படர் கொடியாய்,,,,,

எனது இருபத்தி ஐந்தாவது வயது வரை

அவனை நான் சரியாக பார்த்தாய்

எந்தப்பதிவும் இல்லை என்னில்,

அவன் கருப்பா,சிவப்பா,உயரமா,குள்ளமா

இல்லை இரண்டிற்கும் இடைப்பட்டா

அதுவும் தெரியாது.

காற்றுக்கு தகவல் அனுப்பிக்கேட்ட போதும் கூட

அதையே ருசுப்படுத்தி விட்டுச்செல்கிறது,

அநேகமாய் அவனிலும் என்னைப் பற்றி

அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் தகவல்கள்.

நானும் அவனைப்போல ஒரு சாமாயன் தானே,,,?

அவன் ராம் என்கிற ராம்குமார், எனது நண்பன்,

சரக்குக்கும் சால்னாவுக்கும்,சைட்அடிக்கவுமாய்

கிளைத்ததில்லை அவனது நட்பு,

மண்பிளந்து துளிர்த்து இலை விட்டு கிளைபரப்பி

பூவும் பிஞ்சும் காயும் கனியுமாய்

நிறை கொ ண்ட மனதிலிருந்து விழுதிறக்கியவன்.

தொண்ணூறுகளின் பிற்பகுதியில் நடை பெற்ற

எனது சொந்தங்கள் மற்றும் தோழமை நட்பு வட்டாரத்தின்

திருமணங்களில் எனது கலப்பும் சிரிப்பும்

அடையாளப்பட்டிருந்த அடர் பொழுதுகள்/

ஒரு மழை மாதத்தின் இளங்காலைப்பொழுதில்

”வெள்ளென முகூர்த்தம்” என்கிற அடையாளத்துடன்

நடைபெற்ற நண்பனின் திருமணத்தில்

எனக்கு முன்பாய் வந்து நின்றிருந்தான்

அவன் மாப்பிளையின் தோழனாகவும்

,படர்ந்து பட்ட உறவினனாகவும்/

கொஞ்சம் பேச்சு,அதிராத மென் சிரிப்பு,ஆழ்ந்த அமைதி,,,,,

இவைகளுடன் மட்டுமே முடியிட்டு அடையாளப்பட்டிருந்தான்.

மேல் நோக்கி நீட்டுகிற ஒற்றை சுட்டும் விரலின்

பின்னால் போய் அவசரம் காட்டி

ஒழிந்து கொள்கிற பூஞ்சை உடல் அவனது,

ஒட்டி குழி விழுந்த கன்னம்,ஒடுங்கி உள்ளடங்கிய கண்கள்.

ஏறிய நெற்றி,தலையில் நட்டு வைத்தது போலாய்

அலசலாய் இருந்த முடிகள்,

அளவிற்கு மேல் இருந்தால் வலிக்கும் உடலுக்கு

என்பதாலோ என்னவோ மிகச்சொற்பமாய்

எலும்புகளையும்,அதை மூட சதையையும்

கொண்டவனாய்  தெரிந்தான்,

அதனால் என்ன எலும்பும் சதையும் மட்டுமல்லவே உடல்,,,,,?

உள்ளமும், உயிரும், மேலோ ங்கிய உணர்வுகளின்

கலவைதானே உடல்,,,,/

என நெருக்கம் காட்டி பேச விழைந்த நாட்களில்

அவரை ஒருமையில் அழைக்கவும்,

பேசவும் பழகவும் உரிமம் பெற்றிருந்தேன்,

அவன் சென்ற திருமண மற்றும் விஷேச நிகழ்வுகளுக்கு

இவன் சென்றானா இல்லை,

இவன் சென்ற திருமண மற்றும் விஷேச வைபவங்களுக்கு

அவன் வந்தானா தெரியவில்லை.

ஆனால் பெரும்பாலுமாய் இருவரும்

ஒன்றாகவே கலந்து கொள்வோம் திருமணங்களில்,

இத்தனைக்கும் ஒரு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு வரை

அவனை யாரென எனக்குத்தெரியாது,

அவனை யாரென நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

இது குருவி உட்கார அல்ல,

அவன் உட்கார இவன்  நழுவி விழுந்த கதை,

”ஊரெல்லாம் திருமணம்,விஷேசங்கள்”,,,,,

எனப் போய்க்கொண்டிருக்கிற நீ

உனது திருமணம் எப்போது என பொழுதுகளில்

தன் வாழ்நாளில் அப்படியொரு பாக்கியம்

இனி இல்லை.தனக்கு வாழ்நாள் நீட்டிப்பு

என இனி இருப்பது அபூர்வமே/

உடல் கொண்ட நோய் உதிரம் குடித்து உயிரைப்போக்குவது உறுதி

ஆகவே மறையப்போகும் முன்னாவது,இம்மண்ணின் பரப்பையும்,

அதில் குடிகொண்ட மனிதர்களையும் பார்த்தே ஆக வேண்டும்

என்கிற உந்துதலும்,வேகமும் என்னில் இருக்கிறது,

அது உறை கொள்ளும் நாள்வரை

இப்படித்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

ஆகவே என் நலம் பற்றி பேசுவதை தவிர் நண்பா,,

என்றவன் உனது அனுமதியுடன்

”இப்போதைக்கு உன் தோளில் கைபோட்டுக் கொள்கிறேன்”

எனச்சொன்னவனை அதற்கப்புறமாய் இது நாள்வரை

திருமணம் மற்றும் விஷேச நிகழ்வுகளில் பார்க்க முடிந்ததில்லை,

மண்ணின் விதையொன்று,,,,,,,

மண் கீறி முளைத்த செடியொன்று

துளிர்த்த நாளில் ரத்தமும் சதையுமாய்

ஜனித்த அவன்

ஆஸ்பத்திரியில் சிறு குழந்தையாய்

வீட்டில் ஒரு நல்ல மகனாய்

பள்ளியில் மாணவனாய்

வெளியுலகில் இளைஞனாய்

கல்லூரியிலும், பல்கலைக்கழகத்திலும்

இளங்கலை மற்றும் முதுகலையில்

பட்டம் பெற்றவனாய்

வேலையில் ஒரு அரசாங்க காரியஸ்தனாய்

தனியார் நிறுவன ஊழியராய்

தொழில்க்காரராய்,வியாபாரியாய்

எல்லையில் தீரமுடன் நிற்கும்

பாதுகாப்புப்படை வீரராய்,,,,,,,,

இன்னும் இன்னுமாய்

நிறைந்து போயிருக்கிறவைகளில்

தன்னை தக்க வைத்துகொண்டு

குடும்ப வாழ்க்கையில்

ஆண் ஒன்றும், பெண் ஒன்றுமான

மகவுகளுக்கு தந்தையாய் ஆகி நிற்கிற

அனைவருக்கும் தந்தையர் தின நல் வாழ்த்துக்கள்

கூடவே தந்தையர் தினம் பற்றிய

எந்த அறிதலும் இன்றி

தான் பிறப்பெடுத்தே

உழைத்து வாழ்வதற்கு மட்டுமே

என தனது உடலோடும் உணர்வோடும்

உழைப்பை சேர்த்துத்தைத்துக்கொண்டு

தனது குடும்பத்திற்காய்

உதிரத்தை வேர்வையாய் சிந்தி உழைக்கிற

தகப்பனார்களுக்கும் சேர்த்தே

தந்தையர் தின நல் வாழ்த்துக்கள்/

செலவு வரவு,,,,

நான் கடைக்குள் சென்றபோது

பெண்கள் இருவர் மட்டுமே இருந்தனர்,

அவர்களின் வயதிற்கு பெண் பிள்ளை ஒன்றும்

ஆண் பிள்ளை ஒன்றும்,

அல்லது பெண் பிள்ளை இரண்டும்

ஆண் பிள்ளை இரண்டுமாக இருக்க வேண்டும்.

அவர்களின் படிப்பு கல்லூரி இளங்கலை வகுப்பையோ

அல்லது பள்ளியின் இறுதி வகுப்பையோ

எட்டியிருக்க வேண்டும்.

கடையின் ஓனர் ஊருக்குப்போயிருப்பதாகவும்

அவர் வர இரண்டு நாட்கள் ஆகும்

எனவுமாய் சொன்னார்கள்,

தவணைப்பணம் கொஞ்சம் கட்டவேண்டும்

அதுதான் வந்தேன் எனச்சொன்ன போது

கொடுங்கள் பணத்தை எங்களிடம் நம்பி,

இவ்வளவு பொருட்கள் அடங்கிய கடையை

நம்பி எங்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டுப்போயிருக்கும்பொழுது

ஆயிரத்துக்குள் தரப்போகிற உங்களது பணத்தை

பத்திரமாக வைத்திருந்து

எந்த வித சேதாரமும் இல்லாமல்

ஒப்படைத்து விடுவோம் அவரிடம்

எனச்சொன்ன அவர்கள் இருவருமாய்

சேர்ந்து சொன்ன சொல்

இன்னும் மனம் நிறைப்பதாக,

எப்பொழுதும் மனைவியைக்

கூட்டிக்கொண்டுதானே வருவீர்கள்,

இன்று மட்டும் தனியாக வந்திருக்கிறீர்களே,

அவர்களது நிறத்திற்கு ஏற்ற சேலையை

எடுத்து வைத்திருக்கிறோம்,

அவர்களது டேஸ்டும் நிறத்தேடுதலும்

எங்களுக்குத்தெரியும் ஓரளவிற்கு,

ஆகவே எடுத்து வைத்திருக்கிற

புடவையை கொண்டு போய்

அவர்களிடம் கொடுங்கள் எந்த வித மன மறுப்புமற்று,

பின் என்ன சொல்கிறார்கள் எனக்கேட்டு

வந்து சொல்லுங்கள் அல்லது

அவர்களை வந்து சொல்லச்சொல்லுங்கள்,

என பையில் போட்டு தயாராக வைத்திருந்த

புடவையை எடுத்து இவனது

கையில் திணிக்கிறார்கள் வலுக்கட்டாயமாக/

பணத்தைக்கொடுப்பவர்களின் திருப்பியே எங்களது திருப்தி/

                   ++++++++++++++++++++++++++ 

எடுத்த ஜவுளியின் விலை குறித்த பில்

கைக்கு வந்த போது

பையில்  இருந்த பணம் கரைந்து போகிறது

எந்தத்தடயமும் அற்று/

அது வரை இல்லாத சந்தோஷம்

ஓடோடி வந்து ஒட்டிக்கொள்கிறது சடுதியில்

பிள்ளைகளின் முகத்தில்/

பலியினன்,,,,,,,,

இருபத்திஇரண்டுவயதில்இவனுடன்வேலைபார்த்துக் கொண்டிருந்த சுரேந்திர நாத் மறு நாள் நடக்க இருக்கிற திருமணத்திற்கு முதல் நாள் இரவே கூட்டிக் கொண்டு போயிருந்தான்.

 

மண்டபத்தில்அப்படிஒன்றும்கூட்டமில்லை.இவர்கள்சென்றநேரம்எல்லோரும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

வெளியூரில் இருந்து வந்தவர்கள்,உள்ளூர்க்கார்கள் என/மண்டபத்தில் தங்க வேண்டியவர்களும் வீட்டிற்கு போய் விட்டு வர வேண்டியவர்களுமாய் அவரவரது பாடுகளைப்பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்,

 

இவனுக்குத்தான் சென்றதும் சாப்பிடஒருமாதிரியாய் இருந்தது.நண்பன்தான் அழைத்துக்கொண்டு போனான், வா சாப்பிடப்போகலாம் என.

 

இல்லைஇப்போதைக்கு சாப்பாடு வேண்டாம்,நீ வேண்டுமானால் சாப்பிடு நான் அப்புறமாய் சாப்பிட்டுக்கொள்கிறேன் என்றா ன்.சரி வா எனக்குத் துணையாய் எனது பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொள் சாப்பிட வேண்டாம் நீ.என்ற நண்பனது பேச்சை ஏற்று அவனது பக்கத்தில் போய் அமர்ந்த போது லேசாய் பசித்தது போல் இருந்தது.சரி சாப்பிட்டுக்கொள்வோம் என நண்பனுடன் இவனும் சேர்ந்து அமர்ந்து கொண்டான் சாப்பிட/

 

சாப்பிடும் போதே சொன்னான் நண்பன்,சாப்பிட்டு விட்டு உனக்கு சின்னதாய் ஒரு வேலை இருக்கிறது,மண்டபத்தில் கல்யாண மேடையை மட்டுமாய் அலங்கரிக்க வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள் கல்யாணவீட்டார்கள், உனக்குத் தான் தெரியுமே அலங்கார வேலைகள் எல்லாம்,அந்த நம்பிக்கையில் கல்யாண வீட்டாரிடம்சொல்லிவிட்டேன்நான் அலங்காரம் பண்ணித் தருகி றேன்என,பண்ணிவிடலாம்தானேஇப்பொழுது,,,,,,,எனக்கேட்டநண்பனைஏறிட்ட வனாயும்உள்ளுக்குள்ளாய்சிரித்துக்கொண்டும்இதற்காகத்தானாகூட்டிவந்தாய் தெரிந்தவர் கல்யாணத்திற்கு செல்வோம் எனச்சொல்லிஎன நினைத்ததுமாய்/

 

 நினைத்த தை நண்பனிடம் சொல்லியும் விட்டான்.அதற்கு சமாளித்துச்சிரித்த நண்பன் இல்லை அப்படியெல்லாம்,அலங்காரம் பண்ண வருவதாய் இருந்த வர் வரவில்லையாம்,என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள் இன்று காலை யில் நாந்தான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் நான்,என்னிடம் ஒரு பையன் இருக்கி றேன், 

 

கூட்டிவந்துவிடுகிறே என கூட்டி வந்தேன் உன்னை என்றான்.சரி வந்தாயிற்று சாப்பிட்டும் ஆயிற்று.கூட்டிக்கொண்டு வந்தவனுக்கு கொடுக்கிற மரியாதை யாய் இந்த வேலையை செய்யா விட்டாலும் கூட தனக்கு தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என ஆசையில் சாப்பிட்டுவிட்டுப்போய் அலங்காரத்தை செய்து முடித்துவிட்டுத்தான்வந்தான்,வேலை செய்ய இவனுக்குப்பிடிக்கும் அதற்காக வேலை என்கிற பெயரில் ஏமாந்து போக இவன் தயாராய் இல்லை.

 

ஆனால் பெருமளவிலாய் இவன் வேலை பார்க்கிறேன் என்கிற ஏமாற்றத்தான் பட்டிருக்கிறான்.அதுபோலானபொழுதுகளில்இவன்பெருமளவிலாய்சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம்போகட்டும்அவர்கள்எங்காவதுயாராலாவதுஏமாறுவார்கள்.

 

 வேலை தெரியாதவர்களும் வேலையைப்பற்றி அறியாதவர்களுமாய் அதைப் பற்றிய கிஞ்சித்துக்கூட பிரஞ்னை இல்லாதவர்கள் வேலை வாங்குகிற இடத்தில் இருப்பது போல் இருக்கிறது உனது இருப்பு இன்று இந்த திருமண மண்டபத்தில் என நண்பனிடம் சொன்ன போது அவன் அப்படி ஒன்றும் பெரியதாக கவலை பட்டுக்கொண்டதாய் தெரியவில்லை.

 

இவன் திருமணம் நடக்கிற மேடையில் அலங்காரம் செய்து கொண்டிருக்க மேடைக்கு க்கீழே நாற்காலியை போட்டு அமர்ந்து கொண்டு கால்மேல் கால் போட்டவனாய்அப்படிச்செய்,இப்படிச்செய்என்றுஉத்தரவிட்டுக்கொண்டிருந்தான் நண்பன், 

 

இவன் அவன் அருகில் போய் காதருகாய்ச்சொன்னான் என்ன நண்பா நெற்றி யில்ஏதோபுடைப்பாகத்தெரிகிறதேஎன,,,,,,,,,அந்தசொல்லைகேட்ட மறுகணத்தி லிருந்துதிருமணம் முடிகிற மறு நாள் வரை நண்பன் இவனிடம் ஏதும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.திருமணம் முடிந்து வரும் போதுதான் கேட்டான்,ஏன் அப் படிச் சொன்னாய் இரவு என.பின் என்ன நண்பா அலங்கார வேலையைப் பற் றி ஒன்றும்தெரியாதநீ கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு உத்தரவிட்டு கொண்டி ருந்தது எனக்குப்பிடிக்கவில்லை,ஆதலால்தான் அப்படிச்சொன்னேன் எனச் சங்கடமாய்ச்சிரித்தான் இவன்/அப்படிச்சொன்ன அன்றிலிருந்து அது போலான போலிப்பேச்சுக்களைபேச மாட்டான் நண்பன்,தனது இருபது தாண்டிய வயதில் நடந்த இந்நிகழ்வு ஒவ்வொரு திருமணத்திற்கு செல்லும் போதுமாய் ஞாபகம் வருவது தவிர்க்க இயலாததாகவே/