20 Jul 2018

வாழ்த்தின் பக்கங்களில்,,,,,

வாழ்த்துவதில் என்ன வந்து விட முடியும்?வாழ்த்தி விட்டுத்தான் வந்து விடு வோமே வாயாரவும் மனதாரவும்/

வாயார வாழ்த்தினால் பிறருக்குத்தெரியும், மனதார வாழ்த்தினால் வாழ்த் துபவருக்கும் அவரின் அருகில் இருப்பவருக்கு மட்டுமே தெரியும்/

”நீங்க சும்மா வாயாரவே வாழ்த்துங்க சார்,,,,”என்பாள் மனைவி கன்னத்தைப் பிடித்துக்கிள்ளிக்கொண்டே,,/

”ஏய் சும்மா கழுதை ஒண்ணு தோசைக் கரண்டியால தலையில் அடிக்கிற, இல்லைன்னா சத்தம் இல்லாம வந்து இப்பிடிகன்னத்தப்புடிச்சு கிள்ளீட்டுப் போற என இவன் சொன்ன போது,,, ஆமாம் ஐயாவப்பத்தி தெரியாத எனக்கு, ஒண்ணு ஏதாவது நடக்காதான்னு பகல் கனா கண்டுக்கிட்டே பின்னாடியே சுத்திச்சுத்து வர வேண்டியது,அது நடந்தா இப்பிடி ஒரு சொல்ல சொல்ல வேண்டியது, போங்கங்க என்பாள் மனைவி.

அவள் சொல்லிலும் வாஸ்தவம் இல்லாமல் இல்லை.வாஸ்தவத்தை தாங்கிக் கொள்கிற கணங்களில் இருக்கிற மென் வலியும் இல்லாமல் இல் லை.

அவள் பேசிய நேரம் மணி இரவு எட்டு முப்பது இருக்கும்,முட்களின் கை கோர்ப்பில் விநாடியும் சேர்ந்து சுற்றிய சுற்றில் காலம் கணக்கு வகுத்து நிற்கிறதாய்/

நீண்டுஅகன்றசுவற்றில்காலம் தன் கணக்கை காட்டிக்கொண்டிருக்க ஆரஞ்சுக் கலரும் மஞ்சள் கலருமாய் மாறி மாறித்தெரிய பார்த்த சுவர் கண்ணுக்கு அழகு பட்டே தெரிந்ததாய்.

கடிகாரத்தின்பக்கத்தில் இரண்டு பூக்களை பூக்க விட்டிருக்கலாம், இப்பொழுது தான் மூங்கில் தப்பைகளை அழகாக செதுக்கி அதில் பூக்கள் பூத்திருப்பது போலவும் சொருகி வைத்திருப்பது போலவுமாய் செய்து வைத்திருக்கிறார் களே,,,?

அது போல் ஒன்றிரண்டும் இன்னும் இன்னுமாய் கொஞ்சம் அலங்காரமாய் ஏதாவதுமாய் வாங்கி வைத்துக்கொள்ளலாம்தான்,என நினைக்கிற வேளை யோடு சரி,பின் ஒடுகிற ஓட்டத்தில் அந்த நினைப்பு ஓரம் கட்டப்பட்டு வேலை வேலை என வேலையை உடம்பில் கட்டிக்கொண்டு ஓட ஆரம்பிக் கிற நேரத்தில் எல்லாம் மறந்து போகிறதுதான்,

”ஆமா நாளைக்கு கல்யாணம் திருப்பரங்குன்றத்துல,போகணுமுல்ல,

கல்யாண வீட்டுக்காரவுங்க ஒங்களுக்கு நெருங்குன சொந்தம் ,எனக்கு கொஞ் சம் தூரத்து சொந்தம் ,எது எப்பிடி இருந்தாலும் இந்த தாலிய தாங்கீட்டு வந்த நாள்ல இருந்து ஒங்களுக்கு தூர முன்னா எனக்கும் தூரம் ,ஒங்களுக்கு பக்கமுன்னா எனக்கும் பக்கம்ன்னு ஏத்துக்க பழகியாச்சி. இதுல போயிட்டு தூரம்பக்கமுன்னுசொன்னாஎப்பிடி,,?”வாக்கப்பட்டாச்சிஎன்றவளை,,,ஏய்சும்மா அத இத பேசாத ஆமா,,,, நாளைக்கு என்ன செய்யலாம் சொல்லு,காலையில வெள்ளென முகூர்த்தம் ,ஆறு டூ ஏழே காலு,அதுக்கு எப்பிடி போறதுன்னு பேசு மொதல்ல,அப்பறமா மத்தத பேசிக்கிறலாம் என்றான்,ஆமா பேசீட்டாப் புல மட்டும்அது படி நடந்து அப்பிடியே கோடு கிழிச்சி ரோடு போட்டுற போறீ ங்க,ராத்திரிக்கு விடிய விடிய முழிக்க வேண்டியது ,காலையிலைக்கு எட்டு எட்டரைமணிவரைக்கும் தூங்க வேண்டியது,எந்திரிச்சதும் அப்பிடியே குளிச்சி முடிச்சிட்டு ஆபிஸீக்கு ஓட வேண்டியது. இந்தக்கூத்துதான நடக்குது இங்க, இந்த லட்சணத்துல புள்ளைக சீக்கிரம் எந்திருக்க மாட்டேங்குறாங்கன்னு கொற வேற,

“நம்மதான அதுகளுக்கு ரோல் மாடலு,நாமாளே கோணக்கழப்ப சாத்துனமுன் னா புள்ளைங்க எப்பிடி இருக்கும்,நம்மபழக்கத்தானகடை பிடிக்கும் சொல் லுங்க, என்பாள் மனைவி,விடு நீ இப்பிடி சொல்றதுலயோ கொறபட்டுக் குற துலயோ தப்பே இல்லை.ஆனா ஏங்க வயசுக்கும் அவுங்க வயசுக்கும் வித்தி யாசம் இருக்குல்ல,அவுங்க இனிமேதான் ஓடவே ஆரம்பிக்கணும்,நாம ஓடி முடிச்சி ஒரு யெடத்துல வேர் விட்டு ஒக்காந்துருக்கம்.அவுங்க கிட்டப்போயி நம்மள கம்பேர்ப்பண்ணி பேசுன யின்னா எப்பிடி,,?அதுவும் அவுங்க முன்னாடி யே பேசும் போது அவுங்களுக்கு ஒரு மன நிமிர்வும் இப்பிடியெல்லாம் இருக்காலாமோன்னு ஒரு யோசனையும் குடுத்துருமுல்ல,அதுனால அவுங்க முன்னாடி இந்த மாதிரியெல்லாம் பேசாத,,” என்கிற பேச்சுடன் ஆனாலும்நீ சொல்றதுல வாஸ்தவம் இல்லாம இல்லதான்.பாப்போம் புள்ளைகளுக்கு முன்னுதாரணமா நாம நடந்துக்குற முடியுமான்னு என முடிப்பான்,

”சரி அது இருக்கட்டும் நாளைக்கு எப்பிடி ,,? காலையில வெள்ளன கெளம்பு னும்ன்னா,இதுக ரெண்டையும் காலேஜீக்கு கெளப்பி விட்டுட்டுல்ல கெளம்ப ணும்,சின்னவகூட அவவாட்டுக்கு கெளம்பீருவா,ஆனா பெரியவ இருக்காளே இல்லாத நொரனாட்டியமெல்லாம் பண்ணிக்கிட்டு இருப்பா,அதுக ரெண்டை யும் கெளப்பி விட்டுட்டு நாம் கெளம்பணும்ன்னா நாம போறதுங்குள்ள கல்யாணம் முடிஞ்சி கல்யாணவீட்டுக்காரங்க மண்டபத்த காலி பண்ணிக் கிட்டு போயிருவாங்க,அப்புறம் வெறும் மண்டபத்த பாத்துக்கிட்டு வர வேண்டி யதுதான்,”என்றவளிடம்,,,,,

அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல,அப்பிடியெல்லாம் ஆயிறாது. நம்மளப்போலத் தான் கல்யாணத்துக்கு வரப் போற எல்லார் வீட்லயும் இருக்கும்,அது அந்த கல்யாணவீட்டுக்காரங்களுக்கும்தெரியும்.இவ்வளவுஎதுக்கு.,,,,?நம்மகல்யாணம் காலையில வெள்ளன முகூர்த்தம்தான,,?இது போல ஆறு டூ ஏழே கால் டயம்தான, ஆனா பத்து பதினோரு மணிவரைக்கும் எல்லாரும் வந்துக் கிட்டு தான இருந்தாங்க,காலையில டிபனேபண்ணெண்டு மணிவரைக்கும் ஓடிச் சில்ல,,,அது போலதான் ஆகும், நிதானமா புள்ளைங்க காலேஜீக்கு போனப் பெறகுகெளம்பிப்போனாசரியாஇருக்கும்,ஆனா என்ன ஒண்ணு அவுங்க ரெண் டும் கெளம்புற நேரம் நாமளும் வீட்ட விட்டு கெளம்பீறணும். அவுங்க போனப் பெறகு கெளம்பலாமுன்னு நெனைச்சமுன்னா அப்புறம் லேட்டாகிரும்,,,,, பாத்துக்க என அவளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் ஆமா லாக்கர்ல இருந்து ஜாமாங்க எடுத்துட்டு வர்றேன்னு சொன்னீங்களே., என்னாச்சி,,? எனக் கேட்கிறாள்,

நல்ல வேளை கேட்ட போ,இந்தா பேண்ட் பாக்கெட்டுலதான் இருக்கு ,ஏதோ ஒரு ஞாபகத்துல அப்பிடியே மறந்து போயிட்டேன்.இரு கையோட எடுத்து ஓங்கிட்டகுடுத்துர்றேன்.இல்லைன்னாமறந்துபோகும்…..”என்றாவாறுஎடுத்துக் கொடுத்தான்,

எனக்கு இந்த சாமான்களை எடுத்துட்டு வர்றதுல பெரிய அளவுக்கு விருப்ப மெல்லாம் இல்லை.ஏதோ நீ விரும்புறைங்குறதுக்காக கொண்டு வந்ததுதா, கழுத்து நெறையா நகைபோட்டுக்கிட்டு பட்டுச்சேலைகட்டிக்கிட்டு மினு மினுன்னு இருக்குறது ஒனக்கு என்னமோ செட்டாக மாட்டேங்குது,சிம்பிளா ஒரு செயினு,நல்லதா ஒரு காட்டன் பொடவை,இதுதான் ஒனக்கு நல்லா இருக்கு,சிம்பிளான ஓங் எண்ணங்கள் போல,,, என்ற போது ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து அல்ல அவனது பேச்சை ஏற்றுக்கொண்டே பேசினாள்.

வாஸ்தவம் தான் நீங்க சொல்றது.இல்லைன்னு சொல்லல,ஆனா ஏதாவது அந்நியமான வீட்டு விசேசத்துக்கு போற போது ஒண்ணும் இல்லை,ரொம்ப சொந்தக்காரங்க வீட்டு விசேசத்துக்குப்போகும் போது அங்கன என்னடி கழுத் துல பெரிசா ஒரு நகையும் காணமுன்னு நேரடியாவே கேக்குறாங்க,அந்த நேரத்துல பெரிய அவமானமா இருக்கு,என்னதான் பேங்க் லாக்கர்ல வச்சிருக் கம்ன்னு சொன்னாலும் கூட நம்ப மாட்டேங்குறாங்க,அதான் ஒங்கள எடுத் துட்டு வரச்சொன்னேன்.”என்றாள்.

வாஸ்தவம் இல்லாமல்இல்லை அவளது சொல்லிலும் என நினைத்தவனாய் ஏறிடுகிறான் அவளை,

தோசை சுட்டுக்கொண்டிருந்தாள் அவள், கறுப்பு நிறத்தில் ரோஜாப்பூக்கள் பூத்திருந்த சேலையில் பார்க்க அழகாகத் தெரிந்தாள்,

வாழ்நாள் முழுவதுமாய் அவள் சுட்டு அடுக்கிய தோசைகளின் எண்ணிக்கை யும் வெம்மையும் அவளது கை வேகத்திலும் அவளது செய்கையிலும் உடல் அலுப்பிலுமாய்/

அருகில் போய் பார்க்கிறான்,எரிந்து கொண்டிருந்த தீ ஜிவாலையின் வெம் மை அவளது முகம் பட்டு பிரதிபலித்தது.

15 Jul 2018

இனிப்பு பன்னு,,,,,


டீக்குடிக்கப் போய் பால்பன் வாங்கி வந்தது தற்செயல் நிகழ்வா முன் முடிவு எடுக்கப்பட்ட செயலா என்பது தெரியாமலேயே/

டீ,டீ,டீ,,,இத விட்டா வேறெதுவும் தெரியாதா ஒங்களுக்கு,,?”என்கிற கனமான ஒற்றைக்கேள்வி எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிற பெரும்பாலான வீடுகளில் இவனது வீடும் ஒன்றாகிப் போகிறதுதான்.

அப்படி இருப்பதில் பெரும் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இருந்து விட முடியாதுகூட த்தான்,லைட் டீ,ஸ்டாரங் டீ, இரண்டுமற்று மீடியம் ரகத்தில் ஒன்று என்கிற ஒவ்வொரு தனித்த டேஸ்டில் குடித்து பழகிய நாட்களில் டீயின் சுவையை ஏற்றுக் கொண்ட நாவின் சுவையறும்புகள் இன்று வரைக்கும் அருந்துகிற டீயின்ஒவ்வொரு மிடறுக்குமாய் நாவின் சுவையறும்புகளும் உடலின் சுவை பாகங்களும் உடலும் பதில்ச் சொல்லிச் செல்கிறதாகவே/

பொதுவாகவே இவனின் பழக்கமாய் இருக்கிற டீக்குடிக்கும் முன்பாய் ஒரு டீ டீ குடிக்கும் போது ஒரு டீ,டீ குடித்த பின்பாய் ஒரு டீ,,,,,என்கிற சொல்லோ ட்டமும்நனவோட்டம் கனவோட்டமும் இப்பொழுது வெறும் ஸ்டாராங் டீயில் மட்டுமே நிலை கொண்டு இவன் மனதில் மையமிட்டுக் கொண்டிருக் கிற பொழுது வீட்டின் நிலை இப்படியாய் இருக்கிறதுதான்,

பெரும்பாலுமாய் டீ விரும்பிகளின் வீடுகளில் இருக்கிற நிலை இதுதான் போலும்,

”போதும் போதும் ஒங்க ஒரு மனுசனுக்கு ஆகுற டீ த்தூள் செலவும் பால் செலவும் மட்டும் வச்சிப்பாத்தா வீட்டுக்கு இன்னொரு பத்து கிலோ அரிசி சேத்து வாங்கீறலாம் போல/”என்பாள் மனைவி,

வாஸ்தவம்தான் ,அப்பிடிப்பாத்தா கடைகள்ல டீ மட்டும் இல்ல ,மற்ற மற்ற தான பீடி சிகரெட்டு பாக்கு தண்ணி இன்னும் இன்னுமான லாகிரி வஸ்த் துக்கள் எதுக்காகவும் செலவழிக்கிறது அனாவசியம்ன்னுதான் தோணுது. இல்லையா என அவளின் சொல்லுக்கு பதில் சொல் சொல்லும் போது அது எப்பிடி வேணுமுன்னாலும் இருந்துட்டுப்போகட்டும் விடுங்க,நம்ம நெலமைய பேசுங்க மொதல்ல ஊர பேசுறது இருக்கட்டும்” என்பாள்.

அவள் சொல்லில் இருக்கிற வாஸ்தவத்தை உள்ளெடுத்துக் கொண்டவனாய் பார்க்கிறான் குடிக்கிற டீயைக்குறைத்துக் கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறதா என/

முதலில் எனது நாவின் சுவையறும்புகளுக்கும் குடிக்கச்சொல்லுகிற மூளை க்கும் சின்னதாய் ஒரு மனுப்போட்டுப் பார்க்கிறேன், அவை இரண்டும் சம்மதி த்து விட்டால் பரிசீலனை செய்து பார்க்கிறேன் என்கிற முன்முடிவற்ற பேச்சை அவள் முன் வைத்த போது நம்பிக்கையற்று தெரிந்தாள்,

”கொறைக்கச் சொன்னா கொறைப்பீங்களா அத விட்டுட்டு மனுப்போடுறேன், சுவையறும்பு ,நாக்கு மூளையின்னுக்கிட்டு”,,,,,எனக்குன்னு எங்கிருந்துதான் வந்து வாச்சிங்கீளோ…”எனச்சொல்லும் போது ”பாட்டி இந்த வயசுல போயி தாத்தாவ வையாதீங்க,இனிமே போயி எங்கயிருந்து வந்தாரு,எதுக்கு வந்தா ருன்னு கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தா எப்பிடி,,,,,,?என்பாள் பேத்தி அவளது தோளில் சாய்ந்துகொண்டு/

”அவ கெடக்கா வெறும் கிறுக்கி,சும்மா வெளியிலதான் இப்பிடி பேசுவா,ஒரு ரெண்டு நா வெளியூர் ஏதாவது போயிட்டேன்னா மனச எடுத்து வெளிய போட்டுக்கிட்டு தவிச்சிப் போவா தவிச்சி/”

”இப்பிடித்தான் போன மாசம் ஒரு தடவை நானும் பாட்டியும் தனியா இருக்குற போது ஆபீஸ் வேலையா வெளியூர் போனவன் அங்கயே ஒரு நாளு தங்க வேண்டியதாப் போச்சி.

“ரிட்டையர் ஆகபோற நேரமில்லையா அதுக்கான வேலைகள பாக்க வேண்டி யதா போச்சி,நீங்களெல்லாம் வேற பக்கத்துல இல்லாத நேரம், ஒங்க ஊர்க ள்ல இருந்தீங்க,அவ மட்டும் தனியா இருந்தா,மாத்தி மாத்தி எனக்கு போன் பண்ணிஎப்ப வருவீங்க,எப்ப வருவீங்கன்னு தவிச்சிப் போனா தவிச்சி, வேலை முடிஞ்சி வீடு வந்து பாக்குறேன், தன்னால அழுது பொலம்ப ஆரம்பிச்சிட்டா, சரின்னு அவள சமாதானப்படுத்தி அப்பிடியே வெளியில போயிட்டு வந்தோம், ரெண்டு பேருமா,இப்பிடித்தான் ஏதாவது விட்டேத்தியா இருக்குற நாட்கள்ல அப்பிடியே ரெண்டு பேரும் வீட்ட விட்டுக் கெளம்பீருவோம்.பக்கத்து கிராம த்துல இருக்குற அவ அம்மா வீட்க்குப் போயிட்டு அவங்கள ஒரு எட்டு பாத் துட்டு வருவோம்.எனக்கு அம்மா இல்லா ததுனால அவுங்கள அம்மா ஸ்தான த்துல நிறுத்திப்பாத்துக்கிறேன். அதுல எனக்கும் ஒரு திருப்தி,ஓங் பாட்டிக்கும் ஒரு திருப்தி/ பரஸ்பரம் இப்பிடி திருப் தியான மனோநெலைமைகள் கெடைக் கிறது அபூர்வம் இந்தக்காலத்துல, அது எங்களுக்கு வாய்ச்சதா நெனைச்சிக்கி ர்றோம் சந்தோஷப்பட்டுக்கிர்றோம்,

“பட்டுக்கிட்டச்சந்தோஷத்தோட அப்பிடியே கடை கன்னின்னு போயிட்டு வரு வோம்/ அப்பிடி போயி வர்ற நேரங்கள்ல ஏதாவது ஒரு டீக் கடையோரமா நிறுத்தச் சொல்லி என்னைய போயி டீக்குடிச்சிட்டு வரச்சொல்லுவா,அது எவ்வளவு வெயிலடிச்சாலும் சரி,எவ்வளவு மழை பேஞ்சாலும் சரி,அந்த சௌகரியத்த எனக்கு பண்ணிக்குடுக்குறதுல முனைப்பா இருப்பா,அதுதா அவ மனசு,சும்மா டீத்தூள் செலவாகுது பாலுக்கு ரொம்ப காசு குடுக்க வேண்டி யிருக்குதுன்னு அவ சொல்றதெல்லாம் வீண் பேச்சு,,,,,”என இவன் சொல்கிற நேரங்களில் லேசு பட்டுப்போகிற மனது அவள் முகத்தில் பட்டுத்தெரிய புதிதாய் பூத்து விரிந்த மலர் ஒன்றின் பூப்பு அவள் முகம் பட்டுத் தெரியும்.

போயிருந்த திருமணம் முடிந்து கிளம்பும் போதே மணி ஆறு முப்பது ஆகியி ருந்தது. ”கல்யாணத்துக்கு போயிட்டு எங்கயாச்சும் அப்படியே போயிட்டு வரலாம்,,,” என்பது மனைவியின் விருப்பம்,சரி போவோம் நேரமிருந்தால் என இவன் சொல்லியிருந்தநேரம் சென்ற கல்யாணம் சீக்கிரம் முடிந்து விட்டது, சாப்பிட்டு விட்டு தெரிந்தவர்களுடன் எவ்வளவு நேரம்தான் பேசிக் கொண் டிருப்பது மனமெல்லாம் எங்காவது போகவேண்டும் என்கிற எண்ணம் நிரம்பி இருக்கிற போது,,,?என்கிற எண்ணம் மனம் ஆக்ரமித்திருந்த நேரமாய் மிகவும் பழகிய அக்கா வந்து உட்கார்ந்துவிட்டாள்,வந்து விட்டவள் என்ன தம்பியும் தம்பு பொண்டாட்டியும் அப்பிடி என்ன ரகசியம் பேசிகிட்டு இருக்கீங்க, எங்க ளுக்குத் தெரியாம என்றவாறு அருகிலிருந்த சேரை இழுத்துப்போட்டு அமர்ந்து விட்டால் அருகில்,/

“பேசினாள்,பேசினாள், பேசிக்கோண்டே இருந்தாள்,இழுத்தாள் இழுத்தாள் இழுவையாய் இழுத்தாள்,அவளது பேச்சில் அவ்வளவாய் மனம் ஒன்றிப் போய் விடாவிட்டாலும் கூட சில பேச்சுக்கள் அவள் பேசிய சில பேச்சுக்க ளுக்கு இவன் செவி சாய்க்கவும், சந்தோஷபட்டுக் கொள்ளவும் துக்கம் கொள் ளவும் இன்னுமாய் பல பரிணாமங்கள் செய்து கொள்ளவுமாய் வேண்டி இருந் தது,

இந்த நேரத்தில்தான் திருமண வீட்டார்களும் வந்து விட்டார்கள்,

”வராதவுங்க வந்துருக்கீங்க,இருங்க இன்னொரு தடவை கூட சாப்புட்டுட்டு நாங்க மண்டபத்த காலி பண்றவரைக்கும் எங்க கூட இருந்துட்டு போங்க,இது எங்க ஆசை மட்டும் இல்ல,பொண்ணு மாப்புள ஆசையும் இதுதான்,என பெண் வீட்டுக்காரரார்சொன்னபோது ஆனந்தத்தில் உட்கார்ந்து விட்டார்கள் இவனும் மனைவியும்/

அதில் கொஞ்சம் தாமதமாகிப்போனது,திருமணமண்டபத்திலிருந்து கிளம்பும் போது சிதறிக்கிடந்தவைகளை அள்ளி முடிய மனமில்லாமலும் அள்ளி முடியாமலும் உயர் அழுத்த மனோநிலையினானாயும் விட்டேத்தி மனோ நிலையிலும் வந்து விடுகிறான் இவன்.

அழுத்துகிறஅழுத்தங்களை புறந்தள்ள மனமில்லாமலும் தொடர வேண்டாம லும் புள்ளி வைத்து முடித்து விட்டு வந்து விடுவான்,சமயத்தில் முடித்தால் வைக்கப்பட்ட புள்ளிகளைத் தூக்கி அழுந்த நட்டு வைத்து சுற்றி கோலமிட்டு விடுவான்,

இட்ட கோலத்தின் அழகும் இழுத்த கோடுகளின் நீளமும் சுற்றி கலக்கப் பட்டிருக்கிற கலர்களின் நேர்த்தியும் கைவண்ணமும் கவந்திழுக்க வேண்டும் என்பதில் முழு கவனம் கொண்டு செய்வான்.

மனம் ஒன்றி செய்கிறவை எப்பொழுதும் சோடை போனதில்லை என்பதை உணர்ந்த உடனிருப்பவர்கள் கொஞ்சம் மனம் ஒன்றியும் ஆச்சர்யம் தாங்கி யுமாய் பார்க்கிற சமயங்களிலும் கேட்கிற போதுமாய் பெரிதாக ஒரு சிரிப்பு சிரித்து விடுவான்,

“எப்பிடி சார் உங்களால மட்டும் இப்பிடி எதுக்கெடுத்தாலும் சிரிக்க முடியுது, எனக் கேட்கிற சமயங்களில் அதற்கும் சிரித்துக்கொள்வான்,அப்புறமாய் கேள்வி கேட்டவர்கள் செவிசாய்க்க மனமிருக்கிற சமயத்தில் சொல்வான், சிரிப்புங் குறது என்னையப்பொறுத்த அளவுக்கு ஒரு அருமறுந்து நண்பா, அதை யாருக்கும் கெடைக்காத வரமாத்தான் நான் பாக்குறேன்,உள்ளபடிக்கும் சொல்லப்போனா வந்த சிரிப்பையும் கலகலப்பையும் கௌரவம் பாத்துக்கிட்டு அடக்கி வச்சிக்கிட்டு மலச்சிக்கல் வந்தது போல முழிக்கிறவுங்க மத்தியில நான் இப்படி வெள்ளந்தியா சிரிக்கிறதுனால அது எனக்கு ஒரு பெரிய நஷ்ட மும் இல்ல, அப்பிடி சிரிக்காதவுங்களுக்கு அது ஒரு பெரிய லாபமும் இல்ல,

”வருஷமெல்லா கௌரவம்,கௌரவமுன்னு இல்லாத ஒண்ண அசிங்கம் முடிச்ச மூட்டையா கட்டித்தூக்கீட்டு திரியிறத விட்டுட்டு நல்லா வாய் நெறைய சிரிச்சி மகிழ்வோம்ங்குறது என்னோட விருப்பம்,தவுர அது ஒடம் புக்கு நல்லதும் கூட,ஏங் ஒடம்புக்கு நானா பாத்துக்கிற சுய வைத்தியம் அது.

அதுனாலத்தான் பல சமயங்கள்ல நான் விரும்பியோ விரும்பாமயோ வம் படியா சிரிச்சிக்கிருவேன்,

வாய் விட்டு சிரிச்சா நோய் விட்டுப்போகுதோ என்னவோ தெரியல,மனசு பிரியாயிரும்,அதுக்கப்புறம்என்னவேணும்,,?ப்ரியானமனசுலஎன்னவேணு
முன்னாலும் கூட கஷ்டமில்லாம தூக்கி உக்கார வச்சிக்கிறலாம்,

அத விடுத்து எந்நேரமும் அடுத்தவனப்பத்தி பொரணி பேசிக்கிட்டும், அடுத்த வன கெடுக்குறத மட்டுமே வேலையா வச்சிக்கிட்டு மனசு சூம்பிப் போயி எண்ணங்கள் அழுகிப்போயி கெட்டிக்காரன்ங்குற பேர்ல ஒரு மனக்கெட்ட குரூபியா அலையிறதுக்கு இப்பிடி சிரிச்சிப் பேசித்திரியிறதுனால எந்தக்காரி யமும் கெட்டுப் போயிறப்போறதில்ல,அப்பிடியே கெட்டுப்போனாலும் அது என்னளவுலதான்பாதிக்குமே தவுர பெரிசா ஒண்ணும் கெட்டுப்போயிறப் போற தில்லை,அதுனாலத்தான் இப்பிடி இருக்கேன் எனச்சொல்லும் போது ஆச்சரி யம் கொண்டார்கள் மண்டபத்தில் பேசிய அக்காவும் சூழ்ந்திருந்திருந்தவர்க ளும்,,/

அவர்களுக்கு புதிதாய் தெரிகிற ஒன்றை அவர்கள் முன் படம் விரிக்கும் போது அவர்களின் ஆச்சரியம் ஒன்றும் புதில்லை எனக் கடந்து விடுவான்.

இவன்அணிந்திருக்கிற கறுப்புவெள்ளையில்எப்பொழுதும் பளிச்சனவே தெரிந் திருக்கிறான்,

கறுப்பு வெள்ளையில் மட்டும் என இல்லை,அடர் நிறத்தில் பேண்ட் அணியும் போது வெளிர் நிறத்தில் சட்டை அணிவான்,அடர் நிறத்தில் சட்டை அணிகிர சயங்களில் வெளிர் நிற பேண்டே இவனது சாய்ஸாக இருக்கும்.

அதுவே இவனது தோற்றத்தை மேம்படுத்தியும் பளிச்செனவும் காட்டியிருக் கிறது இது நாள் வரை/

இதை மண்டபத்தில் உள்ளவர்கள் மட்டுமல்ல,பஸ்ஸில் வரும்போது தெரிந்த கண்டக்டர் ஒருவர் சொன்னார்,

சொல்லணுமுன்னு தோணிச்சி சொன்னேன் என்றார் சிரித்துக்கொண்டே/

அவரின் சொல்லையும் சிரிப்பையும் திருமணமண்டபத்தில் அந்த அக்கா பேசிய பேச்சையும் நிறைகுறைகளையும் இவன் மனநிறைவாய் ஏற்றுக் கொள்ளும் தருணங்களிலும் குறை பட்டு தெரிகிற தருணங்களிலும் நன்றாக இருக்கிறது உங்களுக்கு இந்த ட்ரெஸ் காம்பினேஷன் என சிலர் நேரில் சொல்லவும் பின்னால் பேசவும் கேட்டிருக்கிறான் பல சமயங்களில்/

இவனுக்கு மட்டும் என இல்லை, அனேகருக்கும் அதே கதி தான் போலும் ,இது போலான வேளைகளில் என ஓங்கி ஒலிக்கிற ஒற்றைச் சமாதானச் சொல் பெரும்பாலான நேரங்களில் இவனை ஆற்றுப்படுத்தியிருக்கிறது.

பொதுவாகவே இவனது பழக்கம் கொஞ்சம் அவக்,,,,,தொவக்,,,,,, என அள்ளி முடிந்து கொண்டு வந்து விடுவதில் முடிவதில்லை.கூட இருப்பவர்களிடம், உடன் பட்டு தென்படுகிறவர்களிடம் கொஞ்சம் அன்பு,நட்பு,பாசம்,தோழமை,,, எனஅள்ளி பைக்குள்ளாகவும் மனம் நிரப்பியுமாய் போட்டுக்கொண்டு வருகிற பழக்கத்தை கைகொண்டு வந்துள்ளான் இது நாள் வரை/

அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறான் இத்தனை வருடங்களாக,இனியும் அப்படித் தான் இருப்பான் போலும்.இம்மி பிசகாத இது வரையிலான பழக்கமும் நடவடிக்கையும்,இப்பொழுது வரை இவனில் பசையிட்டு ஒட்டிக்கொண்டிரு ப்பதாகவும் மனதுடன் நல்லுறவு இடுவதாயும்/

இந்த இருபதைந்து வருடங்களில் மாறாமலும் புதுப்புது அனுபவங்களாயும் புத்தம் புது நெசவிட்டுமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறதுதான்.

பொதுவாக இவனது சொல்லும் செயலும் எவ்வித நெருடுமற்றே ஓடிக் கொ ண்டிருக்கிறதுதான் இது நாள்வரை/

வந்தது வந்தாயிற்று இனிமேல் என்ன,இத்தனை வயது கடந்தபின்னும் பெரி தாகவும் புதிதாகவும் என்னதான் செய்து விடபோகிறோம் என ஒரு நாளும் ஒரு பொழுது எண்ணியதில்லை இவன்,

இன்று புதிதாய் பிறந்தோம் என்கிற நினைப்புதான் அன்றாடங்களின் காலை கள் இவனை ஆக்ரமித்திருக்கிறது.

அவ்வித ஆக்ரமிப்புக்களே இவன் கடக்கிற பாதைகளில் கிடக்கிற கல் மற்றும் முளைத்துக்கிடக்கிற அசிங்கங்கள் எல்லாவற்றையும் பிடுங்கியும் அகற்றியும் பிடுங்கி எறிந்து விட்டும் சமயத்தில் அதன் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்து விட்டு மாய் கடந்து போகச் செய்திருக்கிறது.

மதுரை ரோட்டை கடக்கும் போது ஞாபகம் வந்தவனாய் பஸ்டாண்ட் பக்க மிருக்கிற டீக்கடைக்கு செல்கிறான்,அங்கு சென்றும் டீக்குடித்தும் வெகு நாட்களாகிப் போனது,

டீக்குடிக்கப் போய் பால் பன் வாங்கி வந்தது தற்செயல் நிகழ்வா முன் முடிவு எடுக்கப்பட்ட செயலா என்பது தெரியாமலேயே/

12 Jul 2018

பூப்பின் வேர் பட்டு,,,,

இன்று ஹோட்டலில்தான் சாப்பிட வேண்டியிருக்கும் போலும்.

இங்கேயே என்றால் சட்டென சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு அழுத்தும் வேலை யை முடித்து விடலாம்,இனி கடைக்குப்போய் விட்டு வந்து வேலையை தொடுகிற போதும் அதை முடிக்கிற போதும் வேலையில் இருக்கிற சுவார ஸ்யமும் வேகமும் போய் விடும்,கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டுத் தெரியும், என்கிற இவனது நினைப்பை உணர்ந்தவராகவோ என்னவோ கனியண்ணன் சொல் கிறார்,

”சார் இனி என்னத்துக்கு கடைக்கிப் போயிட்டு,,,,,?இங்க இருக்குறத ஆளுக்குக் கொஞ்சமா பகுந்து சாப்புடலாம் வாங்க” என/

”பகுந்து சப்புட்டறலாம் அதுல ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லைண்ணே,ஆனா பகுந்து சாப்புடக்குடுத்த ஒங்களுக்கும் காணாது,பகுந்து சாப்புட்ட எனக்கும் காணாது ,அப்புறம் அரை கொறை வயித்தோட அனிமிக்கா திரிய வேண்டிய தாகிப் போகும்,இது எதுக்கு வம்பு ஒரெட்டுப்போயி நான் கடையில சாப்புட்டு வந்துர்றேன்,இனி வீட்டுக்குப் போயி வர்றதுன்னா அது நடக்குற காரியம் இல் லை, அது கெடக்கு வீடு அஞ்சி கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால/வேகாத வெயில்ல லொங்கு லொங்குன்னு போயிட்டு வர்றதுக்கு பேசாம ஒரு நூறு ரூவா செலவழிச்சி இங்கயே ஏதாவது ஒரு கடையில சாப்புட்டு வந்துர்லாம்ன்னு நெனைக்கிறேன்”என்றவனாய் மணியைப் பார்க்கிறான்.

கொஞ்சம் கழுத்தை வளைத்து தான் பார்க்க வேண்டியிருந்தது,மணியை/ இவன் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து கொஞ்சம் அப்படிப் பார்த்தால்தான் தெரியும்,

வேலை வேலை வேலை என்கிற சக்கர வியூக ஓட்டத்தின் நடுவே சிக்கிக் கொண்ட பொறி எலி போல் இவன் அமர்ந்திருக்கிற இடம்,

ஒரு மேஜை ஒரு நாற்காலி,அதன் பின்னாக அமர்ந்திருக்கிற இவன்,

இவன் முன்னே சற்றும் பின் வாங்காத தோற்றத்துடன் சற்றே முரட்டுத்தனம் காட்டிய படி காட்சிப்பட்ட மேஜை ட்ராயரும் அதனுள்ளே உரை கொண்ட பணமும்,/

பணம்,பணம் ,பணம்,,,,பணம் தவிர்த்து இங்கு மனங்கள் வேறெதுவும் இல்லை என்பதாய் ஒரு நாளொன்றுக்கு லட்சக்கணக்கில் பணம் வாங்கவும் பணம் கொடுக்கவுமாய் இருக்கிற இடத்தில் வேறெதுவும் எதற்கு,,,,மூச் விடப் டாது,/என்கிறது போல் காட்சிப்பட்ட அந்த இடத்தை இவன் போனதும் முடிந்த வரை கொஞ்சம் கலகலப்பாக்கி நிரப்புவான்,

”வாங்கம்மா,,,வாங்க சார்,,வாங்கண்ணே வாங்க தம்பி,,,, நல்லாயிருக்கீங்களா, ,,,? என்கிற சொல்லாக்கமும் செயலூக்கமும் இவனிடம் வேலையாய் வருகி றவர்களை கவர்ந்ததுண்டு சற்றே என நினைத்திருக்கிறான்,நினைத்து மகிழ்ந் தும் இருக்கிறான்.அனுவத்தில் கண்டும் கேட்டும் கூட இருக்கிறான்,

இதெல்லாம்மீறி அப்படிக்கேட்பது ஒரு நிறுவனத்திற்கு வந்து போகிறவர்க ளிடம் உண்டாக்கும் ஒரு சந்தோஷத்தேட்டம் என்பான் தெரிந்தவர்களிடம்,/

ஆனால் இதற்கு நேர்மாறாய் ”நல்லாயிருக்கீங்களா,,,” எனக்கேட்டு இப்பொ ழுது என்ன செய்யப் போகிறான் இவன்,நல்லாயில்லை என்று சொன்னால் என்ன செய்து விடுவானாம்,நன்றாக இருந்தால் மட்டும் என்னசெய்து விடுவா னாம்.,,, என்கிற வினாக்களைஉட்கொண்டவர்களைப்போல்பார்ப்பவர்களிடம் ஒடம்புக்குநல்லாயில்லைன்னா,எம்.பி.பி.எஸ்,,,,,ஸப்பாருங்க,,மனசுக்குநல்லா இல்லையில்லைன்னா மனநோய் மருத்துவர்கிட்டப் போயிக் கேளுங்க என் கிற ரெடிமேட் பதிலைச் சொல்லுவான்,

கேட்பவர்களும் இதற்கு சளையாதவர்களாக சிரித்துக் கொள்வார்கள்,”அட போங்க சார், நீங்க ஒருபக்கம் மூத்தது மிதிச்சி யெளையதுக்கு ஒண்ணும் ஆயிறப் போறதில்லங்குறது மாதிரி இருக்குற ஒங்க பேச்சும் சொல்லும் செயலும் எங்கள ஒண்ணும் செஞ்சிறாது சார்,மாறா ஒங்க சொல்லாக்கமும் ஒங்க செயலூக்கமும் ஒங்க அசைவும் எங்களுக்கு ஊக்கத்தக்குடுக்குமே தவி ர்த்து அதக் கேட்டு நாங்க மன சொடிஞ்சி போயிறவோ இல்ல மனத் தாங் கல் கொள்ளவோ போறதில்ல,நீங்க சொல்லுங்க, சும்மா,,,,” என்கிற பேச்சின் தேட்டம் நெசவூட்டம் கொண்டிருந்த ஒரு நாளின் நல்ல பசி மதியத்தில் நகை அடமானக்கடன் வாங்க வந்த முதியவர் ஒருவர் ”சார் இந்தப் பணம் படிப்புக் காகப்போகுது, மக புள்ள பேத்தியா டாக்டருக்கு படிக்கப்போறா, அவளுக்காகத் தான் இவ்வளவு அவசரமா,வீட்ல இருக்குற நகை நட்டப்பூராம் அரிச்சி எடுத்து கொண்டு வந்தேன்,அதான் கொஞ்சம் நேரம் ஜாஸ்தியா ஆயிப் போச்சி என்றவர்,,,,மொத மொத ஏங் குடும்பத்துல இருந்து ஏங் பேத்தியா டாக்ட ருக்குப் படிக்கப்போறா, அதுக்காக ஒதவப்போற இந்தப் பணத்த ஏதாவது ரெண்டு நல்ல சொல்லு சொல்லிக் குடுங்க என கையெடுத்துக் கும்பிட் டவரிடம், டாக்டருக்கு படிக்கப் போற ஒங்க பேத்தியா நல்லபடியா படிச்சி நல்ல பெரிய டாக்டரா வரணும்”,,,, என கைக்குள் பணத்தை வைத்தவாறே கும்பிட்டுக் கொடுத்த இவனிடம் அந்தம்மாள் பணம் வாங்குற போது அவளது கண்களில் நீர் திரையிட்டிருந்ததை பார்க்க முடிந்தது.

இது போல் நிறைய நிறைய நிறைந்து போனவைகளை சுமந்து கொண்டு நல்ல பசி நேரத்தை பசி நேரமாகவோ இல்லை பசியற்ற நேரமாகவோ கடந்து விட முயல்வதுண்டு/

அப்படியான நேரங்களில் கொஞ்சமாய் மடமடவென ட்ராயரில் இருக்கிற பணத்தை எடுத்து கொடுக்க வேண்டியவர்களுக்குக்கொடுத்து விட்டும் வாங்க வேண்டியவர்களிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டுமாய் கொஞ்சம் அண்ணாந்தும் கழுத்தை வளைத்துமாய் பார்த்த கடிகாரம் மணி இரண்டென சொல்லியும் எழுதியும் செல்கிறது.

காற்றின் திசைகளில் பரவி நின்ற அதன் சொல்லும் எழுத்தும் காலூன்றிய பொழுதுகளிலும் மணி அதே இரண்டாகவே/

“இரண்டு,இரண்டு இரண்டு,,,,,அதைக்கடந்தால் மூன்று மூன்று மூன்று என்கிற பெரும் வெளியை கடக்கும் முன் முன் பசி,பசி,பசி,,,,என்கிற சொல் நாற்றாங் கால் பதியனிடலாய் வயிற்றுக்குள் புது நடமிட்டு நிற்பதாகவும் புது உருவெடு த்து ஆடக்காத்திருப்பதாயும்.”./

இனியும் பொறுப்பதில்லை உணவுண்ண தாமதமாகிப்போன தனி ஒருவன் அலி நிலைக்கு போய் விடக்கூடாது என்கிற முன் ஏற்பாட்டில் சாப்பிட போவதே சாலச்சிறந்தது என்கிற மனோ நிலையில் சாப்பிட உட்கார்வான்.

வட்ட வடிவமாய் மணி சொன்ன கடிகாரம் தன் நிலையில் இருந்து தவறா தும் நிலை பிறலாமலுமாய் கண்ணுக்கழகாய் காட்சிப்பட்ட சின்ன முள்ளை யும் பெரிய முள்ளையும் அதன் துணையாய் அதன் தோள் மீது தட்டி ஆடிக் கொண்டோடும் விநாடி முள்ளையும் சேர்த்திழுத்து ஓயாமல் ஓடி நேரம் காட்டுகிற அழகை கவனிக்கிறவர்கள் அங்கு யாரும் இல்லை என குறை பட்டுக் கொண்டதாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது கடிகாரம்.

”நான் ஒரு பொருள் இருக்கிறேன் இங்கு உயிரற்ற காட்சியாயும் காலத்தின் சாட்சியாயும்/என்னை கொஞ்சம் கவனித்தும் உயர் உள்ளம் கொண்டு என் அழகை ஆராதித்தும் எனக்கு மடல் இடுங்கள் அல்லது அவசர குறிப்பொ ன் றை யார் மூலமாவதோ அல்லது புறாக்காலிலோ கட்டி அனுப்புங்கள், வாங் கிப் படித்து மகிழ்கிறேன்,

“வரையும் மடல் நீண்டு பட்டிருக்கும் சின்ன முள்ளின் முனையில் குண்டு பட்டு உருண்டிருக்கும் அதன் முனை அழகையும், அதை விட பெரிதாய் காட்சிப்பட்டு நீண்டிருக்கிற பெரிய முள்ளின் முள் முனை அழகையும் இவை இரண்டின் இருப்பையும் அர்த்தப்படுத்தியதாய் கூடவேயும் அவை இரண்டின் மீது உரசியும் அதன் தோள் தொட்டும் இடுப்புப் பிடித்துமாய் களி நடனமிட்ட படியுமாய் நளினம் காட்டி சென்று கொண்டிருக்கிற முட்கள் காலத்தை கை காட்டிமணி,மணி,மணி,,,,,,எனச் சொன்ன கடிகாரம் மணியண்ணன் எனச் சொல்லாமலும் நவாப்பழநிறம் காட்டாமலும் இதயம் தொட்டு பேசுகிறேன் என அங்கேயே நிற்காமலும் இடதும் வலதுமாய் மாறி மாறி வட்டமாய் பய ணித்தும் யூ டர்ன் அடித்தும் அட்டன்ஸனிலும் ஸ்டாண்டட்டீஸிலுமாய் வட்ட வடிவத்திற்குள் காலம் காட்டிக்கொண்டிருப்பதாக/

கொஞ்சம் அசந்தாலும் காட்டிக்கொண்டிருக்கிற காலம் காதல் மறந்தும் அதன் கூட்டு விட்டும் ,தோள் தவுவலும் இடுப்பொடித்தலுமான நடனமும் மறந்து நளினம் கெட்டு படக்கென கீழ் விழுந்து மேல் தாவியேறிப் போய் தேசாந் திரம் பூண்டு விடக்கூடாது என்கிற மனத்தேட்டத்திலும் கவலையிலுமாய் இவன் நிலையூன்றிக்கொண்டிருந்த வேளையில் மணி சொன்ன கடிகாரம் இவன் அன்று சாப்பாடு கொண்டு வரவில்லை என்பதை சொல்லிச்செல்கிறது,

”சாப்பாடு சாப்பாடு சாப்பாடு,,,,,,,அது இல்லாட்டி கூப்பாடு கூப்பாடு கூப்பாடு,,,, இதுதானா ஒங்களுக்கு,,,,இதவிட்டா வேறெதுவும் தெரியாதா,காலையில எந்திரிச்சோம், ஒரு வாக்கிங்,கீக்கிங் போனோம்,வீட்ல கூட மாட ஒத்தாசை யா ஏதாவது வேலை செஞ்சோம்ன்னு கெடையாது.ராத்திரி பண்ணண்டு மணி வரைக்கும் முழிச்சிருக்க வேண்டியது ,அப்புறமா காலையில எட்டு எட்டரை வரைக்கும் தூங்க வேண்டியது,எந்திரிச்சதும் அவசர அவசரமா குளிச்சிட்டு ஆபீஸ் போறேன்னு கெளம்ப வேண்டியது,இதுதான் ஒங்களுக்கு தெரிஞ்சது,,,”

“எத்தன தான் செய்யிறது,ஒத்தையில நானும்,காலையில எந்திரிச்சி பால் வாங்கீட்டு வந்து டீப்போட்டுக்கிட்டு இருக்கும் போதே தெருவுல வந்து நிக்குற தண்ணி ட்ராக்டர்ல தண்ணி புடிச்சிட்டு வரணும்.அது முடிஞ்சதும் அரிசிய தண்ணியில ஊரப்போட்டு பாத்தர பண்டங்கள கழுவி சுத்தம் பண்ணீட்டு அரிசிய குக்கர்ல போட்டு ஸ்டவ்வுல ஏத்தும் போது நீங்க எந்திரிப்பீங்க,

”ஒண்ணு நீங்க எந்திரிக்கிற நேரம் சமையல் மும்பரத்துல நான் இருப்பேன், இல்லநான் ஏதாவது கை வேலையா இருக்கும் போதுநீங்க எந்திரிப்பீங்க,நீங்க எந்திரிச்சி மொகம் கழுவி வர்றதுக்குள்ள ஒங்களுக்கு குடிக்க டீ ரெடியா வச்சிருக்கணும்,இல்லைன்னா ஐயாவுக்கு மூக்குக்கு மேல கோவம் வந்துரும்,

“அப்பிடித்தான் போன மாசத்துல ஒருநாளு டீக்கோண்டு வர லேட்டாயிரு ச்சின்னு கையில வச்சிருக்குற தண்ணிச்செம்பக்கொண்டு எறிஞ்சிட்டீங்க அது செவத்துல பட்டு பாத்தா வீடு பூராம் தண்ணியா சிந்தி சிந்துன தண்ணியில டீக்கொண்டு வந்த நானும் வழுக்கி விழுந்து,,,வழுக்கி விழுந்த என்னைய பிடிக்க வந்த நீங்களும் ஏங் மேல வழுக்கி விழுந்து ஒரே களேபரம் ஆகிப் போச்சி,

“விழுந்த வேகத்துல நீங்க என்னைய மொறைக்க,நான் ஒங்கள மொறைக்க ரெண்டு பேரும் மாறி மாறி மொறைச்ச மொறைப்பு அங்க சிந்திக்கெடந்த தண்ணியோட தண்ணியா காதலா கசிஞ்சுருகி ஓட ஆரம்பிச்சிருச்சி கொஞ்ச நேரத்துல,

“சரித்தான் எந்திரிச்சி டீயக்குடிங்க,புள்ளை இல்லாத வீட்ல துள்ளிகுதிச்ச கெழவனும் கெழவியும் போல ரெண்டு பேரும்,,,,,/கொடுமைடா சாமின்னு,,,,,/ சொன்ன பெரிய மகள அதட்டி சத்தம் போட்டு ரூமுக்குள்ல அனுப்பீட்டு ”அடியே இப்பிடியே ஈரத்துணியோடஎங்கயாவது ஒடிப்போயி இன்னொருக்க கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமான்னுல் கேட்டு கண்ணடிச்சவருதான நீங்க, அது கல்யாணத்து மேல இருக்குற ஆசையில கேட்டீங்களா, இல்ல,,,,,ஒங்களபத்தி தெரியாது எனக்கு,,,” என அன்று நடந்ததை திரும்பவும் ஞாபகப்படுத்தினாள். இப்படியான ஞாபகப்படுத்துதல்களும் ஈரம் கொண்ட நினைவுகளும் கொஞ்சும் கொஞ்சம் சுகமே/என்கிற நினைப்புடன் இருக்கும் போது

“சரி நான் இன்னைக்கி மதியம் கொண்டு போறதுக்கு சாப்பாடு ஒண்ணும் பண்ணல,காலையிலைக்கு மட்டும் ரெண்டு தோசை ஊத்தி வச்சிருக்கேன் சாப்புட்டுப் போங்க,இன்னைக்கி ஒரு நாள் மதியம் கடையில சாப்ட்டுக்கங்க, எனக்கும் கொஞ்சம் ஒடம்பு சரியில்ல,தவிர பெரியவளும் காலேஜ் லீவுன்னு சொல்றா,நாங்க இங்க கடையில வாங்கி சாப்புட்டுக்கிர்றோம்,பெரியவ இன்னும் கடைக்கின்னு போயி வர்றதுக்கு யோசிக்கிறா,சின்னவ மாதிரி கூச்ச மத்து கடை கன்னின்னு போயி வர மாட்டேங்குறா,அதெல்லாம் ஒரு பிரச் சனை இல்ல,நாங்க பாத்துக்கிர்றம்,அவசியம்ன்னு வந்தா கடைக்கி என்ன சந்திர மண்டலத்துக்குன்னாலும் போயித்தான ஆகணும்.எனக்கூறிய அவளை ஏறிட்டவன் அவளது புடவையிலிருந்து கீழே விழப்போன பூவை எட்டிப் பிடித்து திரும்பவும் புடவையில் பொருத்தி வைத்து விட்டுக் கிளம்புகிறான்/

6 Jul 2018

நிஜத்தின் தேட்டங்களில்,,/

படியேறும் போது வந்த சப்தம் இவனை பின்பக்கமாய் பிடித்துதிழுத்து பதில் சொல்ல வைக்கிறதாய்,/

சொன்ன பதிலுக்கும் கேட்ட சப்தத்திற்குமாய் செவிசாய்த்த புலன் விசார ணைகளில் பட்டுத் தெரிவதாய்,,,/

பொதுவாகவே இவன் இரண்டு அல்லது மூன்று மூன்றுபடிகளாகவே ஏறி பழக்கப்பட்டுப் போனவன்/

வீட்டிலும் சரி அலுவலகத்திலும் சரி.அப்படித்தான் அவனது பழக்கம்,அலுவ லகத்தில் கொஞ்சம் பரவாயில்லை,வீடானால் விடாப்பிடியாக மூன்று முன்று படிகளாகத்தான் ஏறி மாடிக்குப்போவான்,

ஒரு அதிகாலைபொழுதில் தண்ணீர் மோட்டாரைபோட்டு விட்டு மாடிக்குபோ டேங்கில் எவ்வளவு நீர் இருக்கிறது எனப்பார்க்கப் போனவன் வழக்கம் போல மூன்று மூன்று படிகளாக ஏறிப்போனான்.

அதை பார்த்துவிட்ட மனைவி இப்ப என்ன அவ்வளவு அவசரமா ஏறீப்போயி எந்தக்கோட்டையப்புடிக்கப்போறீங்க,சும்மா நிதானமா ஒவ்வொரு படியா ஏறித் தான போங்க ,வயசான காலத்துல இப்பிடி ஏதாவது கிரித்திர்யம் பண்ணிக் கிட்டு கீழமேல விழுந்து வைக்காதீங்க,அப்புறம் நாந்தான் தூக்கி சொமக்கணும் என்பாள்.

"அப்பறம் நீ தூக்கி சொமக்காம அதுக்குன்னு ஒரு ஆளையா வைக்கமுடியும் என கண்ணடித்த போது இன்னும் இது வேற ஆசையாக்கும்,மீசை நரைச்சி காதுலயும் கண்ணத்துலயும் குத்துறது காணல,இதுல ஆளுக்கேக்குதாக்கும் ஆளு,,,"என கையிலிந்த விளக்குமாரை தூக்கி அவனை நோக்கி எறிவாள்,

எறிந்த விளக்குமாறின் விசைக்கும் வேகத்திற்கும் கொஞ்சம் விலகியும் பயப்படுவது போலவுமாய் நடித்து விட்டு மாடிப்படியில் விழுந்த மாறை மாடியிறங்கி வரும்போது கையிலெடுத்துக்கொண்டு வருவான்.

”ஒங்களுக்கென்னங்க ஒடம்புக்குத்தான ஆகுது வயசு,மனச இன்னும் யெள மையாத்தான வச்சிருக்கீங்க,நீங்க மூணு மூணு படியென்ன நாலு நாலு படி கூட தாவி ஏறலாம் எனச் சொல்லுவாள் விளக்கு மாறை கீழே எடுத்து வந்து தரும் போது/

நாலு நாலு படியா ஏற எனக்கு ஆசைதான் ,நீ விடுவயா என மறு படியும் கண்ணடிக்கும் பொழுது பெரிய மகள் வந்து சப்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்து விடுவாள்.

ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா,ஏதாவது ஒரு சின்ன சாக்கு சந்தர்ப்பம் கெடச்சிறக் கூடா தே,,,ஒடனே ரெண்டு பேரும் சந்துல சிந்து பாட ஆரம்பிச்சிருவீங்களே, தலை க்கு மேல வளந்த பொம்பளப்புள்ளைங்க நாங்க ரெண்டு பேரு இந்த வீட்ல தான் இருகோம்ங்குறத கொஞ்சம் நெனைப்புல வச்சிக்கங்க என்பாள் இடுப் பில் கை வைத்துக்கொண்டே/

இப்படியாய் பேச பெண்பிள்ளைகளை எத்தனை வீடுகள் அனுமதித்திருக்கி ன்றன, அல்லது எத்தனை வீடுகளில் பெண்பிள்ளைகள் இப்படி பேசுகிறார்கள் உரிமையுடன் என நினைத்தவனாய் பேசிய பேச்சின் ஈரம் காயாயமல் ஓடி வரும் மகளை அருகில் அழைத்து தலை கோதி முத்தமிடுவான்,

ஊம்,சும்மா கெடங்க அதென்ன பழக்கம்,அது முத்தம் கித்தம் குடுத்துக்கிட்டு ,ஏய் போடி வீட்டுக்குள்ள ஆளப்பாரு ,போயி காலேஜிக்கு கெளம்புற வழியப் பாரு என அதட்டுகிற இவனது மனைவி கொஞ்சம் கறார் காட்டியே இருங்க பொம்பளப்புள்ளைங்ககிட்ட என்பாள்,ஒங்களப்போல மூணு மூணு படியா தாவித் தாவி ஏறிபோக வைக்கணுமின்னு நெனைக்காதீங்க,கீழயிருந்து கால் வைக்கிற மூணாவது படியப்பத்தி நிதானிக்கிற மனசும் தன்மையும் ஒங்க கிட்ட இருக்கு,ஆனா அதுககிட்ட அது கெடையாது,அதுகளச்சொல்லி குத்தம் இல்ல அதுக வயசு அப்பிடி,நம்மளும் அத கடந்துதான வந்திருக்கம்,அதுனால அதுகளுக்கு தெரியாமலேயே கயிற கொஞ்சம்இழுத்துப்புடிச்சிக்கங்க என் பாள்.

இரு சக்கர வாகனத்தை அலுவலகத்தின் வாசலாய் தெரிகிற போர்ட்டிக் கோவில் நிறுத்தி விட்டு அங்கிருந்து முளைத்தெழுந்து காட்சிப் படுகிற படிக் கட்டுகளில் தரை தளத்திலிருந்து இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது படிக்கு தாவி ஏறுவான்,

போர்ட்டிகோவில் சின்னதானதொரு பிரச்சனை,இடம் காணவில்லை ,இவன் வேலை பார்க்கிற அலுவலகத்தின் அருகிலிருக்கிற இன்ஸீரன்ஸ் ஆபீஸில் பணி புரிகிறவர்கள் வாகனம் வைக்கவும் இதுதான் இடம்.

நுழைய முடியாத வாசலில் ஒரு சாய்த்துக்கொண்டும் பக்க வாட்டாக உடம் பை தள்ளிக்கொடும் செல்வது போல் இரு சக்கரவாகனத்தை இடித்துக் கொண்டு வைக்க வேண்டும்.

இல்லையெனில் போர்ட்டிகோவின் அருகிலிருக்கிற மூத்திர சந்தில்தான் வைக்க வேண்டும்,

நல்ல சந்தாக இருந்தது இப்பொழுது அப்படி ஒரு அடை மொழி பெயருடன் உருவெடுத்து நின்றது ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமே/

நகராட்சியின்இடத்தில் பெட்டிக்கடை இருக்கிறது,கடைகுப்பின் இருக்கிற தெரு வாசிகள் நடந்தும் வாகனங்களில் செல்லவும் வெகுவாக சிரமம் கொள்கி றார்கள் என யாரோ சிலர் எழுத்தில் சமர்ப்பித்த மனு அந்த சந்தின் முன் வாசலில் இருந்த பெட்டிக் கடையை எடுக்க வைத்து விட்டது,

ஒரு நாள் அதிகாலை ஆறுமணிக்கு நகராட்சியின் லாரியில் வந்து தாயை விட்டு இழுத்துச்செல்கிற பிள்ளையைப்போல முளைவிட்டிருந்த மண்ணி லிருந்து கடையை வம்பாக பிரிதெடுத்து தூக்கிச் சென்றார்கள்,

பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக அழுத பிள்ளைக்கு பால் கொடுக்கும் தாயாகவும்,தாதியாகவும் டீயும் வடையும் சமோசாவும் ரவாப்பணியாரமும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த அந்தக்கடையின் வாழ்வு லாரியில் தூக்கிப்போன அன்றோடு முடிந்து போனதாய் வருத்தம் கொண்டார்கள் அந்தப் பகுதியில் இருந்தவர்களும் சாலையில் போவோர் வருவோரும்/

காலையில்ஐந்தரை ஆறு மணிக்கெல்லாம் சூடாய் ரவாப்பணியாரம் ரெடி யாகி விடும்,மில்லில் காலை சிப்ட் வேலை முடிந்து போகிறவர்க ளுக் காக, அது என்பார் கடைக்காரர், அதுதான் வேலை முடிந்து வீட்டுக்குத்தானே போகிறார் கள் பின் ஏன் இடை நிலை ஏற்பாட்டாக இந்தரவாப்பணியாரம் என்றால்,,, ”மொத நா ராத்திரி எட்டு மணிக்கு வேலை க்கு வர்றவுங்க மறுநா விடிஞ் சதும் ஆறு மணிக்கு மேலதான் மில்லுல யிருந்து வேலை விட்டு வெளியே றுவாங்க, எட்டு மணி நேரம் நான்ஸ்டாப்பா வேலை பார்க்குறப்ப அவங்க ஒடம்போட ஒட்டு மொத்த அவயங்களும் இயங்கும்.அப்பிடி வேலை செய்யிற அவுங்க இப்பிடி ஏதாவது வயித்துக்கு யெறை போட்டாத்தான் பசியை ஈடுகட்டமுடியும்.இலைன்னா அவுங்க செய்யி ற வேலைக்கு கைகால் நடுக்க மெடுத்து ஒடம்பு ஆடிப்போகும் ஆடி / இத்தனைக்கும் அவுங்க நடு ராத்திரி இல்லையின்னா அதிகாலை மூணு மணியளவுல சாப்பிடுவாங்க, இன்னும் சிலர்ன்னா பணிரெண்டு மணிக்கு ஒரு தடவையும் அதிகாலை மூணு மணிக்கு ஒரு தடவையுமா சாப்பிட்டுட்டு வேலை செய்வாங்க, எனக்குத் தெரிஞ்சி அப்பிடி வேலை செய்யிறவுங்கதான் அதிகம். பொது வாவே பகலை விட ராத்திரி கண் முழிச்சி வேலைபாக்குறப்ப அதிகமா பசிக் கும் அத மட்டுப் படுத்தத்தான் இது,,” என்பார் கடைக்கார்,

ரவாபணியாரம் முடிந்து பருப்பு வடை உளுந்த வடை,வெங்காய வடை.. என என உருவெடுத்து வீற்றிருக்கும் கடையில் ஒரு கடி, ஒரு குடி என்கிற உயி ரோட்டத்திலும் உறவிலுமாய் ஒடிக்கொண்டிருந்த கடையை எடுத்த அன் றிலிருந்து நன்றாக இருந்த அந்த சந்து மூத்திர சந்தாக உருவெடுக்க ஆரம்பி த்துவிட்டது,

அந்தசந்தில் இரு சக்கர வாகனத்தை வைத்து விட்டு வந்தால்அடிக்கிற வெயி லுக்கும் பெய்கிற மழைக்கும் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் வண்டி/

அப்படியேகாய விட்டாலும்வண்டி சவண்டி ஆகிப் போகும்/ அதற்குப் பயந்தே இன்ஸீரன்ஸ் ஆபீஸ்க்காரர்கள் யாரும் வண்டி கொண்டு வருவதில்லை, அப்படியே கொண்டு வந்தாலும் கூட அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருக்கிற சைக்கிள் ஸ்டாண்டில் நிறுத்திவிட்டு வந்து விடுவார்கள். இவன்அப்படியெல்லாம் நிறுத்தாமல் போர்ட்டிக்கோவில்தான் வைப்பான், அப்படி வைக்கும் போதெல்லாம்இவனுக்கு ஏற்படுகிற பிரத்யோகப்பிரச்சனை யாக இன்ஸூரன்ஸ் கம்பெனியிலில் வேலை செய்கிற அன்னநாதனின் சைக் கிள்தான் இவனுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் .,

இவனில் சம வயது குறைவாக இருக்கிற அவன் இவனுடன் சரியாக வாயாடுவான்,

“ஏய் இது வண்டி வைக்கிறதுக்குன்னு இருக்குற யெடமுல்ல,இங்க கொண்டு வந்துசைக்கிள வைச்சிருக்குற,,,” எனச்சொன்னால் அட போங்கண்ணே வண்டி யாம் பெரிய வண்டி,ஆயிரம்தான் நீங்க பெரிய வண்டி சின்ன வண்டின்னு வச்சிருந்தாலும் சைக்கிள் போல வருமாண்ணே, வண்டியில நீட்டுன காலும் நீட்டுனகையுமாவெரைப்பா போகலாம் ,வரலாம் .அவ்வளவுதான்.ஆனா சைக் கிள் மிதிக்கிறது ஒடம்புக்கு எவ்வளவு தூரம் நல்லது,நல்ல ஒரு எக்ஸர் ஸைஸீ,அத விட்டுட்டு வண்டியாமுல்ல வண்டி,,” என்பான்.

அவன் சொல்வது போல் இவனுக்கும் மனதிற்குள்ளாய் மெலிதான ஆசை ஒன்று விதையிட்டுக்கொண்டே இருக்கும்தான்.

“ஒரு நல்ல சைக்கிளாய் வாங்க வேண்டும் ,எங்குபோனாலும் சைக்கிளில்தான் இனி போக வேண்டும்” என்றெல்லாம் இத்தியாதி இத்தியாதியாய் இவன் கண்ட கனவு இன்று வரை தண்ணீரில் எழுதப்பட்ட எழுத்தாக ஆகியிருக் கிறதே தவிர நிஜத்தில் கை கூடவில்லை/

என்றாவது ஒரு நாளில் கை கூடட்டும் என விட்டு விட்டு விட்டான், இரண்டு அல்லது மூன்றுமூன்று படிகளாக சேர்த்து மாடியில் இருக்கிற அலுவலக த்திற்குச்செல்கிற பத்தும் பத்துமான இருபது படிகளுக்கும் தாவி ஏறுவான்.

இப்பொழுது என இல்லை, இந்த அலுவலகத்திற்கு பணிக்குச்சேர்ந்த சிறிது நாளிலிருந்து அந்த நடை முறையை பழக்கமாகவே வைத்திருந்தான்.

ரவி சார் கூடச்சொல்லுவார்,”ஏன் மொத்தத்துக்கும் ஒரு கயிறு கட்டி ஏறீர வேண்டியதுதான,இல்லைன்னா கால்ல ஸ்பிரிங்க வச்சிகிட்டு ஒரே தவ்வா தாவுனா நேரா மாடிக்கே போயிருறலாமுல்ல” என/

ஒற்றை மனிதரின் கூட்டு உழைப்பிலும் சுழற்சியிலும் ஒட்டு மொத்த அலுவ லகமும் இயங்கிக்கொண்டிருந்த நேரம்,இவன் அந்த அலுவலகத்தில் ஜாயின் பண்ணிய பொழுது அவரின் உழைப்பையும் சுழற்சியையும் பிறர் அறிய இவனுக்கு கை மாற்றிவிட்டவர்,

உழைப்பையும்,உழைப்பின் மகத்துவத்தையும் மனம் வலிக்காமல் கற்றுக் கொடுத்ததோடு அதை மிகவும் நேசித்த அறிய மனிதர்,”சாக்கடை அள்ளுற வேலையா இருந்தாலும் அதுக்கு உண்மையா இருக்கணும்,அப்பத்தான் வாங் குற சம்பளமும் திங்கிற சோறும் ஒடம்புல ஒட்டும்” என்பார்.

வாஸ்தவம்தான் அவர் சொன்னது என பின் நாட்களில் புரிந்தது,

இவன் வேலை பார்க்கிற அலுவலகம் அல்லாத வேறொரு அலுவலகத்திற்கு செக் மாற்றப்போன நாள் அன்றில் கொஞ்சம்உடல் நிலை மோசமாகி அங்கேயே மயங்கி விழுந்து விட்டான்,

விஷயம் கேள்விப் பட்டும் ,தகவலறிந்தும் வந்து விட்டார் ரவி சார்,சரி போங்க,நேரா ஆஸ்பத்திரிக்கு போயிட்டு வீட்டுக்குப்போங்க இனிம ஆபீஸிக் கெல்லாம் போக வேண்டாம் என்றார்,

அந்த ”போங்கவில்,,,” இருந்த அன்பும் பிரியமும் வாஞ்சையும் இப்பொழுது வரை இவன் தோள் தட்டியும் மனம் தட்டியும் நகர்த்திச் செல்வதாக,,/

அழைத்தது சாரதியாகவும் திரும்பிப்பார்த்தது இவனாகவும் ஆகிப் போகி றார்கள் அந்த இடத்தில்/

ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் பக்கம் வந்து விடுகிற இவன் டீக்கடை மற்றும் நண்பர்கள் இன்னும் இன்னுமாய் எதில் ஒன்றிலாவதான கவனத்து டன் இருந்து விட்டு அலுவகத்தில் உரை கொள்கிற பொழுது மனது கொஞ்சம் சாந்தம் கொண்டும் ஆசுவாசப்பட்டுமாய்,,,/

அந்த ஆசுவாசத்தில் படர்கிற செடியில் மொட்டுவிட்டு மலர்ந்து நிற்கிற பூக்கள் மனம் முழுவதும் மனம் பரப்பிச்சிரிப்பதாக/

கிடந்து படர்ந்திருக்கிற பூக்களின் பூப்பும் மலர்வும் வெடித்துச் சிரிக்கிற அதன் சிரிப்பும் அதன் பாந்தத்தை ஒட்டி வைத்திருப்பதாய் தெரிகிறதுதான் அந்த நேரத்தில்/

சாராகிப்போன சாரதி தினந்தோறுமாய் பார்க்கக் கிடைக்கிறான்தான், சாரதிக் கண்ணு,சாரதிக்குட்டி,தம்பி சாரதி,,,என்பதுதான் இவன் அவனுக்கிட்டிருக்கிற அடை மொழிகளும் கூப்பிட்டழைக்கிற பெயர் விழிப்பிகளும்/

வழித்து வாரப் பட்டிருக்கிற தலைமுடியில் தூக்கிக்கொண்டு நிற்கும் ஒற்றை முடியும் பென்சிலால் வரையப்பட்டிருந்தது போலிருந்த இளம் மீசையும் ஒல்லியான உடம்பில் சேர்த்து வைத்துதைத்தது போல் ஒட்டிக் கொண் டிருக்கிற கட்டம் போட்ட சட்டையும் அதற்கு தகுந்தாற்போல் மேட்சாக ஒரு பேண்ட்டிலுமாய் அவன்எப்பொழுதும் துள்ளாலாய் பார்க்கக் கிடைக்கிறான் தான்,

என்ன கண்ணு என்ன விஷேசமா,,,,,,,,?என்றால் இல்ல சார்,அப்பிடியெல்லாம் என கொஞ்சமாய் வெட்கப்பட்டுக் கொள்வான். நல்லாயிருக்குப்பா ஒனக்கு இந்த பேண்ட்டும் சட்டையும் என்றால் அதே சிரிப்பும் அதே கொஞ்சமான நாணப் பட்டுக்கொள்ளலும் அவனுக்கே அவனுக்கானதுதான் போலும்.

“நீங்கதான் சொல்றீங்க சார்,எனக்கு என்னவோ பெரிசா ஒண்ணும் தெரியல சார்,இன்னும் சொல்லப்போனாவெறுத்துபோகுதுசார் இந்த பேண்ட் சட்டைய போட்டுக்கிட்டு வெளியில திரியிறதுக்கு,,,”என்பான்.

வாஸ்தவம் தானோ அவன் சொல்வதும் என நினைக்கத் தோணுகிற நேரங் களில் அவனிடம் இருக்கும் பேண்ட் சர்ட் எத்தனை என கேட்டு விட மறந்து போனோமே என நினைக்கத்தோணுவது உண்டு.

முதல்படிதாண்டி இரண்டாவதில் கால் வைக்காமல் மூன்றாவது படியேறி கடக்கையில்தான் சாரதியின் சப்தம் இவன் முதுகு படர்ந்து செவி தொட்டு கவனம் இழுத்து திருப்புகிறது,

திருப்புவதற்குள் சாரதி சொன்ன வணக்கம் சார் என்கிற சொல்லுக்கு சார் வணக்கம் என பதில் சொல் உதிர்த்து விட்டுதான் திரும்பினான் இவன்.

திரும்பினால் அங்கே சாரதி ,அவனுக்குறிய அடையாளத்துடன்,/

“என்ன சார் என்னையப்போயி சார்ன்னுட்டீங்க,,,” என சங்கடப்பட்டான், ”இருக் கட்டும் கண்ணு ஒன்னைய சார்ன்னு கூப்புடக்கூடாதா, இல்ல நீயி சார் ஆக மாட்டயா ஒரு நாளைக்கு” எனக் கேட்கையில் சாரதி சொல்கிறான்,

”வேணாம் சார் சாரதிக்கண்ணுன்னு கூப்புடுற வார்த்தையில இருக்குற ஒட்டு தலும் பிரியமும் ”சார்ல” இல்ல சார்,,,” எனச்சொல்லிவிட்டு படியேறி கடந்து விடுகிறான்,

இவனை பின் தள்ளிவிட்டு,கடந்து போன சாரதியை பார்த்தவாறு படியேறா மல் அப்படியே உறைந்து நிற்பவனாய் இவன் ,,,/

28 Jun 2018

திருஉரு,,,,

அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்புகையில் மாலை மணி ஐந்து முப்பது ஆகியிரு ந்தது.

அழுத்துகிற வேலை பழுவை அழுத்தமற்ற மனோநிலையில் செய்து முடித்து விட்டு மீண்டெழுந்து வீட்டிற்குக் கிளம்புகிறான்.

கோர்த்திருந்தபூக்களை சேர்த்து கட்டியிருந்த நூலின் இறுக்கத்திலிருந்து விடு படுவதும் இறுகமற்று இருப்பதும் நல்லதனம் காட்டிய விஷயமாகவே/

அலுவலகத்தில் ஒட்டு மொத்த இருப்பும் இன்மையும் இவனில் பொதிந்திரு க்க இவன் அலுவகத்தை விட்டுக் கிளம்பும் போது டீக்கடைப்பையன் டீ ஆர்டர் கேட்டு வருகிறான்.

பூஞ்சையான உடல்,சின்னப்பையன்.நன்றாக இருந்தால் அவனின் வயது பதிமூன்று இருக்கலாம்.படிக்க வேண்டிய வயதில் பிழைப்பின் அவசியம் கருதியும்,அழுந்தி வாழ வாய்க்கபெற்ற வாழ்க்கையின் அவசியம் கருதியும் டீக்கடைக்கு வேலையை தத்தெடுத்துக்கொண்ட அவன் அலுவகத்தில் இருக் கிற அத்தனை இருக்கையில் இருந்த இருபதிற்கும் மேற்பட்ட எல்லோரிட மும் டீக்கும் காபிக்குமாய் ஆர்டர் எடுத்து விட்டு இவனிடம் வந்த போது இவன் சொல்கிறான் ”வேணாம் டீ எனக்கு ,இதோ இன்னும் ஒரு சில நிமிடங்களில் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறிவிடுவேன்,ஆகவே” ,,,,,,,,, என புள்ளி வைக்காமல் வார்த்தையை முடித்து விட்டுக்கிளம்புகிறான் அவ் விடம் விட்டு மைதானத்தை விட்டு வெளியேறிய பந்தாக,,,,/

டேபிளையும் சேர்களையும் கணிணியையும் இன்னும் சில எழுது பொருட்க ளையும் கடந்து செல்லும் போது திறந்துநின்ற அலுவலகத்தின் இரட்டைக் கதவில் இடது பக்கக்கதவின் கை பிடி ஓரம் தெரிந்த அழுக்கு நவீன ஓவியம் போலவும் அதன் பின்னால் வாசலை ஒட்டி இருந்த மண்ணெண்னை கேனும் அதை ஒட்டித்தெரிந்த பிளாஸ்டிக் புனலும் ஓவியத்திற்கு அழகு சேர்த்ததாயும் தனித்டு நின்ற இன்னொரு ஓவியம் போலவும் ஆகித் தெரிந்தது.

கதவின் கை பிடியை பிடித்தவனாய் வெளியேறுகிறான் அலுவலகம் விட்டு,,/

ஊருக்குச் செல்ல வேண்டும்,இவன் நிற்கிற இடத்திலிருந்து சரியாக ஐந்து கிலோ மீட்டர் இருக்கும் ஊருக்கு .இவன் அடிக்கடி சென்றதில்லையானாலும் கூட அவசியம் நேர்கிற போதும் சந்தர்ப்பங்களிலும் அவசிய அவசரங்களின் அழுத்தத்திலும் சென்று வந்திருக்கிறான்,

அலுவலத்தின் உள்ளிருந்து இரு சக்கர வாகனத்தை வெளில் எடுத்து கிளம் புகிறான் கூட்டிலிருந்து வெளிக் கிளம்பும் பறவையைப்போல/

இறக்கையின் வீச்சும் சுழற்சியும் காற்றின் வேகம் அறுத்து செல்வது போல செல்கிறான் வீறு கொண்டு/

இவன் செல்கிற வேகத்தில் சென்றால் அடுத்த கால் மணிக்கும் குறைவான நேரத்தில் ஊரில் இருக்கலாம்.

ஒரு ஊரில் ஒருவன் குடியிருப்பதற்கும் ஒரு ஊர் ஒருவனை வளர்ப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருப்பதாய் சொல்வார்கள்,இவன் விஷயத்தில் ஊரே ஒன்று கூடி இவனை வளர்த்தது.

ஆமாம் சாப்பாடு மற்றும் துணி மணிகள் மற்றும் இதர இதரவைகளை சொந்த வீடு தந்த போதும் கூட பொதுவான அறிவையும் மனித முகங்களின் உள் விலா சங்களையும் மனித மனதின் உள் ஆழத்தையும் கற்றுக் கொடுத் ததும் அறிமுகம் செய்து வைத்ததும் ஊர்தான்,

அந்தவகையில் இவனுக்கு ஊர் மேல் எப்பொழுதும் ஒரு தனி மதிப்பும் பிரிய மும் இருந்தது,

சிறிது வேகம் கூட்டியே சென்று கொண்டிருந்தான், ஊருக்குச் செல்கிற வழியில் இரண்டு பக்கமுமாய் அடை கொண்டிருந்த காடுகளில் காட்சிப்பட்ட வெள்ளாமையை அழித்து அதன் மீது கட்டிடங்கள் கனரக மற்றும் மித ரக இயந்திரங்களை ஒரு சேர அடை கொண்ட மில்களும் சிறியதும் பெரியது மான வீடுகளுமாய் இருந்தன,

காட்சிப்பட்டவீடுகளின் வெளிப்புற சுவர்களில் பூசப்பட்டிருந்த வர்ணங்கள் இவன் மனதைப்போல் கலர்க்கலராகவும் புதிது பட்டும்/

ஊருக்குச் செல்கிறது வரை இது போல் பராக்குப்பார்த்துக் கொண்டேதான் சென்றான்.

இந்த வயதிலும் யார் ,என்ன, எங்கே, என்னது, ஏன், எப்படி,,,,,என பாராக்குப் பார்க்க வாய்க்கப்பெற்ற பாக்கியமும் உயர்தனமும் கிடைத்திருப்பது ஒரு வரம் போலவே,,,,,,என நினைத்து மகிழ்ச்சி கொள்வதுண்டு சமயத்தில்/

இவன் ஊருக்குச்சென்ற நேரத்தில் அனைவரும் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டி ருந்தார்கள் தெருக்குழாய்களில்.

ஊர் பொதுக்கிணற்றில் வாளிபோட்டு இறைத்த நீரை இப்பொழுது தெருக் குழாய்கள் தந்து கொண்டிருந்தன.கிராமத்தின் திண்ணைகள் ஓரம் சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த கலப்பைகள் இருந்த இடத்தில் இருசக்கர வாகனங்கள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன,

நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த இரு சக்கர வாகனத்தோடு இரு சக்கர வாகன மாய் இவனது வாகனத்தையும் நிறுத்தி விட்டுஅம்மாவீட்டிற்கு செல்கிறான், பூட்டிக் கிடக்கிறது வீடு.சாவியை பையிலிருந்து தேடி எடுத்து திறக்கிறான் கதவை. திறந்த கதவு படியேறி இவனை உள்ளே வரச்சொல்லி அழைத்ததும் மெய் சிலிர்க்கச் செல்கிறான் வீட்டிற்குள்/

அங்கு அம்மா இல்லை, மாறாக புத்தம் புதிதாய் பெயிண்ட் அடிக்கப்பட்டிருந்த வீட்டின் எதிர்ப்புறச் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த போட்டோவில்,மாலைக்குப் பின்னால் வாய் கொள்ளாத வெள்ளந்தியான சிரிப்புடன் ரூபமாயும், அரூப மாயும் மாறி மாறி காட்சிப்பட்டார்,

“இனி அவர்கள் இருந்த இடத்தில் அவர்கள் இல்லை,அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடம் வெற்றிடமாகவே,அவர்கள் நின்ற இடமும் நடந்த இடமும் இனி வெற்றிடமாகவே/,அன்பும் பிரியமும் வாஞ்சையுமாய் அவர்கள் இட்ட சோறும் குழம்பும்,வெஞ்சனமும் இனி காணக்கிடைக்கப்போவதில்லை. இடுப் பில் கைவைத்துஅரட்டி சண்டை போட்டுவாதிட்ட நாட்கள்இனி வரப் போவ தில்லை, வாழ்நாள் முழுக்கவுமாய் பிள்ளைகளை வளர்க்கவும் ஆளாக்கவும் அவர்களை நல்லதான ஒரு இடத்தில் அமர வைக்கவுமாய் பாடு பட்டு ஓடாய் தேய்ந்த அந்த திரு உரு இனி காணக்கிடைக்கப்போவதில்லை. மறையப் போவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு வரை தனி ஆளாய் உறை கொண்டு தன்னையும் தன் குஞ்சுகளையும் இறக்கைக்குள் வைத்து பாது காக்கிற தாய்க் கோழியாய் தன்னை உருவகித்துக்கொண்ட ஈர உள்ளம் இனி காணக் கிடைக் காதுதான் என்கிற நினைப்புடன் அவர்கள் வாழ்ந்து மறைந்த அந்த வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு படியிறங்குகையில் தடுக்கி விட்ட ஒற்றைக்கால் அவர்களின் அந்திமத்தில் இறுக்கிப்பிழியப்பட்ட கறும்புச் சக்கையாய் படுத்தி ருந்த கட்டிலை நோக்கி முன்னேறி தொட்டுக்கும்பிட்டு வருமாறு பணிக்கிறது,

அவ்வாறே செய்து விட்டு வீட்டை விட்டு வெளிவரும் முன் அம்மாவின் திரு உருவப் படத்திற்கு முன் விளக்கேற்றி வைத்து விட்டு படியிறங்குகிறான் கதவை பூட்டி விட்டு/

பூட்டி கொள்ள மறுத்த கதவின் உள்ளிருந்து பக்கவாட்டாக எட்டிப்பார்த்த அம்மாவின் திரு உரு இவன் கன்னத்தை அழுந்தப்பற்றி முத்தமிடுகிறது வாஞ்சை மிக,,,/

கண்ணீர் மல்க முத்தத்தை ஏற்றுகொண்ட இவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த் தவாறே வருகிறான்,போய் வாருங்கள்,தாயே போய் வாருங்கள் என்கிற சொல் தாங்கியும் மறைந்து நான்கு நாட்கள் ஆகிப்போன தாயின் திரு உருவை மனதில் ஏந்தியவனாயும்,,,,/

24 Jun 2018

ஒற்றைக்கொன்றை,,,,,


தண்ணீர் ஊற்றினார்,

ஊற்றிய தண்ணீர் பச்சைத்தண்ணீரோ அல்லது சுடு நீரா இல்லை மினரலா அல்லது சாதாரண போர் வாட்டரா தெரியவில்லை.அது தெரிந்தும் அந்த நேரத்தின் தேவைக்கு பெரிதாய் ஒன்றும் உதவிவிடப் போவ தில்லை,

டீக்கிளாஸ் கழுவிய நீரின் மிச்சத்தை ஊற்றினார்,ஊற்றிய கைக்கும் வலிக்கா மல் ஊற்றிய தண்ணீரை தன் மெய் ஏந்தி வாங்கிக்கொண்ட தரைக்கும் வலிக் காமல்/

வலியது,வலியது,வலியது,,,, வலியதை எளியதை எளியதாக்கியது எளியது எளியது, எளியது,,,,,,என்பதுதான் இவனது எளிதான மன ஓட்டம்/

துளிர்த்தது இலை.

துளிர்த்த இலையை தாங்கியிருந்த விதையின் வீர்யம் தன்னகத்தே கொண்டி ருந்த ஒவ்வொன்றையும் சக்தியாய் காட்சிப்படுத்திக் கொண்டிருந்ததாய்.

டீ ஊற்றினார்,

இளம் பிரவ்னில் லேசானா தண்ணீரை தலைகீழாய் கவிழ்த்தி ஊற்றியது போல் கிளாஸ் நிறைந்த ஸ்டாரங்கான டீயோ இல்லை லைட்டாக பால் டீ எனச் சொல்வார்களே அதுவோ அல்ல,

கழுவப்போகும் முன்னாய் கிளாஸின் அடியில் மிச்சம் கொண்டும் தனது போக்கில் பிடிவாதம் காட்டியும் விடாப்பிடியாய் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த டீயின் மிச்சத்தை ஊற்றினார்,

டீயின் டிகாக்சனும் பாலின் கலத்தலுமாய் ஊற்றிய டீயின் மிச்சம் பட்டு தெரிந்தது/

இலை வளர்ந்தது.

வளர்ந்த இலையும் துளிர்த்து நின்ற மிச்ச இலையின் சொச்சக்கரமும் பட்டுத் தெளிந்து செடியாய் பரிணமித்து நின்றது.

தேயிலை போடுகிறார்.

போட்ட தேயிலை முழுதாய் பாக்கெட் தாங்கியோ இல்லை வேறெதுவுமான உருவில் அடைகொண்டு இருக்கிறதை தூக்கி போடவில்லை,டீ ஆற்றுவதற் காய் பயன்படுத்திய டீத் தூளின் சேகரிப்பை டிக்காக்சன் ஊற்றும் பையிலி ருந்து தூக்கிக் கொட்டுகிறார்,ஆற்றிய டீக்கும் டீ ஆற்ற உறுதுணை புரிந்த டீத்தூள் தாங்கிய டிகாக்சன் பைக்கும் சொல்லாமலும் அதனிடம் அனுமதி கேட்காமலும்/

அனுமதி கேட்கவில்லை என்றால் என்ன செய்கிற காரியத்தின் ஞாயம் உணர்ந்தும் பலம் கூட்டியுமாய் போட்ட தேயிலை போய் ஒட்டிக்கொள்கிறது செடியின் ஓரங்களெங்கும்.அன்பும் பிரியமும் மேலோங்க காதலியின் கரம் பற்றிய காதலனின் பிரியம் மிகுந்தது போல,,,/

காதலனின் கரத்திற்குள்ளாய் அடை பட்டுக்கிடந்த பிரியம்மிகுந்த காதலியின் கரத்திலிருந்து பிரிந்தும்விரிந்தும்சென்ற ரேகைள் காற்றின் திசைகளெங்கும் கிளைகொண்டுபரவியும் பாவியும் சொல்லிச் சென்ற கதைகள் ஏராளங்களில் ஒன்றாய்,,/

அது ஒரு டீக்கடை ,வழக்கங்களில் அடையாளம் பூசியிருந்த டீக்கடைகளி லிருந்து வித்தியாசம் காட்டியும் சின்னதாயும் தன்னை அடையாளம் காட்டிக் கொண்டிருந்த டீக்கடைக்கு வயது எத்தனை என்பதை அங்குமுங்கும் அக்கம் பக்கம் அடைகொண்ட கடைகளிலிருந்தும் அது சுமை கொண்ட மனிதர்களிட மிருந்தும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

அவர்கள் சொன்னார்கள் சொல்வதுதான் சொல்கிறோம் ,கடையின் வயதுடன் சேர்த்து அதன் அடையாளத்தையும் சொல்லி விடுகிறோம்,என ஆரம்பித்து அதை விவரிக்கையில் சொல்கிறார்கள்,

அந்தக்கடையின் வயது இருபதிற்கு நெருக்கி இருக்கலாம்.இன்னும் சுத்தமாக சொல்லப் போனால் பதினாறு என்கிறார் பக்கத்துக்கடைக்காரர்,”அதெல்லாம் இல்லை.அவர் சொல்வது அறியாமையின் உச்சத்திலும் தெரியாமையின் அறிவின்மையிலுமாய் என்கிறார் இரண்டு கடை தள்ளி இருப்பவர்,

உண்மைதான் வாஸ்தம்தான் என இரண்டு விதங்களிலும் அவர் சொல்வதை ஒத்துக்கொண்ட போதும் கூட கடையின் வயதில் அவர்கள் முரண்பட்ட வித்தியாசம் பெரிய அளவிலான பாதிப்பு ஒன்றையும் ஏற்படுத்தி சென்று விடப் போவதாய் பட்டுத் தெரிவதாக/

.தள்ளு வண்டி ஒன்றை மூலதனமாய் வைத்து உழைப்பும் உண்மையும் மட்டுமே உருக்கூட்டி அந்தத்தெருவின் முக்கில் நகராட்சியின் உயரிய அனுமதி பெற்று ஆரம்பித்த கடை,

முதன் முதலாய் டீயும் டிகாக்சனும் மட்டு மே,அந்தக்கடையின் பிள்ளையார் சுழி/அதற்கே அவர் வீட்டிலிருந்த நகைகள் அடகுக்கு நகர்ந்து வேகம் காட்டிப் போனது நகரின் மையத்திலிருக்கிற ஒரு வங்கி வரைக்கும்.

எப்பொழுது போனாலும் எளிதில் வேலையை முடித்து பணத்தை சீக்கிரமாய் தந்து அனுப்புகிற அந்த வங்கியின் நடைமுறையும் எளிதான அணுகு முறை யும் டீக்கடைக்காரின் இதயம் நெருங்கிய பழக்கமாகிப்போகிறது,

ஆகவே ஐந்து பவுன் ஆன போதும் சரி,ஐம்பது பவுன் ஆன போதும் சரி அங்குதான் கொண்டு போய் அடகு வைப்பார்.

இது போலான மனம் பிடித்த பழக்கங்களில் ஈடு கொண்ட மனம் நகை அடகு வைப்பது குறித்தான கவலைகலை விடுத்து வங்கிக்கு வந்து போகும் போது ஏற்படுகிற சந்தோஷத்தை எண்ணி மகிழ்ந்தது.

அடகு வைத்த நகைகள் திருப்ப ஏது இல்லாமல் திரும்பத்திரும்ப மறு அடகு வைத்து மறு அடகு வைத்து பணம் ஈட்டி வாங்கிய சமயங்களில் கடை கொஞ்சம் புது பொலிவுமாய் கடையின் அடையாளம் வேறொரு உருத் தாங்கியுமாய் அடையாளம் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தது,

மாறிப்போன கடையின் அடையாத்துடனுடன் கடையின் உரிமையாளரும் கொஞ்சம் புதுக்கோலம் பூண்டிருந்தார்.பூண்ட கோலம் நிலைக்கவும் அதை பிடிவாதம் கொண்டு நிலை நிறுத்தவுமாய் கடைக்குக் கொஞ்சம் புதுச் சாய மும் கடையினுள்ளாய் அலங்காரமும் காட்ட ஆரம்பித்தார்,

அதன் படி கடையின் ஜன்னலுக்கு ஆடை உடுத்தியிருந்தார்,கடையின் உள்ளே பூப் பூக்க விட்டிருந்தார்,கடையின் வாசலில் இரண்டு பக்கமுமாய் சின்னச் சின்னதான தொட்டிகளில் தென்னை மரம் வளர்த்திருந்தார்.

வளர்ந்து நின்றிருந்த மரத்தின் குட்டை உயரம் கடைக்குள் செல்வரோறதும் வருவோரதுமாய்இருந்தவர்களின் கால்களை உரசியும் அவர்களது கைகளைப் பற்றி குலுக்கிய படியுமாய்,,,/

இவனது கால்களும் முழங்காலுக்கும் சற்று மேலே தூக்கியிருந்த கைகளும் அதற்கு தப்பவில்லை.

அப்படியாய் தப்பாமல் காலை உரசிய குட்டைத்தென்னை மரத்தின் கீற்று களை கைகளால் ஒதுக்கி விட்டுச்சென்ற ஒரு நாளின் நகர்தலில்தான் தான் டீக்குடிக்கப்போயிருந்தான் அந்தக்கடைக்கு.

டீக்கடைக்காரர் முதலில் இவனை அடையாளம் கண்டு கொள்லைவில்லை, இவனுக்கும் தெரியவில்லை அவரை,

ஆற்றிய டீ அடங்கிய கிளாஸை கடைக்காரரிடமிருந்து வாங்க எத்தனிக் கையில்தான் அவரது முகம் பார்க்கிறான் இவன்,அவரும் அப்பொழுதுதான் இவனது முகம் பார்த்திருப்பார் போலும்,சார் தெரியுதா என்னைய, மறந்து ட்டீங்களா சார்,கடைப்பக்கமே ஆளக்காணோமேஎன்றவரிடம் அப்பிடியெல் லாம் இல்லை,ஒங்கள மறந்தா அது என்னையே மறந்தது போலையின்னு வச்சிக்கங்களேன்.என்றான் இவன்,அவரது கடையில் குடித்த டீயும் வடையும் நன்றாக இருந்தது,அன்றிலிருந்து அந்தப்பக்கம் எப்பொழுது போனாலும் கண்டிப்பாக நிறுத்தி ஒரு டீக்குடித்துவிட்டுத்தான் போவேன்,

குடித்த டீக்கும் கடித்த வடைக்குமாய் காசை எண்ணிக் கொடுக்கையில் மறந்து போன பந்தமும் தொடர்பற்றுப்போன உறவும் கொஞ்சம் வந்து மனசை உரசிச்செல்லும் சுகம் இவனில்,

அவரையும் அந்த டீக்கடை உறை கொண்டிருக்கிற இடத்தையும் கடக்கிற போதும் அல்லது கடக்க நினைக்கிற நேரத்திலுமாய் அவரது நெருக்கம் வந்து உள்ளத்தை உவகை கொள்ளச் சொல்லும்./

உவகை கொண்ட உள்ளத்திற்கு கட்டிவிடப்பட்ட இறக்கைகள் எந்த தொய்வும் களைப்பாறலும் அற்று நினைவின் போக்கில் சுற்றியலைந்து ஓடிக்கொண்டி ருக்கும் அடுத்ததான நினைவு வந்து மனதை ஆக்ரமிக்கிற நேரம் வரை/

ஆக்ரமித்த நினைவுகளின் ஒன்றினைவுகள் கரம் கோர்த்து இவனுள்ளாய் ஏற்படுத்தும் உள்வினையும் ஊள்வினையும் அதிகமாகவே/

நினைவுகள் அதிகம் பட்டுத்தெரிந்த நேரம் மனம் பட்டுத் தொட்ட பச்சை இலை வைத்த ஒற்றை கொன்றை ஒன்று சிறு செடியாக ஆளுயரம் காட்டி வளர்ந்து நிற்கிறது இலைகளும் காயும் பூவுமாக/

இருப்பு கொண்ட இலைகளையும் காய்களையும் பூக்களையும் விடுத்து பச்சைக்கு பச்சை நிறம் பூசியது போல் காட்சிப்பட்டு விறைத்தும் துளிர்த்தும் நின்ற இலைகளை ஒவ்வொன்றாய் செடிக்கு வலிக்காமல் மெல்லாமாக பிடு ங்கி, எடுத்து வந்து வலிக்காமல்,,,நூலில் கோர்த்தது போல வரிசையாக அடுக்கி வைத்து மெல்ல வந்து எட்டிப்பார்க்கையில்அதன் நிறம் இன்னும் சற்று கூடுதலாயும் தூக்கலாயும் ஆகித் தெரிகிறதாய்,,/

பச்சை இலைகளை மட்டுமே பிடுங்கி அடுக்குகையில் தனித்து விடப் பட்டி ருந்த வெளிர் நிற இலைகளும் மஞ்சள் பாரித்திருந்த இலைகளும் விடுபட்டுப் போகக்கூடாது என்பதற்காய் அதையும் பிடுங்கி சேர்த்து வைக்க வேண்டிய தாகிப் போகிறது.

சேர்த்துச்சேர்த்துவைத்த இலைகளும்கிளைகளுமாய் ஆகித்தெரிந்த செடி மொத்தத்திற்குமான நிறங்கள் அத்தனையையும் ஆள்வைத்து சிறப்பாக்கி யிருப் பார்க ளோ,,,?

பூசிய நிறங்களின் கலவையை சேர்த்தெடுத்து துணுக்காக்கி வைத்தால் துண்டுபட்டுஆகித் தெரிகிறதாய் செடி/

ஆகித்தெரிந்த யாவையும் கூட்டி ஒன்று சேர்த்து கலராக்கி காட்சிக்கு வைத்த வரைதொடர்புகொண்ட அன்றில் அவர் தொடர்பிலக்கிற்குஉள்ளிருந்த போதும் கூட பேசுவதில் ஓர் கூடுதலாகிப்பட்ட சிக்கல் தெரிந்தது,

தெரிந்த சிக்கலில் அறிந்துபட்ட அவரது உருவம் ஒன்று கூட்டி காட்டிய பேசிய பேச்சு சிதறிய போது செல் போனின் ஒன்று கூட்டிக்கொடுத்தது.

சார் வணக்கம் ,நல்லாயிருக்கீங்களா,என்பதே அவரது வழக்கமான பேச்சின் ஆரம்பம்,

வணக்கம் என்பது அவர் தருகிற மரியாதை என்றால் நல்லாயிருக்கீங்களா என்பது ஒரு கூடிதல் ஒட்டுதல் அவ்வளவே என்பார் அவரை கேட்கையில்,,/

அட விடுங்க சார்,இருக்குறப்ப சம்பாதிக்கிறோம்,பணம் காசு மொத்தமா இல் லாட்டிக்கூட ஒங்களப்போல தங்கமான மனசுக்கு சொந்தக்காரங்கள சேத்து வசிருக்குறமே அது போதாதா சார் என்பார்.

வாஸ்தவம்தானே அவர் சொல்வதும்.பணம் காசு என்ன பணம் காசு பெரி தாய்,,/

நல்ல பசியுடன் ஒரு நாளின் காலை நேரமாய் இட்லிக்கடை ஒன்றின் ஓரமாய் சிறு தயக்கம் காட்டி நின்ற போது யாரென முகம் அறியாத வெளி யூர் கடைக்கார இட்லிக்கடை மூதாட்டிகள் எத்தனையோ பேர் எத்தனையோ பேருக்கு உதவுவதில்லையா,அந்த நேரத்தில் எந்தப்பணம் வந்து யாருக்கு உதவும் சார் சொல்லுங்கள் என்பார்.

வாஸ்தவமே அவர் சொல்லுவதும் என்கிற நினைப்புடன் வண்ணங்கொண்ட எண்ணங்களை சுமப்பவரை ஆராதிப்பவனாய் ஆகிதெரிகிறேன்/

பூத்திருந்த பூக்களின் நிறம் மஞ்சள் எனச்சொன்னால் யாரும் எளிதில் நம்பிவிட மறுக்கிறார்கள் என தன் நிறத்தை செடியின்றும் வெளி எடுத்துப் போட்டு அவ்வழியில் போவோர் வருவோர் எல்லோரையும் கவனம் ஈர்த்துக் கொண்டிருந்ததாய் அச்செடி/

ஈர்த்த கவனம் சிதறிப்போகாமல் இருக்க தன் வாசைனையையும் இலைகளி னதும் பூக்களினதுமான அசைவை தன்னகத்திலிருந்து வெளி எடுத்து காற் றில் கலந்து செல்ல அனுமதித்திருந்தது.

அனுமதி வாங்கிய அசைவுகள் வேறெங்கிலும் போய் விடாமல் கவனம் காட்டி ஊறைவிட்டிருந்தது அவ்விடம் முழுவதுமாய்…,,/

முழுவதுமான இடம் எனச் சொல்கையில் மண்ணும் மண்சார்ந்தவையுமாய் ஆகிக்காட்சிப்பட்டு தெரிகிறதாய்,

காட்சிப்பட்ட யாவிலும் இன்மையும் இருப்பும் இல்லாதிருந்த போதும் கூட முளைத்து நின்ற செடி தன் நிறம் காட்டியும் அழகு காட்டியுமாய்/

அழகு காட்டிய செடி நான் ஓர் ஒற்றை மரம்,இவ்விடத்தில் துளிர்த்து நின்று உறவு காட்டுவது என் சுயத்தில் ,நான் இங்கு வளர்ந்து நிற்பதும் காட்சிப் படுவதும் சுயம்புவாகவே தவித்து வேறெதுவுமாய் இல்லை என்கிற ஒற்றைக் குரலை ஓங்கி ஒலிக்கச்செய்து கொண்டிருந்ததாய்/

தண்ணீரையும் டீக்ளாஸ் நீரையும் டீத்துகளிகள்களின் கசடையும் வாங்கி வளர்ந்திருந்த ஒற்றைக்கொன்றை டீக்கடையின் அருகில் அழகு காட்டியும் தன் சுயம் காட்டியுமாய் வீற்றிருந்ததாய்,,,/

வீறு கொண்ட விதைகளை உள்வாங்கிக்கொண்ட மண் தன் மலர்வில் தாவரத்தின்துளிர்ப்பையும் ,பூப்பையும் காய்ப்பையும்மண்பிளந்து தந்து விட்டுப் போகிறது கொடையாக என்பதை மறக்காமல் ஞாபகம் கொள்வதாய் அந் நேரத்தைய மனது/

17 Jun 2018

சாமியானாக்களின் ஒற்றை வரைவு,,,,

சாவு வீட்டைத்தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

இப்படியாய் செல்கிற தினங்களின்பொழுதுகளில் இதையெல்லாம்எதிர் பார் த்துச் செல்வதில்லைதான், ஆனாலும் எதிர்பாரமல் நடந்து விடுவதை கை நீட்டி தடுத்து விட முடிவதில்லைதான்.

பொதுவாக இப்படியாய் அவசரமாகச்செல்கிற காலை வேளைகளில் இவன் போன் வந்தால் பேசுவதில்லை,பையிலிருந்து போனை எடுத்துப்பார்த்து வைத்து விடுவான்,

போன வாரம் மருத்துவரம்மா போன் பண்ணியிருந்தார்,எடுத்து பேச முடியாத இக்கட்டான சூழல்,ஆபீஸிற்கு தாமதமாகிப் போன வேளை.

அப்பொழுதுதான் திறந்திருந்த ரயில்வே கேட்டை முட்டிக் கொண்டும் தெரு முழுக்கவுமாய் இவனின் முன்னும் பின்னுமாய் வந்தும் சென்றும் கொண்டி ருந்த இரு சக்கர வாகனங்களும் சைக்கிள்களுமாய்/

சாலைகளில் இன்னமும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிற சைக்கிள்களைப்பார்க்கிற போது சந்தோஷப்பட்டுப்போகிறது மனது.

வீட்டில் நான்கு பேர் இருந்தால் நான்கு அல்லது மூன்று இரு சக்கர வாகனம் என்பதுசர்வசாதாரணம்ஆகிப்போன நிலையிலும் அதைவாங்குவது எளிதாகிப் போன பின்னும் விற்கிற பொருளை கண் முன்னே வந்து கவர்ச்சி பண்ணி காட்சிப்படுத்துகிற போதும் அதை வாங்க வைக்க என்னென்னவோ வழிகளில் எளிது பண்ணி காண்பித்துமாய் வாங்கவைத்தும் விற்றும் விடுகிற போது இது போலான ஆடம்பரங்கள் வீடுகளை அடை கொண்டதிலும் ஆக்ரமித்த திலும் ஆச்சரியம் இல்லைதான்.

கணவனுக்கு ஒரு வாகனம் ,மனைவிக்கு ஒன்று ,பிள்ளைகள் பெரிதாகி நின் றால் அவர்களுக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு என கடலைமிட்டாய் வாங்கிக் கொடுத்ததுபோல்வாங்கிக்கொடுத்துவிடுகிறபோதுசாலைகளில்வழிகொள்ளா இரு சக்கர வாகனங்களின் ஆக்ரமிப்புகள் காணகிடைக்கிறதுதான்.

அதையும் மீறி இப்படியாய் சைக்கிள்களை பார்க்க முடிவது மிகவும் சந்தோஷமாவும் சற்றே ஆறுதலாகவும்/

சென்ற வாரம்தான் பழைய விலையில் இரு சைக்கிள் வாங்கியிருந்தான். சைக்கிள் பார்க்க நன்றாக இருந்தது,லேடீஸ் சைக்கிள். இவன்ஓட்ட முடியாது தான் ,இருந்தாலும் மனைவிக்கு ஆகட்டும் என வாங்கிப் போட்டான்,

இந்த 45 வயது வரை அவள் அது வேண்டும் இது வேண்டும் என ஆசைப் பட்டுபெரிதாக எதுவும் கேட்டதில்லை,சேலை துணிமணியான போதும் சரி தின்பண்டமான போதும் சரி, வாங்கிவந்து கொடுத்தால் ”எதுக்குப்போயி இப்பிடி காச கரியாகுறீங்க,,” என்பாள்.

அவளின் அந்த ”எதுக்குப்போயில்,,,” இருக்கிற ஈரமும் படர்ந்து பாவியிருக்கிற ஒட்டுதலும் இவனை என்னென்னவோ செய்து விடுவதுண்டுதான்.

”என்ன ஏன்,,,,,,,,,”என்றால் பிரியமாகவும் வாஞ்சை சுமந்த கண்களுடனும் அவள் இவனை பார்க்கிற தருணங்கள் மிக முக்கியம் வாய்ந்ததாய்/

“ஏய்சும்மாக்கெட என்றால் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு வாங்கிக் கொள்வாள். பார்றா அம்மாவும் அப்பாவும் கொஞ்சுறத என பெரிய மகள் அருகில் வந்து இருவர் தலையையும் கலைத்து விட்டபடி முட்ட வைப்பாள்.

“ஊம் திரும்புது இளமை,,,,,,”என அவளாக வாய்க்குள் சொல்லிக் கொண்டு அவர்கள் அருகில் இருந்து எழுந்து போகும் போது ஆனந்தத்தில் கொஞ்சம் கண்களில் நீர் கோர்த்து விடும் இருவருக்கும்,அது மாதிரியான நேரத்தில் கண்ணில் தூசு விழுந்தது போலான நடிப்பைக்காட்டியவர்களாய் அப் பக்கம் திரும்பி கண்களைத் துடைத்துக்கொள்வார்கள்,

“ஏய் என்ன இது அழுகை வந்தா அழுதுரு நேர்மையா,அது எதுக்கு முதுகத் திருப்பீட்டு கண்ணக் கசக்குற மாதிரி கண்ணத் தொடச்சிக்கிற,,,,”என இவன் சொல்லும் போது நீங்க மட்டும் என்ன அப்பிடித்தான செய்யிறீங்க,,,” என்பாள்,

”இதுல யாருக்கு யாரு குடுத்து வச்சவங்கன்னு தெரியல,என்ன எங்க ரெண்டு பேருக்கும் அப்பா போல மென்மையான மாப்புள அமையணுமுன்னு ஆசைப் படுறோம், கெடைப்பாங்களா,இல்ல சொல்லி வச்சி ஆர்டர்தான் பண்ணுமா ன்னுதெரியல,,,”என்றவாறே எழுந்து போன பெரிய மகள் சின்னவளையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்து கிண்டல் செய்வாள்,

”அதெல்லாம் கெடைக்கும்டி, போங்க போயி படுங்க,இப்பயே கல்யாணம் மாப்புளைன்னு,,,”/ என அதட்டி விட்டு அப்படியே இவனது மடியில் படுத்துக் கொள்வாள்.

புதைத்துக்கொண்டமுகத்திலிருந்து வழிகிற கண்ணீர் இவனது மடியை நனை த்து விடுகிற சமயங்களில் “ஏய் கிறுக்கி என்ன இது ஏன் போட்டுக்கிட்டு,,, இப்ப என்னநடந்துருச்சின்னு இப்பிடி கண்ணீர் விட்டுக்கிட்டு இருக்க,,,,,” என்றால் ”இதைவிட என்ன நடக்கணுமின்னு சொல்றீங்க,என்னைய நாலு அடி அடிச்சிருந்தாக்கூட அழுதிருப்பேனா என்னன்னு தெரியல,இது நானா அழுகை லைங்க தானா வருது,ஏன்னு தெரியல,இப்பயெல்லாம் இது மாதிரி சின்னச் சின்ன சந்தோஷ பொழுதுகள்ல கூட படக்குன்னு கண்ணீரு வந்துருதுற்றத தவிர்க்கவோ தடுக்கவோ முடியல,நல்ல வேளை இது வரைக்கும் புள்ளைங்க முன்னாடிகண்ணீர் சிந்துனதில்ல,ஒங்க முன்னாடிதான் இப்பிடி ஆகிப் போ குது. அதுவும் நல்லதுதான்னு தோணுது,ஒங்களுக்கும் அப்பிடித்தான்னு சொல்லுறீங்க, சரி இதுவும் ஒரு குடுப்பினைதான்னு எடுத்துக்கிருவம்,,,” எனக் கூறி பேச்சை முடித்து விடுவாள்,

பொசுக்கென போய்விடும் இவனுக்கானால், இன்னும் சிறிது நேரம் பேசியிரு ந்தால் இன்னும் சிறிது செண்டிமெண்ட் நீண்டிருந்தால் இன்னும் சிறிது நேரம்ஆனந்தம்காட்டியகண்ணீர்த்துளிகள்மடியைநனைத்திருந்தால் இன்னும் சிறிதுநேரம்சந்தோஷம் கொண்டிருக்கலாம்,,” எனநினைத்துக்கொண்டிருக்கிற நேரங்களில் அவள் சாப்பாட்டுத் தட்டுடன் வந்து இவன் அருகில் அமர்ந்து விடுவாள்.

அக்கணத்தில் பூத்து வெடிக்கிற ஒற்றை மலரின் மலர்வும் எங்கோ கேட்கிற தூரத்துப்பறவையின் கானமும் மனம் பிடித்த இசையும் இவன் மனதை ஆக்ரமித்து நனைத்து விடுவதாய் ஆகிப்போகும்.

இது போல் அடுத்த ஜென்மம் ஒன்று இருக்குமானால் இவளே மனைவியாக கிடைக்கவேண்டும் என அவளிடம் சொல்லும் போது சொல்வாள்,அது எதுக்கு அப்பிடி,நீங்க வேணா பொண்ணா பொறங்க,நான் வேணா ஆணா பொறக் குறேன் ,நீங்க எனக்கு பொண்டாட்டியாவும் நான் ஒங்களுக்கு புருஷனாவும் இருந்துட்டுப்போறேன் என்பாள்,

அவள் சொல்லில் நீண்டு கிடக்கிற நிஜமற்ற சொல்லிருவாக்கத்தை அவள் கண்முண் கீழே எடுத்துப் போட்டவனாய் சாப்பிடுவான். அவள் முகத்தை பார்த்தவாறே,,,/

அவளும் இவன் எதிரில் உட்கார்ந்து கொண்டு சாப்பிடுவாள் வெட்கத்தை சுமந்த படி,,,/

ஒற்றைக்கொன்றையில் பூத்து விடுகிற சிற்று மலராய் மணம் வீசி அழகு காட்டும் வாய்ப்பும் மடியில் முகம் புதைத்து பரஸ்பரம் கண்ணீர் சிந்துகிற பாக்கியமும்கிடைக்கப்பெறுகிற வரம் வேண்டும் வாழ்க்கை முழுக்கவுமாய் என்பதே அவர்களது சாப்பாட்டு நேரத்து வேண்டுதலாய் இருக்கிறது,

வந்தபோனுக்காக இரு சக்கர வாகனத்தை ஓரம் கட்டிய போதுதான் அருகில் வந்த சைக்கிள்க்காரர் இவன் மீது தவறாக இடித்து விடுகிறார்,

இடித்தவர் மீது தப்பு இல்லை,இவன்மீதுதான் தவறு என ஒத்துக்கொள்கிறது மனம்,

இருந்தாலும் இடித்த வேகத்தில் கொஞ்சமாய் தடுமாறி கீழே விழப்போவது போல் தள்ளமாடியவரை கை கொடுத்து தூக்கி விடுகிறான்,

போனை எடுத்துப் பேசும்போதுதான் அது டாக்டரம்மாவிடமிருந்து வந்தது தெரிகிறது,

அவரிடமிருந்து போன் வந்தால் எடுத்து விட வேண்டும்,இல்லையென்றால் அவ்வளவுதான்,என்ன இது போன் வந்தா எடுக்க மாட்டீங்களா என்பதில் ஆரம்பித்து பிடித்து விடுவார்கள் ஒரு பிடி.

பிடிக்கிற பிடியின் இறுக்கம் சமயத்தில் உடும்புப்பிடியாய்க்கூட மாறி உடல் மனம் என வருத்தம் கொள்ள செய்து விடுவதுண்டு,

அது தவிர்க்கவே பெரும்பாலான நேரங்களில் பெரும்பாலான் இடங்களில் பெரும்பாலுமாய் எடுத்து பேசிவிடுவான் உடனடியாக/

அது அல்லாத நேரங்களில் அவர்கள் ஏன் நான் பண்ணிய போனை எடுக்க வில்லை என கோபம் கலந்த கண்ணீரில் வந்து முடிப்பார்கள்.

”இல்லம்மா வேலையின் முக்கியத்துவமும் கிடைக்கப்பெற்ற நேரமும் உங்ககிட்ட பேச என்னை அனுமதிக்கல”என்று சொன்னால் கூட கேட்க மாட் டார்கள்.

அடபோடா இந்த வெட்டிச்சமாதானம்,நொண்டிச்சாக்கெல்லாம் சொல்லாத என் பார்.

இல்லம்மா அது வந்து என சங்கடப்பட்டால் நான் ஒனக்கு சொந்தமா பந்தமா ஒட்டா ஒறவா எதுவும் கெடையாது,பின்ன எதுக்கு நீ வரப்போற ,நான் ஏதோ வீதியில கெடக்குறவதான என கழிவிறக்கம் ஏற்பட அவள் பேசுகிற பேச்சு உண்மையிலுமே இவனை சங்கடப்படுத்திவிடுவதுண்டுதான்,

அவர்களது சொல்லில் பொதிந்திருக்கிற உண்மையை இவன் உணர்கிறானோ இல்லையோ அவர்களது தெருவிற்கு அடுத்ததெருவிலிருக்கிற மூத்த மகன் உணர்வான் என்கிற நம்பிக்கை இவனுக்கு எப்பொழுதும் உண்டு,

இவன் அவனைப்பார்த்து பேசுகிற போதும் சரி சந்தித்து சிரிக்கிற போதும் சரி மற்ற மற்ற நேரங்களில் மனம் விட்டு உரையாடும் போதும் சரி,அவன் இவனது சொல்லை ஏற்று ஆமோதித்தும் அம்மாவை விட்டுக்கொடுக்கா மலும் பேசுகிற ஒட்டுதல் இருக்கும்,

பிறகு என்ன என்றால்,,,”அது வேற ஒண்ணும் பெரிசா எனக்கும் அவுங்களுக் கும் இல்லை,என்னோட கல்யாணத்த அவுங்களால ஏத்துக்குறமுடியல, அந்தப் பொண்ண தொலைச்சி தலை முழுகீட்டு வா,ஒன்னைய ஏத்துக்கிறே ங்குறா ங்க,இவுங்கசொல்லுக்கு கட்டுப்படாம ஏங் விருப்பப்படி லவ் மேரேஜ் பண்ணிக் கிட்டதால நீ எனக்கு வேணாம்ன்றாங்க, வேணாம்ன்னா நான் வேணுமாம். எனக்குவாக்கப்பட்ட ஏங் பொண்டாட்டி மட்டும்வேணாங்குறா ங்க, நான் ஒனக்கு கோர்ட்மூலமாவிடுதலை வாங்கித்தர்றேன்,அவள அத்துக் கிட்டுவா, ஒன்னைய ஏத்துக்கிறேங்குறாங்க,இல்ல நீ இந்த வாசப்படிய மிதிக்க வேணாமுன்னு சொல்றாங்க,அவுங்க சொல்ற படி எப்பிடி செய்ய முடியும், என்னைய நம்பி நானே கதின்னு அவுங்க வீட்ட எதுத்துக்கிட்டு வந்தவள நான் எப்பிடி,,,,,,,?அவ என்ன உயிரற்ற பொருளா ,நெனைச்ச ஒடனே தூக்கி எறியிறதுக்கு,,,? ஆயிரம் இருந்தாலும் ரத்தமும் சதையும் உணர்வும் இருக்குற மனுசி இல்லையா அவ,அவளப்போயி ,,,,,/

“இன்னமும் இவுங்க அந்தக்காலத்துலயே இருந்தா எப்பிடி,,,,?கொஞ்சம் காலத் துக்கு தக்கன யெறங்கி வரணும் என்பது டாக்டரம்மா மகனின் வாதமாய் இருக்கிறது,

சரிப்பா அதுக்காக அவுங்க செய்யிறது சரின்னு நான் சொல்ல வரல,நீ செய்யி றது தப்புன்னும் சொல்ல வரல,அதுக்காக பெத்ததாயி கண்ணு முன்னால ஒத்தையில கெடக்கும் போது ஏங் நீயி இவ்வளவு பிடிவாதம் புடிக்கிறைன்னு தான் தெரியல என்றால்,,,மொதல்ல அவுங்கள ஏங் பொண்டாடிய மனசார ஏத்த்க்கிற சொல்லுங்க ,நான் அந்த வீட்டுள்ள காலடி எடுத்து வைக்கிறேன் என சொல்கிற மகனின் பேச்சை ஒரு சிறு பரிசீலனைக்காக ஏற்றுக்கொள்ள மறுக் கிற அப்பிடியெல்லாம் அந்த தொரை ஒண்ணும் பெரிய மனுசுப்பண்ணி வர வேணாம்.நீ எதுக்கு எனக்காக ஏத்துக்கிட்டு இப்ப அவன் கிட்ட போயி பேசுற, இப்பப் பாரு,ஓங் மூஞ்சிலதான கரியப் பூசி அனுப்பீருக்கான்,

“நீயும் என்ன செய்வ பாவம்.ஏங் மேல ஏற்பட்ட பரிதாபத்தால போயி பேசிரு க்குற,

”ஒனக்கும் குடும்பம் புள்ளகுட்டிகன்னு இருக்குறாங்கப்பா,நீயும் கூட அடிக்கடி எனக்காக வர வேணாம்,என்னைய நான் பாத்துக்கிடுறேன் என டாக்டரம்மா சொல்கிற வேளைகளில் அப்பிடியெல்லாம் இல்லம்மா,ஒங்கள நான் வேற யாரோ மூணாவது ஆளா நெனைக்கலமா,இப்பக்கூட ஏங் வீட்டம்மாதான் ஞாபகப்படுத்துனா,போற வழியில அந்தம்மாவபோயி ஒரு எட்டுப் பாத்துக் கிட்டு வந்துருங்கன்னு,இல்லைன்னா எனக்கு சத்தியமா ஞாபகம் வந்துருக் காது, எனச் சொல்லும் போது கண் கலங்கிப்போகிற டாக்டரம்மா காய்ச்சல் என்றால் கால்பால் தலைவலி என்றால் சாரிடன் என்கிற பேச்சை தன்னக த்தே அடை கொண்டு வைத்திருந்ததால் அவள் டாக்டரம்மா என அறியப் பட்டவர் ஓங் பொண்டாட்டி புள்ளைங்கள இந்த ஞாயித்துக்கெழம லீவுல கூட்டுக் கிட்டு வா,அன்னைக்கி மதியம் கறி எடுத்து ஏங் கையால சமைச்சிப் போடுறேன்.ஓங் பிரண்டோட அம்மாங்குற ஒரே காரணத்துக்காக நீ எனக்கு இவ்வளவு செய்யும் போது நான் ஓங் பொண்டாட்டி புள்ளைங்களுக்கு சமைச்சிப்போடக் கூடாதா,,,?என்பார்.

அந்நேரம் பிறக்கிற வலியும் இன்மையும் புதிது புதிதான அர்த்தங்களை கற்றுத் தந்து விட்டுப் போவதாக,,,/

அன்று இவனுக்கும் இவனது மனைவி மக்களுக்கும் சமைத்துப் போட்ட டாக் டரம்மா அதற்கு பின்னான நாட்களில் டவுனுக்கு மகள் வீட்டுக்கு போய் விட்டார்/

சைக்கிளில் இடித்தவர் மன்னிப்பு கேட்டு விட்டு வந்த வழியில் தொடர்கிற வாய்/

ரயில்வே கேட்டை தாண்டி கேட்டின் வடைக்கடை சந்தைக்கடக்க நினைக்கிற வேலையில்தான் சந்தின் முக்கில் சாவு வீடு கண்ணில் படுகிறது.

நேர்த்தியாக இழுத்துக்கட்டப்பட்டிருக்கிற சாமியானா பந்தல்,அதன் கீழ் போடப் பட்டிருக்கிற பிளாஸ்டிக் சேரில் அங்குமிங்குமாய் அமர்ந்தும் அமரா ம லுமாய் கூடியிருந்த மனிதர்கள்,வழக்கம் போல் ஒதுங்கிப்போய் ரகசியம் பேசு கிறவர்கள்,அங்குமிங்குமாய் ஏதோ ஒரு வேலையாய் ஓடிக் கொண்டிருப்ப வர் கள். ஒன்று போல் அமுக்கி வாசிக்கப் பட்டுக்கொண்டிருந்த பறை ஓசை,,,, எல்லாம் ஒரு சாவு வீட்டிற்கான முன்னறிவிப்பை தந்து கொண்டிருந்தது.

முக்கில் திரும்பியவன் இரு சக்கர வாகனத்தை நிதானித்து நிறுத்தி திரும்பிப் பார்க்கிறான் சாவு வீட்டை,அங்கு தூரமாய் நின்றிருந்தது டாக்டரம்மாவின் மகன் போல தெரிந்தான்.