமான வேர்விடலின் நிலை கொள்ளலைப் போல சாலை அடைத்து விரைந்து கொண்டிருந்த கனரக மற்றும் இலகு ரக வாகனங்களின் ஊடாக சென்று கொண்டிருந்த இரு சக்கர வாகனங்களும் மிதி வண்டிகளும் பாத சாரிகளுமாய் விரைந்து சென்று கொண்டிருந்த சாலையை கடக்க நின்று கொண்டிருக்கிறான், 

பூ அழகு, பிஞ்சழகு, காயழகு, கனியழகு, அதன் மண மழகு,,,, என விரிந்து பரந்திருந்த மண்ணில் நிலை கொண்டிருந்த கடைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வியாபாரம் தாங்கியதாய் இருந்தது. 

வலது பக்கத்தை விட இடது பக்கம் கூட்டம் அதிகமாயிருந்தது, இடது பக்கம் நிற்கிற கூட்டத்தை விட வலது பக்கம் சற்று குறைவாகவே தெரிந் தது. 

வலதுகளில் அப்படித்தான் போலும். 

பேருந்தில் ஒலித்த பாடல்களும் இசையில் லயம் விதைத்த இளையராஜா வும் நீண்ட நேரம் மனதை விட்டு அகல மறுத்தவர்களாக,,,/ 

பேருந்தை விட்டு இறங்கியதுமாய் வழக்கமாய் செல்கிற கடையில்தான் டீக்குடித்தான். 

அப்பொழுது வந்தபோனில் நண்பர் பேசினார்,பேசி முடிக்கும் போதுதான் கவனித்தான். செல்போனின் ஓரமாய் செருகி வைக்கப்பட்டிருந்த பஸ் டிக்கெட் அப்படியே இருந்ததை/ 

இதுவும் ஒரு வகையில் நல்லதுதான் .சட்டைப் பையில் வைத்தால் பையிலி ருக்கிற வேறு ஏதாவது ஒன்றை எடுக்கும் போது அதனுடன் ஒட்டிக் கொண்டு வந்து தவறி கீழே விழுந்து விடுகிறது, அதனால்தான் இப்படி என மனச் சமாதானம் கூறிக் கொண்ட போதும் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னாய் நடத்துனரிடம் டிக்கெட் வாங்கிய மறுகணம் செல்போனின் கவரில் செருகி விட்டவன் அடுத்த சிறிது நேரத்தில் போனை எடுத்துப் பேசுகையில் ஏதோ ஞாபகமாய் கவரின் ஓரம் செருகி வைக்கப்பட்டிருந்த டிக்கெட்டை எடுத்து ஜன்னல் வழியாக எறிந்து விட்டான், பின்தான் தெரிந்தது,”ஆகா இது இப்ப கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி எடுத்த டிக்கெட்டுல்ல” என்பது,/ 

கண்டக்டரிடம் கேட்ட போது ”நீங்க டிக்கெட் எடுத்ததும் உண்மை,நான் கொடுத்ததும் உண்மை, ஆனா அந்த சொல்லும் செயலும் செல்லாது இங்க, யெடையில் ஏதாவது ஒரு ஊர்ல செக்கர் வந்து நின்னுட்டாருன்னா எங்க பாடு திண்டாட்டம்தான் எனச் சொன்ன கண்டக்கடரின் சொல் முடியும் முன்னரே டிக்கெட்டிற்கான பணத்தை எடுத்து நீட்டினான், என்னைய தப்பா நெனைச்சுக் காதீங்க சார்,,, என்றவராய் தர்மசங்கடத்துடன் டிக்கெட்டை கிழித்துக் கொடுத் தார், 

வீட்டில் போய் சொன்னதும் இப்படி ஒரு மனுசன் இருக்கக் கண்டமா எங்கயாவது ?அததுக இருக்கறத இருக்கக்கட்டிவச்சிக்கிட்டு கெடைக்கிறத சுருட்டிக்கிட்டு வர்ற இந்தக்காலத்துல இப்படி இருக்குறதுயும் விட்டுட்டு கையில கெடைச்சதையும் கீழ போட்டுட்டு தெண்டம் அழுதுக்கிட்டு வந்து நிக்கிறீங்களே என்றதும் இரு மகள்களும் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரித்தார்கள். 

பெரியவளின் சிரிப்பைக் கூட கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் சின்னவள் இருக்கிறாளே ஏயப்பா,,,,,நமுட்டுச் சிரிப்பில் ஆளைக்கொன்று விடுவாள், அதில் ஆயிரம் இருக்கும்,ஆயிரத்தில் ஐநூறைக்குறைக்க சொன்னால் கூட பிடிவாதம் காட்டி குறைக்க மாட்டாள். 

பெருமாள் அத்தைதான் வைவாள்,”இப்பிடியா இருப்பாங்க படு பாவிகளா, புருசன் பொண்டாட்டின்னா ஏதாவது கொஞ்சமாவது சண்டை போடுங்கடா, ஊர் ஒறவு கண்ணு பட்டு பூத்துப்போயி நிக்குது,அவ ஒன்னைய வைஞ்சா நீ பேசாம இருந்துக்கிற,நீ அவள வையும் போது அவ பேசாம இருந்துக்கிறா, என்னடா கணக்கு ஒங்களுக்குள்ள”,,,என பெருமாள் அத்தை சொல்லும் போது  சிரித்துக்கொள்வான் இவன், 

“அட போங்கத்த,நம்ம மேல கண்ண வச்சிட்டு அவுங்க எங்கிட்டு நடந்து போவாங்க,,”என்றால் அதுவும் சரிதான்,என சிரித்துகொள்வாள். 

“சரி முன்னயெல்லாம் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தா ஒரு டம்பளர் தண்ணி வாங்கி குடிச்சிட்டுப் போவ,இப்ப அதுவும் இல்லாம பேச்சே,எல்லாம் மறந்து போச்சி பெரிய ஆளாயிட்ட நீயி அப்பிடித்தான எனும் போது ஆமாம்த்தே முன்னய விட இப்ப ரெண்டு மூணு இஞ்சி வளந்துட்டேன்,என்கிற பேச்சிற்கும் சிரிப்பாள். 

சரிதான் நீ பேசுறதெல்லாம்,ஆனா இப்படியா ரெண்டு பேரும் வார்ப்புல எடுத்தாப்புல ஒருத்தர் தங்கமா இருந்தா ஒருத்தர் செம்பா இருங்க,ஒருத்தரு செம்பா இருந்தா ஒருத்தரு தங்கமா இருங்க,அப்பத்தான் ஈடாகும், அத விட்டுட்டு,,,,,,,,,இப்பியெல்லாம் இருக்காதீங்கப்பா என முடித்தாள் அவள். அவளது பேச்சிற்கு சிரிப்பதை தவிர்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியவி ல்லை ,அந்த நேரத்தில்…/ 

சென்ற வாரத்தின் மயங்கிய ஒரு நாளின் மாலைவேலையாய் வேலை விட்டு வந்து கொண்டிருந்தவனின் தோள் தொட்டும் ,செவி குத்தியுமாய் இவனை கவனம் திருப்பியது,”சார் வாங்க சூப் சாப்புட்டுட்டுப் போங்க என்கிற குரல்,, ”குரலை அனுப்பியவர் தெரிந்தவர், 

சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதான் டீ க்குடித்து விட்டு வந்திருந்தான், இவனு க்கும் மிக நீண்ட நாட்களாய் சூப் சாப்பிட வேண்டும் என ஆசை, இப்போது அந்த ஆசையைநிறைவேற்றிக்கொள்ளலாம் என கடைக்காரரை நோக்கி இரண்டு சூப் சொல்லியதும் கடைக்காரர் மனைவியைக் கூப்பிட்டு ”கனகா ரெண்டு சூப்பு எடுத்துட்டு வாம்மா,,,” என்றார்,

8 Feb 2020

குமிழிக்காத்து,,,,,



சடுதியில் தெரிந்த முகத்தை உற்றுப்பார்க்கையில் வெளிப்பட்டவர் தர்மராய் இருக்கிறார், அவனது ஊர்க்காரர் என்பது தவிர்த்து வேறதிகமான பழக்கம் ஏதும் இல்லாதவர்.இவன் மீது அளவற்ற பிரியமும் மதிப்பு வைத் திருப்பவர்.

அப்பாதாத்தா காலத்து மரியாதையும் கட்டிக்காப்பாத்திவந்த மதிப்பும் இவன் மீதும் தொடர்ந்தது.

போகிற போக்கில் வேகமாக கடக்கையில் பிடிபடவில்லை இன்னார் என/ கொஞ்சம் நிறுத்தி பிரேக்கை கைக்குள் கொண்டு வந்து பின் உற்று நோக்கு கையில் அவராய் வரையப்பட்டிருந்தார்,

வெயில் பரந்திருந்த ஒருமதியம்,ஒரு மணிக்கு நெருக்கி இருக்கலாம். வாட்ச் கட்டுகிற பழக்கம் விட்டுப்போய் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாகிப் போனது,

பரமசிவம்அண்ணன்கூடக்கேட்டார்.”ஏன் இப்பிடிஇருக்குற சிம்பிளா இருக்கு றேங் குற பேர்ல வாட்ச்கூட கட்டலையின்னா எப்பிடி,,,? நல்லதா ஒரு பேண்ட், சர்ட், கையில பிரேஸ்லெட், மோதிரம்,,,, இதெல்லாம் நீ எப்பயும் கூட போட வேணாம், ஏதாவது கல்யாணம் காச்சி,விஷேசமுன்னு போற நாட்கள்ல யாவது போட்டுக்கிறலாமுல்ல என்பார்,

இவன் மீது சிறிது அக்கறை உள்ளவர், குருத்தாய் முளைத்தெழுந்ததிலி ருந்து பார்த்துவருபவர்.

இவனதுஅசைவு,எண்ணம்,நடப்பு,பழக்கம்,,எல்லாம்தெரிந்தவர்,அவர்எப்பொழுது இதைக்கவனித்தார், எப்படி அவதானித்தார்,,,,,தெரியவில்லை.

அவரைப் பார்த்து மிகவும் நாட்களாகிப்போனது,மல்லிகா அக்கா வீட்டு திருமணத்தன்று பார்த்தது,பந்தியிலிருந்து வெளிவரும்போது பார்த்தவர் சிறிது நேரம் பேசினார்,

வீடு,குடும்பம்,பிள்ளைகள்,அவர்களின்படிப்பு,வேலை,வேலை பார்க்கிற ஊர்,,, என எல்லாம் விசாரித்தார்,பேசிய பேச்சிலிருந்து சிறிது நூற்தெடுத்து பாவு முக்கி சாயம் சேர்த்து கொஞ்சம் சொல்லுவார். சமயத்தில் அதுவும் சொல்லாமல் மனதை ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல மௌனமான பார்வை யுடன்  நகன்று விடுவார்,

அப்படி நகர்பவர் எப்படி இதையெல்லாம் கவனித்தார் எனத் தெரியவி ல்லை,நீ ஓடிக்கிட்டு திரியிர நிக்கக் கூடநேரமில்லாம, பாக்கவும் கேக்கவும் சந்தோ ஷமா இருந்தாலும் கூட ஒருபக்கம் வருத்தமாவும் இருக்கு,

”ஏங் மக கல்யாணத்துக்குக்கூட லேட்டாத்தான் வந்த ஓங் சம்சாரத்தகூட்டிக் கிட்டு/ கேட்டதுக்கு என்னனென்னெமோ வேலையின்னு சொன்ன, அங்க போனேன் ,இங்க போனேன்னு சொன்ன,ஏங் மனசு அத ஒத்துக்காட்டிகூட ஒனக்காக அதச் சரின்னு ஏத்துக்கிட்டு தலையாடிக்கிட்டேன். ஆனா நீ என்ன மோ எனக்காக கல்யாணத்துக்கு வந்தது போல நடந்துக்கிட்ட,

நம்ம சொந்தக்காரங்கள்லாம் காலையில ஆறு மணிக்கும் அஞ்சரை மணிக் குமா வந்து சேந்துட்டாங்க,நீ ஒருத்தன்தான் நடக்குறது ,என்னமோ ஊரார் வீட்டு கல்யாணம் மாதிரி அவ்வளவு நேரம் கழிச்சி வந்த”என்றவரை ஏறிட்டவன் பெரியவர் பேசும் போது கம்முன்னுஇருக்கணும் என மனதிற் க்கு சொல்லி வைத்தான்,

“நீஅன்னைக்கிகல்யாணத்துக்கு வராததுனாலகல்யாணம் நின்னு போகப் போயிறதில்லை,ஆனாஓடிக்கிட்டேத்திரியிரேன்ங்குறபேர்லசொந்தபந்தங்கல விட்டுறாத,கொஞ்சம்சூதானமாஇருந்துக்கண்ணுதான்சொல்லவந்தேன்,எனக்குத் தெரியும் நீ எப்பயும் தப்புக்குத்தொணைப் போறவனில்லைன்னு , ஆனா அதுல இருந்து தப்பிக்கக் கூடத் தெரியாத வெள்ளந்திப்பய நீ. உக்காருறதுக்கு நேரமில்லாம ஆகிப்போகாத, அவுங்களுக்கு ஒன்னைய விட்டா கூப்புடுறதுக் கு நெறைய ஆட்கள் இருக்காங்க,ஆனா ஓங் குடும்பத்துக்கு நீ தாண்டா.என வாய் ஓயாமலும் ஓரக்கண்ணால் பார்த்த படியுமாய் சொன்ன அண்ணனின் பேச்சையும் நினைவையும் சுற்ற வைத்து வைக்கிறதாய் வாட்சின் முட்கள்/

பஜாருக்குப்போய் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தவேளைபாரத விலாஸிற்கு எதிர்த்தாற் போல் பார்க்கும் படியாகிப்போகிறது,

பாரத விலாஸ் சைவப் பிரியர்களுக்கு என இல்லை ,அனைவருக்கும் ஏற்ற ஹோட்டலாய்/

என்ன சிறிது கூட அல்ல மிகவும் பழமை தாங்கி காட்சிப்படும்.அங்கு கிடைக்கிற ரவா தோசையும் பில்டர் காபியும் வேறெங்கும் கிடைக்காது என்பது அங்கு சாப்பிடச்செல்ப்வர்களது அபிப்ராயம்.

அது போல செந்தமிழ் தேன் மொழியாலை மருந்துக்குக் கூட வேறெங் குமாய் கேட்டு விட முடியாது,

சிறிது நாட்கள் முன்புவரை முருகன் கோவில் சந்தில் பழைய பாடல்கள் கேட்க வாய்க்கும்,ஆனால் இப்பொழுதைக்கு இப்பொழுதெல்லாம் கேட்க முடியவில்லை,

“எல்லாமே ரிக்கார்ட்தான் தம்பி,நான் சவுண்ட சர்வீஸ் வச்சிருந்தேன் , இங்க யிருந்து சுத்தியிருக்குற பட்டி தொட்டி வரைக்கும் நம்ம சவுண்டு சர்வீஸ் தான்,பாத்துக்கங்க,என்ன இப்ப மாதிரியெல்லாம் அப்பம் எதுகெடு த்தாலும் மைக் செட்டெல்லாம் வைக்க முடியாது. ஆளு பேரு அம்புன்னு சொல்லுவா ங்கல்ல, அதபொறுத்துதான் அமையும் ,வசதி படைச்சவுங்க தான் இதப்பத்தி யோசிப்பாங்க, இதுக்காக ஆகுற செலவு ஒண்ணும் பெரிசா வந்துறப் போறதில் லைன்னாலும்கூடஇது என்னடா இது,ரேடியோ செட்டக் கொண்டாந்து வீட்டு முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு,இப்ப என்ன கோயில் திருவிழாவா நடக்குதுங்குற பேச்சில மைக் செட்ட அமுக்கிருவாங்க, அதத் தாண்டி அவுங்க யோசிக்கறதும் இல்ல,என்பார்,

“நெஞ்சம் உண்டு நேர்மை உண்டு ஓடு ராஜா” என பிள்ளையார் சுழியிட்டு சுழலஆரம்பிக்கிறபாடல்”தெய்வமேதெய்வமேநன்றி சொல்வேன் தெய்வமே,,” என முற்றுப் புள்ளியிட்டுநிற்கும்,முதல்நாள் அப்படியென்றால் மறுநாள்” ராஜாவின் பார்வை ராணியின் பக்கம்” என ஆரம்பித்து ”காவியமா நெஞ்சில் ஓவியமா” என்பதில் கொண்டு வந்து முடிப்பார்,

என்றாவது ஒரு நாளில் அல்லது பஜாருக்குச்செல்கிற தினம் தோறுமாய் அந்த சந்தைக்கடக்க நேர்ந்தால் அல்லது அந்த வழியாய் செல்ல நேர்ந்தால் அருகிலிருக்கிற டீக்கடையில் நின்று விடுவான் பாடல்களைக்கேட்க,/

டி,எம்,எஸ்ஸீம், சிதம்பரம் ஜெயராமனும் ,திருச்சி லோகநாதனும் ஜிக்கி யும் சுசிலா அம்மாவும் இன்னமும் பெயர் தெரியாத பாடகர்களும் பாடகிக ளுமாய் இவனது அருகில் வந்து மனதை நிறைத்து விட்டுச்செல்கிற நேரங்க ளில் அந்த பாடல்களுக்காய் வெண் திரையில் ஓடிய நாயகனும் நாயகிகளும் அங்கு கானல் காட்சிகளாய் வந்து செல்வது தவிர்க்க இயலாமல் போய் விடுவது ண்டு,

பாடல்களுக்கும் இசைக்கும் அப்படி ஒரு தனி சக்தி உண்டுதான் போலும், திரையில் பார்த்தவர்களையும் ,கேட்டவைகளையும் தரையில் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்திச்செல்கிற மாயகணம் அது,

இவனுக்கு தெரிந்தும் இவன் அறிந்தும் பள்ளி வாசல் தெரு வழியாய் நடந்து படிக்கச்செல்கிற காலங்களில் தர்காவை அதிசமாய் பார்த்ததுண்டு, உயர்ந்து நிற்கிற தர்காவையும் அதன் மீது பூசப்பட்டிருக்கிற வர்ணத்தையும் மேலே பறக்கிற கொடியையும்,அதை உரசிப்பரக்கிற புறாக்களையும், கட்டி டங்களில் படரும் அதன் நிழலையும் இவன் அதிசயமாய் பார்த்ததுண்டு,

நோன்புநாட்களில் பள்ளி நண்பர்கள் பக்கத்துபெஞ்ச்பையன்கள் வாங்கி வந்து தருகிற நோன்புக்கஞ்சி குடிக்கிற கணம் தாண்டி மனதிற்குள்ளுமாய் இனிக்கும்தான்,

பள்ளிமுடித்துவந்தமாலைவேளைகளில்வரிசையில்நின்றுகஞ்சி வாங்கிச் சென்ற தினங்களும் உண்டு,அப்படி கஞ்சி வாங்கச்சென்ற ஒரு மாலை வேளையாய் பக்கத்து பெஞ்சு மஞ்சுவுடன் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு மழை நாளில் தர்கா தாண்டி தெரு முக்கிலிருந்த டீக்கடையில் ஒருவர் சினிமா வசனம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்,

இவனுக்கு அதை நின்றுவேடிக்கை பார்க்க ஆசை, வசனம் கேட்க ஆசை, கூட நிற்கிற மஞ்சு அரித்துக் கொண்டிருந்தாள் வீட்டிற்குப்போக வேண்டும் என/

அவளை அனுப்பி விட்டு கையில் இருந்த காசில் ஒரு வடையை வாங்கி தின்று கொண்டே அவர் பேசுகிற வசனத்தை கேட்டுக்கொண்டிருந்தான், ”வானம் பொழிகிறது, பூமி விளைகிறது”,,என ஆரம்பித்து வீர பாண்டிய கட்ட பொம்மன் சிவாஜியையும் சினிமாவையும் கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்,

ஏற்ற இறக்கங்களோடும்,உடல் மொழியுடனும் மூச்சுவாங்கவுமாய் அவர் பேசுகிற வசனங்களில் அவரது கண்ணக்கதுப்பின் துடிப்பும்,அவரது கை கால்களின் அசைவும் அவரது மதிப்பிட முடியாத உணர்வும் சேர்ந்து கலந்தி ருக்கும்,

அவர்வசனம்பேசிச்செல்கிற வேளைகளில்அவருக்குள்ளாய் குடி கொண்டிருப் பவர் சிரிப்பார்,கோபப்படுவார்,கர்ஜிப்பார்,முறைப்பார், சிலிர்ப்பார், அவரது சிலிர்ப்பிலும், கோபத்திலும்,கர்ஜிப்பிலும் ஒரு முழு நீள அர்த்தம் பட்டுத் தெரி வதுண்டு,அரை மணி ஒரு மணி என அவர் பேசுகிற வசனம் கேட்டு விட்டு வீட்டிற்குசெல்லலேட்டாகிப்போகும் நாட்களில் அம்மாவின் கைகள் இவன் முதுகில் அழுந்தப்பதிவதுண்டு. அன்றிலிருந்து இரண்டு தினங்கள் பள்ளி செல்வது கட்டாகிப் போகும்.
 ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால் என நினைக்கிறான். பஜார் போய் விட்டுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தஒருமாலைவேளை,அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்குச் செல்லாமல் பஜாருக்கு வந்து விட்டிருந்தான்,

வீட்டிற்குச் சென்றால்டீக்குடிக்கசிறிது நேரம் உட்கார டீ,வி பார்க்க எனவும் பிடித்துவைத்துக்கொள்கிறது வீட்டிற்கும் கட்டுப்பட்டே ஆகவேண்டி இருக்கி றது,

வெறும் செங்கலும் சிமெண்டும் மட்டுமே வீடு,என்கிற மேல் பூச்சு தாண்டி ரத்தமும் சதையுமானமனித உறவுகள் பூத்துக்குலுங்குகிற செடியா க வும் மலர்ந்து சிரிக்கிற பூவாகவும்,,,இருக்கக்கண்டதுண்டு, அதனால்தான் வீட்டால் இவ்வளவு ஈர்க்கப் படுகிறான்இவன்,

”அப்படியே இருங்க அசையாம,,என்ன இது வெள்ளை முடி கூடிக்கிட்டே போகுதுஐயாவுக்கு,,” என்கிற மனைவியின் கேலிப் பேச்சிற்கு,சிரித்துக் கொண் டே கண்ணடிப்பான்,

”மொதல்லஇந்ததெத்துப்பல்லையும்,கண்ணுரெண்டையும்நோண்டுனாத்தான் சும்மாக்கெடப்பீங்க நீங்க, இந்த பார்வையையும் சிரிப்பையும் வச்சிக்கிட்டுத் தான மயக்குறீங்க மனச,,,,/

“நான் வாட்டுக்கு செவனேன்னு சமையக்கட்டுக்குள்ள கெடந்தவள இழுத்து வச்சி வம்பு பேசிக்கிட்டு இப்ப எதுவும் தெரியாத பப்பா மாதிரி,,,,,,,ஆத்தாடி கொஞ்சம் ஆபத்தான ஆளுதான் நீங்க,,,,என நீட்டி முழக் கியவளாயும் விரல் மடக்கி கொமட்டில் குத்தியவளாயும் சென்றவளின் பின் சென்றவன் தண்ணீர் குடித்து விட்டு வருவான்,

“இந்த வயசுல இவ்வளவு தாகத்தோட திரியிறதுநல்லதில்லஆமா சொல்லீட் டேன்,என்பவளை அப்படியே அள்ளிக் கொண்டு போய் விடலாம் போலத் தோணும்,

“அட பைத்தியகார மனுசா, நீங்க ஏங் முதுகுக்குப்பின்னால நின்னாலும் ஒங்க மனசுஏங் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிக்குது,அப்பிடி நெனைக்கவெல்லாம் வேணாம், வெலைஞ்சி நிக்கிற வெள்ளாமை ஒங்களுக்குத்தான ,இத அறுவடை பண்ண யாரக்கேக்கணும்,போவீங்களாசோலியப்பாத்துக்கிட்டு,, ,,அப்பிடியேஅள்ளுவாங்களாம்,,,கொண்டுபோவாங்களாம்,,எதுக்குப்போயி இத்தன,,,,எனச் சிரிக்கிறவளைக்காண இரண்டு கண்கள் போதாதுதான்,

காய்கறிகளை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்த வேளையில் எதிர்ப் பட்ட நண்பர் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டு வரவேற்றார்,சந்தித்து நீண்ட நாட்கள் ஆகிப்போனதன் குறையைத்தீர்க்க வாருங்கள் போய் சாப்பிடலாம் என்றவராய் ஹோட்டலுக்குள் கூப்பிட்டுக்கொண்டு போனார்,

அவர் அம்புக் குறியிட்ட கடை பாரத விலாஸாய் இருந்தது,பொதுவாக ஒரப்பு சரப்பாய் சாப்பிடும் இவனுக்கு சைவ ஹோட்டல்கள் கொஞ்சம் தூரம்தான்,

சரி வேறு வழியில்லை, வேண்டாம் எனச்சொன்னால் வம்பிழுத்து விடு வார் மனுசன், அப்பிடின்னா என்னையமாதிரி ஆளுக கூப்பிட்டா சாப்புட வர மாட்ட அப்பிடித்தான என்பார் கூசாமல்/

இடம் காலம் தோது பார்த்து இதற்கெல்லாம் ஆட்பட்டுத்தான் போக வேண்டி இருக்கிறது,என்ன செய்ய எனபான் நண்பன் கேட்கிற பொழுது களில்.

சிரித்துக்கொள்வான் அவனும்,அவன் சொல் வேறு மாதிரியாய் இருக்கிறது, எத்தன காலத்துக்கு ஆட்படுவ நீ,ஒரு எண்டுல போயி ஒடைச்சிரு, ஒடைச்சி நில்லு,இல்லைன்னா ஒடைச்சிட்டு வெளிய வா,எதுக்குப் போயிக் கிட்டு,என்ன அவர் மட்டும்தானா ஒனக்கு நண்பர்,நாங்களெல்லாம் என்ன ஆகாதவுங்களா, ஒனக்கு,

இன்னமும் சொல்லப்போனா அவுங்கள விட ஒன்னைய நல்லா அறிஞ்ச வன் ஒன்னயப்பத்தி தெரிஞ்சவன், நீ அம்மணமா திரிஞ்ச பருவத்துல இருந்து ஒன்னைய பாத்துக்கிட்டு வர்றவன்,ஆமா பாத்துக்க” என்றவன் ”பாத்து சூதானமா இரு,”எனச் சொன்ன சொல் மனமெங்குமாய் நின்று பரவுகிறதுதான் அவர் கூப்பிட்டு தோள் மீது கை போட்ட வேளையில் /

ஹோட்டலின் உள் அழைத்துப்போனார்.ஹோட்டலின் நுழை வாயில் இடது ஒரம் கல்லா,வலது ஓரம் சுண்ணாம்பு பெயர்ந்து வெள்ளையடிக்க பட்டு உருவம் காட்டி நின்ற சுவர்,அந்த உருவத்தை ஹோட்டலுக்கு வந்து போகிறவர்கள்என்னவாய் நினைக்கிறார்களோ அதுவாகவே மாறிக்காட்சிப் பட்டது அவர்களுக்கு/

உள்ளே இரண்டு வரிசையாய் கிழக்கு மேற்காகவும் இரண்டு வரிசையாய் வடக்கு தெற்காகவுமாய் சாப்பாட்டு மேஜைகளை போட்டிருந்தார்கள்,எந்த இடஞ்சலுமற்ற நிறைந்த வெளியாய் காட்சிப்பட்டது சாப்பாட்டு மேஜை அடைகொண்டிருந்த இடம். அதைத் தாண்டி பெரியதாய் மறைப்பேதும் இல்லாமல் இருந்த சமையல் ரூம், அங்கு தொந்தி தள்ளி நின்று கொண்டிரு ந்த மாஸ்டர்,

அப்படியே சமையல் ரூமின் நேர் எதிராய் கை கழுவுகிற இடம், பெரிதாக வைக்கப்பட்டிருந்த பித்தளை அண்டா நிறைந்த தண்ணீரில் சில்வர் டம்ப்ளர் ஒன்று மிதந்தது, அதில் தண்ணீர் மோந்து அண்டா இருந்த திண்டின் அருகில் இருந்த இடத்தில் கழுவினார்கள்,பார்ப்பதற்கு சின்ன சளதாரிப்போலத் தெரிந்தது,

இதையெல்லாம் சாப்பிட வருகிற அன்று பார்த்த போதும் கூட இதற்கு முன்னாய் எப்பொழுதோ அங்கு வந்து சென்ற ஞாபகம்,

“அடப்பாவி இது கூட மறந்து போச்சா ஒனக்கு” என மனம் இரைச்சலி ட்டது. ஊரில் இருந்த வெயில் நாள் ஒன்றில் பாட்டிக்கு வயிற்றோட்டம் நிற்காமல் இருந்தது, அதற்கு ஜீரா போலி சாப்பிட்டால் சரியாகிப் போகும் என யாரோ சொன்ன வார்த்தையை நம்பி அதிகாலையில் ஐந்து கிலோ மீட்டர் தூரம் ஓட்டத்தெரியாத சைக்கிளை மிதித்து வந்து அந்நேரம் திறக்காத கடை முன்னாய் காத்திருந்து ஜீரா போலி வாங்கிச் சென்றது ஞாபகங் களில் வளையமிடுவதாய்,,,,/

இவனின் தூரத்து உறவுப் பாட்டி அவள்,ஆனாலும் இவன் மீது பிரிய மாய் இருந்தாள்,அசப்பில் அவளது மூத்த மகள் போல் இருக்கிறாய், அடிக்கடிச் சொல்வாள்.

”அதனால் என் உள்ளம் ஈர்க்கிறாய் நீ”என்கிற அவளது சொல்லுக்காயும் அவள் மீது கொண்ட அளவற்ற பாசத்திற்காயும் மட்டுமே அன்று ஜீரா போலி வாங்க வந்திருந்தான்,

அன்றிலிருந்துஇன்று வரை தனது அடையாளத்தை இழக்காததாதி போல எந்த வித பெரிய மாற்றமும் இன்றி அப்படியே இருந்தது கடை. ஓனருக்கு கொஞ்சம் வயதாகியிருந்தது,நரை முடியை அழுந்த படிய வாரியிருந்தார், சமையலறையும் தண்ணீர் ஊற்றுகிற அண்டாவும் சமையல் மாஸ்டரும் அப்படியேதான் இருந்தார்கள்,சாப்பாட்டு மேஜைகளின் வரிசையும் அதன் பெயர்ந்து அடையாளத்தையும் சேர்த்து./

அன்று சென்ற அதே பாரத விலாஸிற்கு முன் நின்றவன்தர்மரை அழைத்துக் கொண்டுசாப்பிடப்போகலாமா,என்கிற யோசனையில் ஆழ்ந்தவனாய்,,,,/

7 Oct 2019

அருகிலிந்த டீக்கடை நோக்கி,,,,


நண்பன் போன் பண்ணிய வேளை இவன் வீட்டில் இல்லை.டீக்கடைக்குப் போயிருந்தான்,எங்கு போனாலும் செல்போனை பிள்ளை போல் தூக்கிக் கொண்டு செல்வான்,அருகில் உள்ள கடைதானே என எடுத்துச் செல்லவில் லை,

டீக் கடைக்காரருக்கு இவனது செல்போன் மேல் ஒரு கண்,கடைக்குப்போகும் போதெல்லாம் செல்போனை வாங்கி அதன் ஆப்சன்களுக்குள் சென்று பார்த்து விடுவது அவரது வழக்கம்,

ஒரு நாள் டீப்போட்டுக்கொடுத்து விட்டு செல் போனை வாங்கியவர் யாருக் கும் கேட்காத பேச்சில் “சார் போன் என்ன வெலை சார்”என்றார்,

இவன் ”இருபத்தியெட்டாயிரத்து முன்னூறு ரூபாய் என்றான் டீயைக்குடித்துக் கொண்டே/

அதிர்ந்து போனார் கடைக்காரர்,

”என்ன சார் சொல்றீஙக,அவ்வளவு வெலையா,”என்கிற கடைக்காரரின் கேள்விக்கு சிரித்துக்கொண்டே ”இல்லல்ல,,,ஏழாயிரம் ரூபா,புள்ளைங்கதான் ஆன் லைன்ல புக்ப்பண்ணி வாங்கிக் குடுத்தாங்க,ஷோரூமுல இன்னும் ஆயிரம் ரூபா கொறைச்சலு.போனுக்கு ஆர்டர் போட்டு வாங்கிட்டேனே தவிர போன வாங்குன ரெண்டு நாளைக்கு தூக்கம் வரல,இவ்வளவு வெலைப் போட்டு போன் வாங்குற அளவுக்கு நாம ஒர்த்துதானாங்குற கேள்வி மண்டை யைக் கொடைஞ்சிக்கிட்டே இருந்துச்சி,எனக்கு அப்படித்தான் ஒரு டிரெஸ் போட்டாக் கூட இவ்வளவு வெலை உள்ள ட்ரெஸ்ஸப்போட நமக்கு தகுதி இருக்கான்னு கேட்டுக்குறுவேன் என்னைய நானே,,”என்றான்.

கடை டீவியில் நீயூஸ் ஓடிகொண்டிருந்தது,நீயூஸில் லாரி உரிமையாளர்களி ன் போராட்ட அறிவிப்பைச் சொன்னார்கள்.

கேட்கப்பட்ட உரிமைகள் மறுக்கப்படும் பொழுது அதை எட்டிப்பெற போராடு வது தவிர்த்து வேறு வழியில்லையே எனச்சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் டீ.வி ச் சேனலுக்கு பேட்டி கொடுத்த லாரி உரிமையாளர் ஒருவர்,

”சரிதான்,,,எதக்கேக்குறதுக்கும் போராட்டந்தான் வழின்னு சொன்னா அதத் தவிர்த்து வேற வழியே இல்லையா,,,”,என நியூஸ் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒருவர் கேட்க ”வேற என்ன செய்ய சொல்றீங்க, கேட்டுப் பாக்குறாங்க, பேசிப் பாக்குறாங்க, கெடைக்காத போது வேற வழியில்லாமத்தான போராட்டம் அறிவிக்கிறாங்க,பசிச்சா குழந்தை அழுகத்தான செய்யும்,

”இதுல பசி தப்பா,அழுகுறது தப்பா,”?ரெண்டும் கெடையாது,கவனிக்க மறந்தது நம்ம தப்பு,அத கவனப்படுத்தத்தான் கொழந்த அழுகையே தவிர்த்து வேறொ ன்னுமில்லை இவன்.

”அதே நேரம் கொழந்தைய அழுக விடமுன்னு பெத்தவ யாரும் விரும்புற தில்ல.,,,,,” என்றார் இவனுக்கருகில் நின்று டீக்குடித்துக்கொண்டிருந்தவர்,

ஒரு சின்னப்பெண் வந்து வடை வாங்கிப்போனாள்,நான்கு உளுந்த வடைக ளும் ,கொஞ்சம் சட்னியும் வைத்து வாங்கிக்கொண்டு போனாள்.

அவள் வாங்கிப்போனதையே பார்த்துகொண்டிருந்தான் சிறிது நேரம்,

அவளது அள்விற்கேற்ற சின்னதான நைட்டியில் பூந்தொடி ஒன்று நகர்ந்து போவது போல் சென்றாள்.

அவர் யாரெனத்தெரியவில்லை,ஆனால் மிகவும் தெரிந்தவர் போல்இவன் டீக் குடிக்கச் செல்கிற போதெல்லாம் இவனது அருகில் வந்து நின்று கொள்வார். பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தால் இவனது அருகில் வந்து அமர்ந்து கொள்வார்,

இவனுக்கு கொஞ்சம் தர்ம சங்கடம்,ஒரு நாள் கேட்டே விட்டான்,அதற்கு ”அவர் இல்ல சார்,தப்பா ஏதும் நெனைச்சிக்கிறாதீங்க,ஒங்களப்போல ஆட்களப் பாக்கும் போது கொஞ்சம் சந்தோஷம்,அவுங்க பக்கத்துல நிக்கணும் ,அவுங்க ளோடபேசணும்,பழகணுமுன்னு,,,ஆனாகாலம்அதுக்கெல்லாம் அனுமதிக்கிற தில்ல,நெருங்கிப்போயி பழகுனா ஒண்ணு ஏதாவது காரியத்துக்காக வந்து ருக்கானோன்னு நெனைச்சிக்கிறாங்க, இல்லையின்னா ஏதாவது பேசி கடைசி யில காசு கேப்பானோன்னு நெனைக்கிறாங்க,அவுங்களச்சொல்றதுல குத்தம் இல்ல, நடக்குதுல்ல அப்பிடியும்,அதுனாலத்தான் அவுங்க சிந்தனையும் அப்பி டிப் போகுது, இதுல மட்டும் இல்ல,பொதுவாவே எல்லாத்துலயும் அப்பிடி இருக்குறதுனால எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு தெரியமாட்டேங்குது, நடமா டுற மனுசங்களப்பூரா குற்றக்கண்ணோட்டத்தோட பாக்குற மனோ நிலை உருவாகிருக்கு,சொந்தம் பந்தம் அக்கம் பக்கம் ,இன்னும் இன்னுமான எல்லார் கிட்டயும் நூத்துக்கு அம்பது சதம் அந்த கண்ணோட்டம் இருக்கு.

அதுக்கு யோசிச்சிக்கிட்டே பாதி யாரு பக்கத்துலயும் போயி நிக்குறதில்ல, இப்ப என்ன நெனைச்சிக்கிட்டாலும் பரவாயில்லைன்னுதான் ஒங்க பக்கத்துல வந்து நின்னேன். நீங்க ஏதாவது நெனைச்சிங்கின்னா சொல்லுங்க ,இங்கயி ருந்து அப்பிடியே தூரத்துக்கு வெலகிப் போயிருறேன்” என்றார்,

ஐம்பது வயதுக்கு மிகாமல் தெரிந்தார்,ஒல்லியான உடம்பில் கசலையான தோற்றத்தை உள் பொதித்துத் தெரிந்தவர் சாம்பல்க்கலரில் வேஷ்டியும் அடர் பிரவ்னில் சட்டையும் அணிந்திருந்தார்,

இப்போது இதுதான் டெரெண்ட் போலும்,பெரும்பாலுமாய் இப்படியான ட்ரெஸ் காம்பினேஷனை பார்க்க முடிகிறது.

நன்றாகத்தான் தெரிந்தார் பார்ப்பதற்கு/

”ஏன் வெலகிப்போகணும்,ஏன் பழக்கத்த அத்துவிடணுமுன்னு நெனைக்கிறீ ங்க, மனித உறவுகளும்,பழக்க வழக்கங்களும் கெடைக்கிறதே அரிதாகிக்கி ட்டு வர்ற இந்த நேரத்துல ஒங்களப்போல நல்ல உள்ளங்கள் வலிய வந்து பழகுறதே நான் செஞ்ச மிகப்பெரிய பாக்கியமில்லையா,,,?என்றவாறே டீக் கடைக் காரரிடம் இருவருக்குமாய் சேர்த்து இன்னும் இரண்டு டீக்கள் சொல்லி விட்டு பெஞ்சில் அமர்ந்தான்,

கடை டீ வியில் ஒலித்த பாடலுக்கு தலையசைத்துக்கொண்டும் வைத்த கண் வாங்காமலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

இவன் அருகில் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்தவர் அனிச்சையாக தம்பி நீங்க மட்டு ம் இல்ல,ஒங்களப்போல இன்னும் நாலைஞ்சி பேரு இந்தக்கடைக்கி டீக்குடி க்க வருவாங்க,அவுங்ககிட்டயும் இப்பிடித்தான் பழகுவேன்,

”எனக்குத்தெரியும் தம்பி.ஏங் வயசுக்கும் அனுபவத்துக்கும் நெறையப்பேரப் பாத்துருக்கேன் ,அதுல ஒங்களப்போல சில பேருதான் இப்பிடி இருப்பாங்க, தெரிவாங்க.,அவுங்க நடத்த பார்வை பழக்கம்,பேச்சு வார்த்தை எல்லாமே டோட்லா வேற மாதிரி இருக்கும்,அப்பிடி பட்டுத் தெரியிற ஒங்களப்போல உள்ளவுங்களப் பாக்கும் போது ஒரு மதிப்பு வருது மனசுக்குள்ள, கையெடு த்துக் கும்புடணும் போல இருக்கு.

அந்த மதிப்பு மேம்பட ஒங்ககிட்ட வந்து நிக்கிறேன். அது போலத்தான் முன்ன சொன்ன நாலைஞ்சி பேரையும் மதிப்பாப் பாக்குறேன்”என்றவரை ஏறிட்ட போது இரண்டாவது டீயைக்குடித்து விட்டு எழுந்து சென்றார்,”தம்பி வர்றேன்” என்றவராய்.

எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த டீக்கடைக்காரர்.”நீங்க ஒரு ஆளுதான் சார் அவருகூட நல்லா பேசுறீங்க,பழகுறீங்க,ஒங்களப்போல இன்னும் நாலைஞ்சி பேரையும் சேத்துக்கிடலாம்,மத்த யாரும் இவரக்கண்டா பக்கத்துல கூட் அவர மாட்டாங்க, இல்ல அவரு பக்கத்துல வந்தா வேற வேலையில கவனமா இருக்குறது போல காமிச்சிக்கிருவாங்க,தண்ணி சார்,தண்ணிண்ணா தண்ணி கொஞ்ச நஞ்ச தண்ணியில்ல,திகிடுதிம்பான தண்ணி,காலையில் எந்திரிச்ச ஒடனே தண்ணியோட மொகத்துலதான் முழிப்பாரு மனுசன்.

“இத்தனைக்கும்தெறைமையானதொழில்க்காரருசார்,அவரப்போலபொம்பளை யாளுகளுக்கு சட்டை தைக்க இன்னைக்கி வரைக்கும் உருப்படியான டெய்லர் யாரும் கெடையாது சார் நம்ம ஏரியாவுல,மனுசன் சட்டை தச்சிக்குடுத்தாரு ன்னா அப்பிடியே ஒடம்புல ஒட்டிக்கிட்டது போல இருக்கும் அவ்வளவு அழகா தைப்பாரு,அவருகிட்டத்தான் தைக்கப்போடுவேன்னு ஒத்தைக்கால்ல நிக்கிற ஆள்க இன்னிக்கி வரைக்கும் நம்ம ஏரியாவுல இருக்காங்க சார்,என்ன மனுசன்கிட்ட இன்னைக்கி துணி தைக்க குடுத்தோம்ன்னா என்னக்கி தைச்சி தருவாருன்னு உறுதி சொல்ல முடியாது,ஒரு வாரத்துலயும் குடுப்பாரு,ஒரு மாசத்துலயும் குடுப்பாரு,பத்து பதினைஞ்சி நாள்கள்லையும் குடுப்பாரு,அவரு எந்த நேரத்துல எப்பிடி இருப்பாருன்னு அவராலயே சொல்ல முடியாது,இதுல யாராவது வந்து எங்கயாவது வெளியூரு அது இதுன்னு கூப்புட்டா போயிரு வாரு,அவுங்க கூடப்போயி சுத்த,அவுங்களோடயே சாப்புட்டுக்கிற,அவுங்க வாங்கி ஊத்துற தண்ணிய குடிச்சிக்கிறன்னு அவருபாட்டுக்கு வீட்டுக்கவலை மறந்து திரிவாரு,குடும்பமும் அவரு கிட்ட தைக்கக்குடுத்தவுங்களும் அல்லா டுவாங்க,அவர கண்ணுல காங்குறவரைக்கும்,

”ஊரெல்லாம் சுத்திப்புட்டு வீட்டுக்கு வந்த மறுநா கடைய தெறந்து வச்சி ரெண்டே நாள்ல எல்லா சட்டையும் தைச்சி முடிச்சி அவுங்கவுங்க வீடு தேடிப் போயி குடுத்துட்டு வந்துருவாரு,

“இப்ப என்னதான் வீட்டுக்கு வீடு தையல் மிஷின வாங்கி வச்சிக்கிட்டு டொக்கட்டி, டொக்கட்டின்னு மிதிச்சிக்கிட்டு இருந்தாலும் அவரு தைக்கிற மாதிரி வராதுன்னு மிஷின் வச்சிருக்குற வீட்டுக்காரங்களே சொல்லுவாங்க,

”அவுங்ககிட்டயெல்லாம் இவரு சரிக்கி சம்மா வாதாடுவாரு,இப்பிடி நீங்களெ ல்லாம் மிஷின வாங்கி வச்சி மிதிச்சிக்கிட்டு கெடந்தீங்கன்னா எங்க பொழப்பு என்னாகுறது”ன்னு,,,,,பதிலுக்கு அவுங்களும் ஒண்ணும் சொல்லாம இவரு கொண்டு போயி குடுத்த ஜாக்கெட்ட வாங்கீட்டு காசக்குடுத்தனுப்பீருவாங்க,

”காசு கைக்கு வந்ததும் நேரா கடைதான்,சும்மாவே காசு கையில இல்லாத நேரத்துலயே கூட கடை முன்னாடி போயி தவம் கெடப்பாரு,இதுல காசு வேற கையில் இருக்கா சொல்லவா வேணும்,,?,

“வாடா தம்பி போகலாமுன்னு என்னையக்கூப்புடுவாரு,நானு இல்லைண்ணே போயிட்டு வாங்கன்னு அனுப்பீருவேன்,

”நானும் தண்ணி சாப்பிடுவேன் சார்,ஆனா வீட்டுக்குத்தெரியாம, புள்ளைகளு க்குதெரிஞ்சிறக்கூடாங்குறபயத்துலதான்சாப்புடுவேன்,அதுவும் விருந்துக்கும் மருந்துக்கும் மட்டும்தான் ,அப்பக்கூட வேணுமுன்னா வேணும் வேணாமுன் னா வேணாமுங்குற அளவோட நிறுத்திக்கிறுவேன்.

“அவரும்என்னையக்கூப்புடும்போதுஇதச்சொல்லிக்காமிச்சித்தான்கூப்புடுவாரு, மத்தவங்கள போல ஒன்னைய படக்குன்னு கூப்புட்டுறவும் முடியாது,நீயும் கூப்புட்ட ஒடனே தண்ணி ஆசையில வர்ற ஆளும் கெடையாதுன்னுவாரு,

“ஆனா அவரு இப்பிடியெல்லாம் திரியிறதுனால குடும்பத்த நடு ரோட்டுல விட்டுறவோ சோத்துக்கு கஷ்டப்படவைக்கவோ இல்ல சார்,குடும்பத்த நல்லா பாத்துக்கிட்டாரு, நல்ல மனுசன் சார் அவரு, யாராவது கஷ்டம் உதவின்னு வந்து நின்னா தாங்கிட்ட இல்லைன்னாக்கூட என்னையப்போல யார்கிட்ட யாவது வாங்கி குடுப்பாரு,அதுபோல யாருக்கு என்ன ஒண்ணுன்னாலும் போயி நிப்பாரு, அது இருக்குறவுங்க,இல்லாதவுங்க,தராதரம்,ஆளு வித்தி யாசம்ன்னு எதுவும் பாக்க மாட்டாரு,கல்யாண வீடு,காது குத்து ,சடங்கு ,யெழவு வீடுன்னு அவுங்க சொல்லி விடாமலேயே முன்னாடி போயி நிப்பாரு, இந்த ஏரியாக் காரங்களும்அவர நம்பி கடைக்கி ஜாமாங்க வாங்க அனுப்பு றதுலயிருந்து சமையல்க்காரரு கூட உதவிக்கு நிக்கிற வரைக்கும் நம்பி பக்கத்துல வச்சிக் கிருவாங்க,எல்லாம் முடிஞ்சி அவரு போகும் போது கையில பணமும் வீட்டு க்கு தேவையான சாப்பாடும் குடுத்து அனுப்புவாங்க, அவரும்வாங்குக்குருவாரு,இன்னும்சொல்லப்போனா உரிமையோட கேட்டும் வாங்கிக்குருவாரு. அப்படிப்பட்ட நல்ல மனுசன்,

”இப்ப இவரு மட்டும் ஒக்காந்து தொழில ஒழுங்கா பாத்தாருன்னு வையிங்க, கை நெறய வருமானம் வரும்,மனசு நெறஞ்சி குடும்பம் நடத்தலாம்.இப்பிடி வீடு வீடா படியேறிக் கிட்டு திரிய வேண்டிய தில்ல,யாரு காசு குடுப்பான்னு தொன்னாந்துக்கிட்டுத் திரிய வேண்டியதில்ல” என்றார் டீக்கடைக்காரர்.

டீப்பட்டறைக்குஅந்தப்பக்கமாய்நின்று வடைசுட்டுக்கொண்டிருந்தாள் அவரது  மனைவி.

சட்டி நிறைந்த எண்ணெயில் அவள் சுட்டு எடுத்த வடைகளின் எண்ணிக்கை யை விட அவளது உழைப்பின் பிரயத்தனங்கள் நிறைந்து கொட்டித்தெரிந்தன அந்த இடத்தில்.

அவள் வடை சுட்ட இடத்திற்கு நேராக கடையின் மேற் கூரை புகையடித்துக் கறுத்திருந்தது,

“யெடம் மட்டும்தான் சார், அவுங்களோடது,மத்தபடி கூரை மேஞ்சி டீபட்டரை போட்டுஅடுப்புஅமைச்சதெல்லாம் ஏங் செலவு சார்,எல்லாம் நாந்தான் பாத்துக் கிட்டேன்ஒரு லட்சத்துக்கு பக்கத்துல ஓடிப்போச்சி,கையில இருந்த கொஞ்சம் ரொக்கத்த வச்சிக்கிட்டு ,நகைய அடகு வச்சி,அங்கிட்டு இங்கிட்டு ஓடி கடன ஒடன வாங்கி போட்ட கடை சார் இது, இவ்வளவு செஞ்சி கடையப் போட்ட துக்கு அப்புறமும் ஏன் பாடு நின்ன பாடு இல்லை,மாசா மாசம் யெடத்துக்கு வாடகை, வாங்குன கடனுக்கு வட்டியும் ரொக்கமும்,பேங்குல வச்ச நகைக்கு பணம் கட்டுனதுன்னு போக அன்றாடம் வீட்டுப்பாடுக்குன்னு எடுத்து வச்சிக் கிட்டு அல்லாடுறேன்.பாடுன்னாபாடு பெரும்பாடாஇருக்குது எனச் சொன்ன டீக்கடைக்காரரை ஏறிட்டவன்,,,,,

“அது ஏன் என்னோட பாடுன்னு மட்டும் பிரிச்சிப் பேசுறீங்க தம்பி,இதுல ஒங்கக் குடும்பத்துல உள்ள அத்தனை பேர் பங்கும் கலந்துக்கே தம்பி,இதோ ஒங்க வீட்டம்மா வடை போட்டுக்குடுத்து கடைக்கும்உதவியா இருந்துட்டு வீட்டுப் பாட்டையும் கவனிச்சிக்கிட்டு புள்ளைங்களையும் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பி வைச்சி ஒங்களுக்கு பக்க துணையா இருந்து ஒங்களையும் கவனிச்சிக்கிறா ங்களே,அதுமுக்கியமில்லையா,புள்ளைங்க பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து வந்த ஒடனே கடைக்கி ஏதாவது வாங்கி வர கடையில ஏதாவது உதவி செய்யன்னு இருக்காருங்களேஅதுமுக்கியமில்லையா”,எனஇவன் சொன்னதும் ”முக்கியம் தான் சார், முக்கியம்தான்,இதுல ஏங் பொண்டாட்டி யோட உழைப்பு கடையில பாதிக்கு மேல இருக்கும் சார், அவ இல்லைன்னா கடை இல்லை சார்,கடை மட்டும் இல்ல சார்,அவ இல்லைன்னா நான் கூட இல்ல சார், ஏங் ஒடம்புலயும் உசிருலயும் பாதி சார் அவ,

”ஆனா புள்ளைங்க நம்ம கஷ்டத்த உணராம வளருதோன்னு ஒரே யோச னையா இருக்கு,ஒரு பக்கம் பயமாவும் இருக்கு சார்,

”ஏன் பயப்படவும் யோசிக்கவும் செய்யணும்,நம்ம புள்ளைங்கதான ,நம்மதா கண்ட்ரோல்ல வச்சிக்கணும்,இப்ப புள்ளைங்கள நம்ம வளக்கலைங்குறது சரிதான்,வெளி சமுதாயம்தான் வளக்குது மறுக்குறதுக்கில்லை,ஆனா நம்ம என்ன செய்யிறமுன்னா புள்ளைங்க ஒண்ணு கேக்குறதுக்குள்ள ரெண்டா வாங்கிக்குடுக்குறோம்.அதபுள்ளைங்களுக்குச் செல்லம்,அதுக ஏமாந்து போகக் கூடாதுங்குற பேர்ல செய்யிறம்/

”எங்க காலங்கள்ல அப்பிடியில்லை,ஒன்னு கேட்டா பாதி இல்லை கால்வாசி தான் குடுத்தாங்க,ஏங் அப்பிடிக்குடுக்குறாங்கன்னு கேக்கும் போது எங்க முன் னாடி குடும்பத்தோட நெலைமைய வரை படமா வரைஞ்சி வச்சாங்க, எங்க ளுக்கு அது சரியா புரிஞ்சிச்சோ புரியலையோ,ஆனா கேட்டுக்கிட்டோம்,

கேட்டது கெடைக்காம ஏமாந்தோம்,எதிர்பார்த்தது கெடைக்காம புறந்தள்ளப் பட்டோம்.நிராகரிப் போடவலி எங்கயிருந்து ஆரம்பிக்குதுன்னு தெளிவா இல்லைன்னாக் கூட கொஞ்சம் புரிஞ்சிக்க ஆரம்பிச்சோம்.

”காதறுந்து போன புத்தகப்பையும்,தோள்பட்டையோரம் கிழிஞ்சி தொங்குற சட்டையும்,பின் புரம் கிழிஞ்சி போன தபால்ப்பை ட்ரவுசம்தான் நாங்க படிச்ச காலத்துல எங்க அடையாளம்;

”இன்னைக்கிஅப்பிடியில்லை,நாமளேபுள்ளைகளுக்குசொல்லத்தயங்குறோம், எங்கஇல்லைங்குறசொன்னா புள்ளைங்க ஏமாந்து போயிறுமோன்னு நெனை க்கிறோம்.அது தப்புன்னு தோணுது, கேட்ட ஒண்ணு கெடைக்க  லைங்கு போதுதான் புள்ளைங்க அது பத்தி யோசிக்கும், அதப்பத்தின அவதானிப்பு அதுகளுக்குள்ள வரும்,அப்பத்தான் அதுகளுக்குள்ள ஏன் கெடைக்கல நம்ம கேட்டதுங்குற கேள்வி பொறக்கும் ,கேள்விகதான விடைகளுக்கான அடிப்ப டை, அத விட்டுட்டு அதுகளுக்கு அந்த வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் குடுக்காமையே இருந்த முன்னாஅது நம்ம பண்ற தப்பில்லையா?அது இனிமே ஏற்பட விடாம பாத்துக்கிருவோம்,என்றவனாய் கடையை விட்டு வீடு வந்த போது நண்பனின் போன் திரும்பவும் ஒருமுறை ஒலித்தது,
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...