இடைவெளி,,,,,,

நம்மில் எத்தனை பேருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது அம்மாதிரியான அனுபவப் பகிர்வு? 

நாற்புறமும்கத்தரித்துவெட்டியதுமாதிரிபரந்துவிரிந்தமைதானம். 

 

மைதானத்தின் நடுவே தியாகிகள் நினைவு ஸ்தூபி.ஸ்தூபியை சுற்றி வட்டமாய் கட்டப்பட்ட கம்பிகேட்.ஸ்தூபியின் அருகில் உயரமாய் நின்றிருந்த விளக்குக் கம்பத்தில் சோடியம் லைட்டுகள் நான்கு பக்கமும் திரும்பி.
சோடியம்வேப்பரின்வெளிச்சம்இன்னும்தரையைதொடவில்லை.

மைதானத்தின் இடதுபுறம் இருந்த கோவிலை ஒட்டி வரிசையாக அமர்ந்திருந்த டீக் கடை,சைக்கிள்கடை.தவிட்டுக் கடை,ப்ளாஸ்டிக் பொருள் விற்பனைக் கடை.பழைய பேபர் கடை, கயிற்றுக் கடை பக்கத்தில் சிரியதாய் தெருவோரடீக் கடை.அதைத் தாண்டி போஸ்ட் ஆபீஸ் பெரியதாக,காரை பெயர்ந்து,பெயிண்ட் உதிர்ந்து போய். நன்றாக வாழ்ந்து நொடித்துப் போன பெரியதனக் காரரின் வீடாய். மைதானமெங்கும்விரிந்திருந்த பழக்கடைகள், வெங்காயவியாபாரம். 

தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தையும் மீறி அவர்கள் பொருத்தி வைத்திருந்த காடா விளக்கின் வெளிச்சம் காற்றில் ஆடி,ஆடி கண்ணை உறுத்தியது. 

நான் வாங்கிய பாயை சைக்கிளில் கட்டிக் கொண்டிருக்கையில் எதிர் சாரியில் கூட்டம் நிறைந்த ரோட்டிலிருந்து என்னை குறி வைத்து வந்தான் அவன். 

என்எதிரில்நின்று என்னை நிதானித்துப் பார்த்தவன்“டேய்என்னை தெரியுதா”? 

என்றான். 

நினைவுகளின் புரட்டலில் அவனது முகம் சரியாக பிடிபடவில்லை. கேள்விக் குறியுடன்அவனைஅமைதியாய்பார்த்தபோது.............நான்தான்சுந்தரம்என்றான். 

பல்வேறானதிசைகளில் பயணிக்கிற வாழ்க்கை நினைவுகளின் இனி மையை யை வற்ற வைத்து விடுகிறதுதான்.நம்மில் பெரும்பாலா னோருக்கு கிடைக் கிற பாக்கியம்தான் எனக்கும் கிடைத்திருக்கிறது. எவ்வளவு நேரம்தான் அன் பொழுக கூப்பிட்டவனை பேசாமல் பார் த்துக் கொண்டிருக்க? 

இருவருமாய் டீ சாப்பிட்டோம்.“எங்கவேலைதான் பாக்குறேன் நான், காசுக் கடை பஜார்ல நகைப் பட்டறை வச்சிருக்கேன்.”விசிட்டிங் கார்டை நீட்டினான். வெள்ளை வேஷ்டி,வெள்ளைசட்டையில் மிடுக் காய் தெரிந்தான்.துண்டுப் பேப்பர்களால் சட்டைப் பை நிரம்பித் தெரி ந்தது.இடது கையில் வாட்ச் கோல்ட் கலர் செயின் போட்டு,கழுத்தில் மைனர் செயின்,தங்கக்கலர் ப்ரேம் போட்ட கண்ணாடி,“எல்லாமே கவரிங்” எனவும் “பிழைப்புக்காக என்னமோ திங்கிற யேவாரம்” எனவும் சொன்னான். 

எங்களின் கல்யாணம்குடும்பம்,பிள்ளைகள்அவர்களதுபடிப்பு எல்லா மே பேசினோம்.இருவருமாய் இன்னொரு டீக் குடித்தோம்.வழக்கம் போல “நேரம் கிடைக்கும் பொழுது அவசியம் வீட்டுக்கு வரணு ம்” எனப் பிரிந்தோம். 

நன்றாக குளு,குளு என வீசிய காற்றில் பறந்து வந்து விழுந்த தூசி யாக போகும் பொழுது அந்த தகவலைச் சொன்னான். 

“நம்ம கூட படிச்ச பஷீர் புரோட்டாக் கடையில வேலைசெய்யிறான்.” “ராமர் கை வண்டி இழுக்குறான்,” செபாஸ்டின் மார்க்கட்டுல மீன் யேவாரம் பண்ணு றான்.என்றான். 

வீட்டிற்கு வந்ததும் லேசாக ஞாபகத்திற்கு வந்தான் சுந்தரம். பள்ளி நாட்களில் அழகாகவும்,நுணுக்கமாகவும்,நன்றாகவும் படம் வரையத் தெரிந்தவன். 

அவன் வரைந்து கொடுத்த தாஜ்மகால் படம் என்னிடம் நிறைய நாட் கள் இருந் தது.அன்றாடங்களின் இயந்திரத்தனமான நகர்வுகளிலிரு ந்து இம்மாதிரியான பழைய பள்ளிநாட்களின் நண்பர்களை சந்திப்பதும்,அவர்களோடு பேசி அளா வளாவதுமான நிகழ்வு மனதுக்கு சந்தோஷம் அளிக்கிறதுதான். 

நினைக்கையில்இனிமையாய்இருக்கிறதுதான்நானும்எனதுநண்பர்கள் சுந்தர மும் , பஷீரும்,ராமரும் ஒரே பள்ளியில்தான் பள்ளி இறுதி வரை. 

வெவ்வேறு செக்ஷன்களில் வெவ்வேறு ஆசிரியர்களிடம் பயின்ற போதும் கூட நாங்கள் நல்ல மார்க் வாங்கத் தவறியதில்லை. அதனா லேயே எங்களுள் பூத்திருந்த ஒற்றுமைகெட்டிப் பட்டது எனலாம். 

அப்புறம் பள்ளி இறுதியாண்டு முடிந்து கல்லூரிப் படிப்புக்காக கை கொடுத்துப் பிரிந்தோம்.வசதியைப் பொறுத்துதானே கல்லூரிகளின் மேல் படிப்பு அமைகி றது. 

அது போலவே அமைந்து விட்ட கல்லூரி மேல் படிப்புகளை முடித் தும் முடிக் காமலும் ஐவரும் வெவ்வேறு நிலைகளில் வாழ்கையில் செட்டிலாகிப் போய் விட்ட நாட்களை சுந்தரம் பகிர்ந்து கொண்டும், ஆழ விதைத்து விட்டும் போய் விட்டான். .

நாங்கள் அனைவரும் படிக்கும்போது நல்ல நிலையில்தான் இருந் ததாய் ஞாபகம். நன்றாக உடுத்தியும்,உண்டும் இருந்ததாய்த்தான் ஞாபகம். 

பின்எப்படிஇந்தமுரண்பாடு.தெரியவில்லை,சுந்தரமும்அதேயேதான்சொன்னான். தெரியவில்லை என./ 

உங்களுக்காவது தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்.

கொண்டாடுவோம் புத்தகங்களை,,,,,,,,

    

ஆறுகைகள்,மூன்றுபேர்கொஞ்சம்அதிகமாய்நெசவிடபட்டிருந்தஉழைப்பு.

அந்த இரவு எட்டு மண்ணிப்பொழுதில்மிகவும்நன்றாகவேஇருக்கிறது.தோழர் முத்துக்குமார், தோழர்ஜே,ஜே,எஸ் நான்எனமூவருமாய் D.Cயில் கூடியிருந் தோம்.

ஆகஸ்ட்15விடுதலைத்திருநாளைபுத்தகங்களைக்கொண்டாடுவோம்,புத்தக ங்களைபரிசளிப்போம்.என்கிறவாசகங்களைமனம்தாங்கி.அதேவாசகங்களை யும்இன்னும்பிறவைகளையும்தன்மேதமையாலும்,தன்திறமையாலும், தனது தனித் திறனாலும் நோட்டீஸில் வடிவமைத்துக்கொடுத்த தோழர் ஜே,ஜே எஸ் அவர்கள் அப்பொழுதான் பிறந்த ரத்தமும் சதையுமான சின்னக்குழந்தையை உச்சி முகர்ந்து தூக்கி வந்தது போல் எங்களிடம் கொண்டு வந்து அச்சுக் குலை யாமல் காட்டிய நாளன்றிலிருந்து தொற்றிக் கொண்ட உற்சாகம் ஆகஸ்ட் 15 சுதந்திரதினபுத்தகசந்தை அமைப்பதற்காய் பற்றிக் கொண்ட பணியாய் மாறிப் போகிறது.

ஆமாம், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கமும்,பாரதி புத்தகாலயமும் இணைந்து வருடா,வருடம் ஆகஸ்ட் 15 ஐ புத்தகங்களோடு கொண்டாடி மகிழ்ந்தும் புத்தகங்களை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் விதமாயும் தமிழகம் முழுவதுமாய் புத்தகச்சந்தை நடத்தி வருகிறது.அதன் ஒரு பகுதியாய் விருதுநகர் தேசபந்து மைதானத்தில் நடைபெற இருந்த புத்தகசந்தைக்கான முன் ஏற்பாடாய் ரூபாய் ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமான புத்தகங்களைவரிசைப்படுத்தியும்,சீர்செய்து அடுக்கியும் அதனை பதிவு செய்து பெட்டியில் அடுக்கியும் ஒழுங்கு படுத்துவதற்கான வேலையை செய்வ தற்காகக் கூடியிருந்தோம் நாங்கள் மூவருமாய்/

அதென்னவோ தெரியவில்லை, கூடுகிற கூட்டத்தை விட சேர்ந்து விடுகிற கொஞ்சமான எண்ணிக்கையிலான தோழர்களாய் காட்சிப்பட்டு காணப்பட்ட நாங்கள் அடுக்கி ஒழுங்கு செய்த புத்தகங்களில் சத்தியஜித்ரே இருந்தார், சதத்ஹசன் மண்டே காணப்பட்டார், உதயசங்கர் அவர்கள் கதை சொன்னா ர்கள், கு,அழகிரிசாமி அவர்கள் மற்றும் மற்றும் என இன்னும்,இன்னுமாய் கதை,கவிதை,சிறுவர்இலக்கியம்,தத்துவம், வாழ்வியல், மார்க்சியம்,,,,,, என இன்னும்,இன்னுமாய் நிறைய உட்பொதிந்திருந்தது.

 இப்படியாய் உட்பொதிந்திருந்த புத்தகங்களையும் எங்கள் மூவரையும் காத் துக் கொண்டிருந்த அந்த அலுவலகம் எங்கள் அனைவராலும் D Cஎன அன்புட னும்,உரிமையுடனுமாய் அடையாளமிடப்பட்டும்,அம்புக்குறியிடப்பட்டுமாய்/

அப்படிஅம்புக்குறியிடப்பட்டஇடத்தில்மிகச்சரியாகஇரவுஎட்டுமணிக்குக்கூடியநாங்கள்மூவருமாய்அப்பணியைமுடிக்க 10.30ஆகிப்போகிற து .கிட்டத்தட்ட இரண்டரை மணி நேரம் மூன்று நபர்களின் ஆறுகைகளுக்கு ஊடாய் நெசவிடப்பட்ட உழைப்பின் முடிவு சற்றே களைப்புற்றிருக்கிறீர்கள் நீங்கள் என அறிவுறுத்திச்செல்கிறது.

அந்த அறிவுறுத்தலை உணர்ந்தவராகவோ என்னவோ,எங்களது பணியின் ஊடாக தன்னையும் ஒருவராய் பதிவுசெய்து கொண்டு உதவியதோழர் பரத் எங்கள் மூவருக்குமாய்கடுன்டீ கொண்டு வந்து தருகிறார்.

கொஞ்சம் தேயிலையும், கொஞ்சம் சீனியும் கலந்து சில்வர் டம்ளரில் நிரம் பியிருந்த அந்தபிர்வ்ன் கலர் திரவத்தை குடித்து முடிக்கவும் சற்றே ஆசுவாசம் தந்ததாய் இருந்தது.இருக்கட்டும் இப்படி ஒரு ஆசுவாசமும் ,வாஞ்சை கலந்த அன்பின் படர்வும்/

உழைத்து முடித்த கலைப்பின் அயர்வைபோக்கிய அந்த கலர் திரவம்,அது தந்த உற்சாகம் மறு நாள் சுதந்திரதின புத்தகசந்தையை நடத்தி முடித்த பின்னுமாய் சில மணித்துளிகள் கழித்து நினைவின் சுழியில் ஓடோடி வந்து ஒட்டிக் கொள்வதாய்/

 அதனால் என்ன ஒட்டிக்கொண்டு விட்டுத்தான் போகட்டுமே,அன்பின் மனிதர் தோழர் பரத்தின் கையால் இன்னொரு டீக்குடிக்கிறநாள்வரை/

தோழர் பரத் இதோ வருகிறோம்,உங்களதுகையால்ஒரு கடுன்டீக்குடிக் கவும், மனிதகுல வாழ்வி யலை தன்னுள்ளேகதைகளாய், கவிதைகளாய், கட்டுரை களாய் இன்னும், இன்னுமானபல தத்துவயியல்களைதன்னுள்ளாய்பொதித்து வைத்துள்ள புத்தகங்களை மக்களிடம் கொண்டு செல்லவுமாய்,இன்னொரு புத்தகச் சந்தைக்கு திட்டமிடவுமாய்/ 

ஞாயிறுகழிதல்,,,,,,,,,,

ஞாயிறுகளின் காலைத் தூக்கம் மிகவும் இனிமையானதுதான்.நைந்து போன அழுக்குப் பாயில் தலையணை இல்லாமல் கசலையாய் படுத்துக் கிடந்தாலும் ஞாயிற்று கிழமைகளின் காலைத் தூக்கம் ,,,,,,,,,

மலர்கள் செரிந்து நிறைந்து கிடக்கும் பூந்தோட்டத்தினுள்ளும்,கலர் கலரான கண்ணாடிகள்,அழகழகான வேலைப் பாடுகள் நிறைந்த வீட்டினுள் ளும்,தலை நிறைந்த சிந்தனையும்,உடல் நிறைந்த உழைப்பும்,கண் நிறைந்த பார்வையும்,வாய் நிறைந்த பேச்சுமாய்,செவி நிறைந்த கேட்டலும்,புலங்கள் நிறைந்தவிழிப்போடுஇருத்தலுமான உழைப்பாளியின்,தொழிலாளியின்,

சாதனையாளரின் அயர்ந்த தூக்கமாய்,,,,,ஞாயிறுகளின் காலை தூக்கம் மிக இனிமையானதுதான்.

எந்தஅவசரமும்இல்லை.எந்தபதட்டமும் இல்லை.காலை எழுந்தவுடன் காபி, டிபன்,சாப்பாடுஎனமனைவியும்,பிள்ளைகளின்பள்ளி புறப்பாடு,எனது அலுவ லகப் புறப்பாடு என நானும் அற்று வருகிற ஞாயிறுகளும், ஞாயிறுகளின் காலைத் தூக்கமும் மிகவும் இனிமையானதுதான்.

 வழக்கமில்லாத வழக்கமாய் அந்த ஞாயிறு காலை வெகு சீக்கிரமாய் எழுந்து விட்டேன்.அதிகாலைஐந்துமணி.வீடேஅமைதியாய்.மனைவியும்,பிள்ளைகளும் கலைந்து படுத்திருந்தார்கள்.பாயிலும்,போர்வையிலுமாக/

முகம் கழுவி துடைத்து விட்டு சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன் . ரோட்டோரக் கடையில் டீக் குடித்து விட்டு வீடு போகும் போது எனது மனைவி விழித்திருந்தாள்.

“அதிசயம்,இன்னிக்கு பெய்யிறமழை எல்லாம் ஒங்க தலையிலதான்.”என நீட் டி முறித்தாள். அந்த அதிகாலை நேரத்திலும்,கலைந்திருந்த பொழுதிலும் அவள் அழகாகத் தெரிந்தாள்.

சொன்னபோது வெட்கப்பட்டாள்.முன் வராண்டா,ஹால்,கிச்சன் பெட்ரூம், பாத்ரூமென 550 சதுரஅடி கொண்ட வீட்டில் ஒவ்வொரு அடியாக பார்வை யை நகர்த்துகிறேன்.புதுசாக பார்பது போல.

வராண்டாவிலுள்ளசெருப்புகள்,சைக்கிள்,பெட்ரூமிலுள்ளகட்டில்,பீரோ,தலையணை,சேர்,டேபிள்,படுத்துறங்கும்பிள்ளைகள்,அடுப்படிஎல்லாம்கடந்து கொல்லைப்புற வழியாகப் போனால் பின் பக்கத்தோட்டம்.

பதினைந்து குழி நிலத்தில் ரோட்டடி, வீடு கட்டியது போக மீதி இடம் தோட் டமாக முளைத்துக் கிடந்தது.

வேப்பமரம்,தென்னை மரம்,பன்னீர் மரம்,பூச்செடி,பூமரம்,,,,,,(பின்னே பப்பாளி மரம் இல்லாமலா?) எல்லாம் விரிந்து குளுமையாய் கிடந்தது.

சுத்தமான காற்றும் சுகாதாரமான இடமுமாய் காட்சியளித்த அந்த இடம் எனக்கு ரம்யமாய் காட்சியளித்ததில் ஆச்சரியம் இல்லை.இப்படியான அழகு ததும்பும் ஆச்சரியங்களை காணக் கிடைக்கும் போது நீங்களும்,நானும்,நாம் எல்லோருமே மிகவும் ரசித்து மகிழ்ந்துதான் போகிறோம்.

ரம்யங்களை ரசித்தலும்,வீட்டின் அழகில் கரைந்து  போவதுமான பாக்கியம் எனக்கும்,உங்களுக்கும்,நம்மில்பெரும்பாலானோருக்குவாய்க்கப்பெற்றிருக்கிறதுதான்.

அப்படிவாய்க்கப்பெற்றிருக்கிறநாம்பாக்கியவான்களாய்,புண்ணியம்செய்தவர்க ளாய்  ஆகிப் போனோம்.

வாய்க்கப் பெறாதவர்கள்????????/